II SAB/Sz 87/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi I. K. na bezczynność D. Z. O. W. N. F. Z. w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia [...] września 2019 r. I. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Dyrektora Z. O. W. N. w S. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z treścią wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. W treści ww. wniosku zwrócił się o podanie następujących informacji: 1) dlaczego do dnia [...] sierpnia 2019 r. nie otrzymał odpowiedzi na jego pismo z dnia [...] maja 2019 r. i kto jest odpowiedzialny za tę bezczynność? 2) dlaczego w terminie 30 dni, ani nawet 44 dni, skierowanie nie zostało rozpatrzone? 3) dlaczego opinia lekarza specjalisty NFZ z dnia [...] czerwca 2019 r. została wysłana ze skierowaniem do lekarza, który wystawił skierowanie, dopiero w dniu [...] lipca 2019 r. z pismem Działu Lecznictwa Uzdrowiskowego NFZ z dnia [...] czerwca 2019 r., a więc 49 dni od dnia złożenia skierowania w ZOW NFZ i kto odpowiada za tę bezczynność? 4) na podstawie jakiego przepisu szczegółowego, obowiązującego prawa, w dniu [...] lipca 2019 r. skierowanie zwrócono lekarzowi, który je wystawił, bez zawiadomienia o niepotwierdzeniu skierowania i bez podania przyczyny odmowy, a jedynie z prośbą o uzupełnienie skierowania o jedno aktualne zaświadczenie od pulmunologa? 5) na podstawie jakiego szczegółowego przepisu prawa, lekarz specjalista NFZ prosił o aktualne zaświadczenie od pulmunologa, skoro dysponował takim zaświadczeniem z dnia [...] września 2019 r., skoro np. rtg klatki piersiowej ma ważność 2 lata? Czy żądanie lekarza specjalisty NFZ nie narusza praw pacjenta, w zakresie dokumentowania stanu zdrowia, w procedurze starania się o terapię rehabilitacji w szpitalu uzdrowiskowym? 6) wskazanie/uzasadnienie, które z zabiegów leczniczych, np. fizykoterapia impulsowym polem magnetycznym, ultradźwięki miejscowe, mobilizacja dużych stawów, mobilizacja małych stawów, wspomagane ćwiczenia w basenie z wodą leczniczą, kąpiel solankowa, masaż klasyczny kręgosłupa, krioterapia mogą być szkodliwe dla stanu jego zdrowia w czasie rehabilitacji w uzdrowiskowym szpitalu? 7) czy prawdziwa jest informacja, jaką uzyskał, że odsyłanie skierowań wraz z dokumentacją pacjenta do lekarzy je wystawiających, w celu uzyskania jakiejkolwiek dodatkowej informacji dotyczącej pacjenta, w celu dalszego procedowania, jest normą, przyjętą w procedurach załatwiania skierowań na leczenie uzdrowiskowe przez ZOW NFZ w S.? 8) czy w procedurze rozpatrywania skierowań na leczenie uzdrowiskowe jest określone, kto ponosi odpowiedzialność za ewentualne zaginięcie odesłanego do wystawcy skierowania wraz z dokumentacją medyczną pacjenta, do niego dołączoną, w czasie procedowania w ZOW NFZ, bez faktu nie zaaprobowania przez lekarza NFZ i niepotwierdzenia przez NFZ z uzasadnieniem tej decyzji i czy były takie przypadki w ostatnich 5 latach? 9) dlaczego nie otrzymał do dnia [...] sierpnia 2019 r. odpowiedzi na email z dnia [...] lipca 2019 r. adresowany raz na adres uzdrowiska i ponownie na adres sekretariatu OWZ i kto jest odpowiedzialny za tę bezczynność? 10) dlaczego nie otrzymał do dnia [...] sierpnia 2019 r. odpowiedzi na jego pismo z dnia [...] lipca 2019 r. i kto jest odpowiedzialny za tę bezczynność? 11) czy osoby odpowiedzialne za bezczynność, za nadużycie swoich uprawnień, za niepotrzebną utratę nerwów jego i jego żony, a przez to za pogorszenie się naszego stanu zdrowia, za zwiększony ból i cierpienie oraz niepotrzebną i nieopłaconą ogromną stratę czasu zostały odpowiednio ukarane? 12) czy bez udzielenia mu odpowiedzi na pismo z dnia [...] maja 2019 r. i na email z dnia [...] lipca 2019 r. (dwukrotnie wysyłany), m.in. w sprawie przydziału wspólnego pobytu z żoną w sanatorium, wraz z uzasadnieniem, że chcieli być w jednym czasie i w jednym miejscu, decyzja ZOW NFZ w S. o potwierdzeniu skierowania dla jego żony, w terminie od [...].11 do [...].12.2019 r. (28 dni), wiedząc o tym z treści jego emaila z dnia [...].07.2019 r., że w dniu [...].11.2019 r. ma wyznaczony termin - tomografii komputerowej, a w dniu [...].12.2019 r. mam ustalony termin wizyty u lekarza pulmunologa, co rzecz oczywista wyklucza ich wspólny pobyt w sanatorium, w tym samym czasie, zgodna jest z etyką, przyzwoitością i zasadami współżycia społecznego? 