II SAB/Sz 86/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Starosty Świdwińskiego w przedmiocie wydania aktualnego wypisu z rejestru gruntów postanawia: odrzucić skargę. W dniu 31 października 2024 r. W. P. nadał w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Starosty S. w przedmiocie wydania aktualnego wypisu z rejestru gruntów. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 26 lutego 2024 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie przez Starostę S. wypisu z rejestru gruntów. Do dnia 12 sierpnia 2024 r. nie otrzymał informacji o wysokości opłaty oraz jej tytule oraz nie otrzymał wnioskowanego wypisu z rejestru gruntów. Wobec tego złożył do organu wyższego stopnia ponaglenie na bezczynność Starosty S.. W dniu 12 sierpnia 2024 r., w związku z uzyskaną telefonicznie informacją, wniósł opłatę za wydanie wypisu, zaś w dniu 22 sierpnia 2024 r. otrzymał wypis z rejestru gruntów wystawiony na dzień 1 marca 2024 r. Skarżący zarzucił, że wypis ten jest nieaktualny dla banku jak i innych instytucji. Podkreślił, że pracownica Starostwa w rozmowie telefonicznej nie zgodziła się przesłać wypisu z datą z sierpnia, z kolei Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie postanowieniem z dnia 13 września 2024 r. stwierdził niedopuszczalność ponaglenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że wypis z rejestru gruntów został doręczony skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2024 r. W ocenie organu, Starostwo dołożyło należytej staranności przy załatwieniu sprawy, gdyż podejmowało wielokrotne próby telefonicznego kontaktu z wnioskodawcą oraz realizowało wniosek niezwłocznie po potwierdzeniu wpłaty dokonanej w dniu 14 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W orzecznictwie podnosi się, że żądanie od organu ewidencji gruntów sporządzenia, a następnie wydania wypisu z operatu ewidencyjnego, w tym z jego części stanowiącej rejestr gruntów ma charakter żądania czynności materialno – technicznej z zakresu administracji publicznej opartej na uprawnieniu wynikającym z art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z kolei na czynności materialno – techniczną służy skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 237/22 i wyrok NSA z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 2895/18). W świetle powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie bezczynność dotyczy więc czynności materialno-technicznej. W judykaturze podnosi się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność skierowana jest zatem przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 lutego 2024 r. wpłynął do Starostwa Powiatowego w S. wniosek skarżącego z dnia 26 lutego 2024 r. o wydanie wypisu z rejestru gruntów odnośnie działki nr [...] obr. [...], gmina S.. Starosta uwzględniając wniosek wydał skarżącemu wypis z rejestru gruntów, doręczając go w dniu 22 sierpnia 2024 r. Z kolei w dniu 31 października 2024 r. skarżący wywiódł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Starosty S. w sprawie wydania aktualnego wypisu z rejestru gruntów. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Jednocześnie podkreślić należy, że w uchwale 7 sędziów z 22 czerwca 2020r., II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Jakkolwiek powyższa uchwała dotyczy bezpośrednio zakończenia postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, to jednakże przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada - per analogiam - odnosi się także do przypadku, kiedy organ, załatwia sprawę w inny przewidziany prawem sposób, a takim sposobem jest w szczególności podjęcie określonej czynności materialno-technicznej. W konsekwencji zatem uchwała ta pozostaje wiążąca na gruncie niniejszej sprawy, gdyż znajduje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ przed wniesieniem skargi wydał wnioskodawcy - w realizacji złożonego przez niego wniosku - wypis z rejestru gruntów. Przy czym w sprawie skargi na bezczynność Sąd nie może wnikać w poprawność prawną czynności załatwiającej żądanie, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność. Pamiętać trzeba, że stan bezczynności przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie. Załatwienie sprawy administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe jak i ustalony stan faktyczny sprawy oraz podzielając stanowisko zawarte w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że na dzień wniesienia przedmiotowej skargi Starosta S. nie pozostawał w bezczynności, skoro w dniu 22 sierpnia 2024 r. w reakcji na wniosek doręczył skarżącemu wypis z rejestru gruntów sporządzony w dniu 1 marca 2024 r. Z kolei okoliczność dokonania przez organ czynności materialno-technicznej, tj. wydania wypisu z rejestru gruntów stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.