II SAB/Sz 89/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Powiatowego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego P. K. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 21 lipca 2014 r. P. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, jednocześnie uiszczając wpis w kwocie [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że 19 sierpnia 2014 r. udzielił skarżącemu żądanej informacji zawartej we wniosku z dnia [...] ([...]). Pełnomocnik skarżącego w nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 2 września 2014 r. wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uznanie, że na dzień wniesienia skargi do Sądu, organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie informacji publicznej, zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd umarza postępowanie, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania ww. przepisu, bowiem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny po wniesieniu skargi do Sądu udzielił żądanej informacji. Jednocześnie Sąd uznał (o czym orzekł w pkt II wyroku), że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, albowiem postawa organu była raczej wynikiem braku nieznajomości obowiązujących przepisów, a nie złej woli i tym samym świadczy, że skarżący nie był lekceważony. W sprawie kosztów na postawie art. 200 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w pkt III sentencji wyroku.