13) czy czas bezczynności w czasie procedowania jego skierowania z dnia [...].05.2019 r. nie był celowo podporządkowany, z góry przyjętej tezie, przez kogoś z ZOW NFZ, aby wyeliminować go z terapii lecznictwa sanatoryjnego? Czy prawdą jest, że chodziło też o to, aby ukarać go przykładnie za to, "że za wiele chciałem", w prośbie z dnia [...].05.2019 r. - niestety bez odpowiedzi? Odpowiedź proszę rzeczowo uzasadnić. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie: - Dyrektora ZOW NFZ w S. do natychmiastowego udostępnienia mu informacji publicznej, stosownie do wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r.; - Dyrektora ZOW NFZ w S. do udzielenia mu odpowiedzi na pisma z dnia: [...] maja 2019 r., [...] lipca 2019 r., [...] lipca 2019 r. i [...] lipca 2019 r.; - stwierdzenie, że brak odpowiedzi ZOW NFZ w S. na ww. pisma obarczone są bezczynnością i naruszają obowiązujące prawo; - Dyrektora ZOW NFZ w S. do przeproszenia go za wielomiesięczną bezczynność, powodującą niepotrzebną stratę czasu, utratę zdrowia i utratę zaufania do państwa prawa; - zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Państwowej Inspekcji Pracy. W uzasadnieniu skargi wskazał, między innymi, że w dniu [...] maja 2019 r. dostarczył do ZOW NFZ w S. pismo z dnia [...] maja 2019 r. i dwa skierowania na leczenie uzdrowiskowe (żony i swoje) wraz z obowiązującymi załącznikami. W piśmie tym, poprosił ZOW NFZ w S. o przyznanie leczenia uzdrowiskowego dla siebie i żony w tym samym terminie i w tym samym miejscu z sugestią kilkumiesięcznego terminu ze względu na charakter jego pracy. Wyjaśnił, że stosownie do § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową, skierowania powinny być rozpatrzone w terminie 30 dni i w tym terminie ZOW NFZ powinien był powiadomić ich o tym fakcie. Niestety w żadnej informacji z ZOW NFZ nie otrzymał w tym terminie. Podkreślił, że do dnia złożenia wniosku nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo. Nadto wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2019 r. otrzymał do wiadomości pismo z dnia [...] czerwca 2019 r., wysłane listem poleconym PP w dniu [...] lipca 2019 r., zaadresowane do lekarza chirurga ortopedy, który wystawił mu skierowanie na leczenie uzdrowiskowe. Przy piśmie tym zostało zwrócone lekarzowi jego skierowanie na leczenie uzdrowiskowe z załącznikami z prośbą ZOW NFZ w S. o uzupełnienie dokumentacji o jedną konsultację z pulmunologiem, a następnie zwrot do ZOW NFZ, w terminie 14 dni od dnia wysłania informacji o konieczności uzupełnienia. Okazało się, że lekarz, który wystawił skierowanie był poza S. i przesyłkę ZOW NFZ odebrał z poczty dopiero w dniu [...] lipca 2019 r. Był to jeden z istotnych powodów, które opóźniły o 5 dni możliwość ponownego dostarczenia skierowania, z żądaną uzupełnioną konsultacją, do ZOW NFZ w S., bo dopiero w dniu [...] lipca 2019 r. ZOW NFZ w S. naruszył obowiązujące prawo, bowiem w § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia MZ, w którym nie ma żadnej dyspozycji co do zwrotu skierowania lekarzowi wystawiającemu je w celu uzupełnienia dokumentacji. Po dostarczeniu uzupełnionego skierowania lekarz specjalista NFZ wystąpił o kolejne uzupełnienie skierowania w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. Pismo to wysłano do lekarza wraz ze skierowaniem, który wystawił je, w liście poleconym wysłanym w dniu [...] lipca 2019 r., to jest po upływie 22 dni, zamiast w ciągu 14 dni, od dnia [...] sierpnia 2019 r., po zwrocie do ZOW NFZ jego skierowania z żądanym uzupełnieniem. Z uwagi na informację poufną, jaką uzyskał o z góry założonej tezie w ZOW NFZ, że jego skierowanie zostanie odrzucone, ze względu na wygórowane żądania w piśmie z dnia [...] maja 2019 r., w dniu [...] sierpnia 2019 r. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w tym zakresie. Odpowiadając na skargę Dyrektor Z. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w S. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu, w przedmiotowym stanie faktycznym wnioskowane przez skarżącego dane nie stanowiły informacji publicznej. Odnosząc się do treści skargi Dyrektor wyjaśnił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej zawierał szereg pytań w indywidualnej sprawie skarżącego oraz jego żony, dotyczącej procedowania przez ZOW NFZ ich skierowań na leczenie uzdrowiskowe. Ponadto, dotyczył dalszej korespondencji z tym związanej, m.in. wnosił o podanie przyczyny zwłoki w odpowiedzi na jego pisma i wnioski, pytał dlaczego jego skierowania były odsyłane do lekarzy specjalistów, kto będzie ukarany za opieszałość w jego sprawie, itd. Brak cech informacji publicznej powoduje, że nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego ZOW NFZ, do którego wniesiono żądanie, wystosował do wnioskodawcy stosowne pismo informacyjne o niepodleganiu żądanych informacji (w punktach od 1-6 oraz od 9-13) do zakresu przedmiotowego ustawy, zaś na pytania zawarte w punktach 7 i 8 ZOW NFZ udzielił odpowiedzi. Nadto, w opinii Dyrektora, nawet gdyby uznać, że złożona skarga jest dopuszczalna, tj. że żądanie domagającego się udzielenia informacji mieściło się w obszarze ustawy o dostępie do informacji publicznej, czemu organ stanowczo zaprzecza, to nie sposób organowi zarzucić bezczynność. Działania podjęte przez ZOW NFZ świadczą o należytym podejściu organu do wniosku skarżącego oraz o przestrzeganiu wskazanych przepisów prawa, a także terminów, do których organ ma obowiązek bezwzględnie się zastosować. Dyrektor podkreślił, że nie lekceważył pism skarżącego, a wręcz przeciwnie, bez zbędnej zwłoki udzielał skarżącemu odpowiedzi, co wykazują akta sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, co przewiduje art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.". W związku z tym, że przedmiotem skargi jest bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), dalej określanej jako "u.d.i.p.", obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Uwzględnienie skargi na bezczynność wymaga stwierdzenia, że Dyrektora Z. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w S. był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z [...] lipca 2019 r. Ocena w tym zakresie jest determinowana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. W katalogu podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) ustawodawca wymienił w pierwszej kolejności władze publiczne. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie jest okolicznością sporną w sprawie, że Dyrektora Z. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w S. jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Z faktu tego nie wynika jednak automatycznie, że Dyrektor jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Aby taki obowiązek powstał, trzeba w warunkach konkretnej sprawy ustalić, że żądana przez dany podmiot informacja ma charakter informacji publicznej. Odwołując się ponownie do wyrażanych w orzecznictwie poglądów należy zauważyć, że jedynie publiczny charakter żądanej informacji uzasadnia przekonanie, iż podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06, wyrok NSA z 22 czerwca 2010 r., I OSK 385/10). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie do powoływanego wyżej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem, czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA z 28 października 2009 r. I OSK 545/09; z 18 listopada 2009 r., I OSK 947/09; z 9 października 2010 r., I OSK 173/09; z 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11; z 21 czerwca 2012 r., I OSK 769/12; z 17 lipca 2012 r., I OSK 846/12; z 10 października 2012 r., I OSK 1500/12; z 24 października 2012 r., I OSK 1284/11; z 30 października 2012 r., I OSK 1696/12). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., I OSK 1359/18). W ocenie Sądu okoliczności rozpoznawanej sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, że celem skarżącego jest uzyskanie informacji w jego indywidualnej sprawie, służącej jego indywidualnym interesom, niemającej nic wspólnego ze sprawą publiczną. Żądania skarżącego nie dotyczą problemów, czy kwestii, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub są ważne dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem żądań jest ochrona indywidualnych interesów skarżącego. Żądane informacje nie są zatem informacją publiczną, gdyż w zaistniałych okolicznościach nie dotyczą sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz sprawy prywatnej skarżącego. Konkluzją tych rozważań jest stwierdzenie, że Dyrektor nie miał obowiązku udostępnienia informacji wskazanych przez skarżącego w piśmie z [...] sierpnia 2019 r., nie można zatem skutecznie zarzucać organowi bezczynności. Skoro zatem Dyrektor w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. dokonał prawidłowej kwalifikacji żądania skarżącego, to brak jest podstaw do przyjęcia, aby w sprawie doszło do zarzucanej skargą bezczynności i naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.