II SAB/Sz 9/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w części zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy do udzielenia informacji publicznej, 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego J. J. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. J. (dalej: "Skarżący") wnioskiem z dnia 9 grudnia 2018 r., działając na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2018.1330. j.t. ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), złożył drogą elektroniczną do Burmistrza Miasta i Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W treści ww. wniosku Skarżący, nawiązując do wyemitowanego w [...] S. ("[...]") materiału z dnia 6 grudnia 2018 r., wniósł o dokładne podanie "innych" miejsc, jakie Gmina zaproponowała inwestorowi w związku z inwestycją [...]. Skarżący określił, że wnioskowana informacja ma zostać przekazana zwrotnie na adres e-mail wskazany we wniosku, tj. na adres: "[...]". W odpowiedzi na ww. wniosek, organ sporządził, skierowane do Skarżącego, pismo z dnia 21 grudnia 2018 r., w którym wyjaśnił, że brak jest dokumentów formalnych, które miałyby zostać udostępnione Skarżącemu. Jak bowiem wskazał organ, wnioskowana informacja przekazana ustnie inwestorowi nie przybrała formy pisemnej. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że proponował inwestorowi teren [...] i działkę gminną nr [...] obręb geodezyjny [...] Powyższa odpowiedź organu została skierowana na adres: [...] Pismem z dnia 25 stycznia 2019 r. Skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na ww. wniosek z dnia 9 grudnia 2018 r. Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Skarżący oświadczył, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący zawnioskował o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 grudnia 2018 r.; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenie prawa; 3) zasądzenie od Burmistrza [...] na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych . W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dnia 21 grudnia 2018 r. - na adres skrzynki elektronicznej - pracownik Urzędu Miasta i Gminy S. wysłał do Skarżącego odpowiedź na ww. wniosek z dnia 9 grudnia 2018 r. Organ wyjaśnił dalej, że dnia 29 stycznia 2019 r. okazało się, iż odpowiedź organu na ww. wniosek Skarżącego nie dotarła do niego, albowiem z powodu błędu pisarskiego pracownika, została wysłana na zły adres poczty elektronicznej Skarżącego, tj. [...]. Po stwierdzeniu powyższego, organ dnia 29 stycznia 2019 r. ponownie przesłał Skarżącemu odpowiedź na ww. wniosek – tym razem na poprawny adres poczty elektronicznej. W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2019 r. Skarżący potwierdził, że – zgodnie z oświadczeniem organu zawartym w odpowiedzi na skargę – otrzymał odpowiedź na ww. wniosek. Mając na uwadze powyższe okoliczności Skarżący wniósł o: - umorzenie postępowania sądowego w przedmiocie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 9 grudnia 2018 r.; - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; - stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ w ocenie Skarżącego organ uprawdopodobnił, że nieudzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowiło konsekwencję omyłki pisarskiej; - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 j.t. ze zm.,; dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018.2107 j.t. ze zm.) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Dla stwierdzenia tego stanu rzeczy nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. W tym zakresie nie jest zatem istotne, czy bezczynność organu była przez organ zawiniona, czy też wynikała ona jedynie z błędnego jego przekonania co do sposobu załatwienia danej sprawy. W kontrolowanej sprawie Skarżący domagał się udostępnienia wnioskowanych informacji w trybie u.d.i.p. Poza sporem w sprawie pozostawał zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Nie budzi też wątpliwości, że wnioskowane w rozpoznawanej sprawie informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje publiczne określone w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., co obejmuje m.in. informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o trybie ich działania i sposobie załatwiania spraw oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. f) oraz ust. 3) lit. a), b) i d) u.d.i.p.). Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się w istocie do ustalenia, czy organ zareagował na ww. wniosek Skarżącego z dnia 9 grudnia 2018 r. w sposób i trybie przewidzianym w u.d.i.p. Sąd wskazuje zatem, że u.d.i.p. reguluje zarówno procedurę udostępnienia informacji publicznej, jak i tryb odmowy jej udostępnienia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, za wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (w zakresie terminu udostępnienia) i w art. 15 ust. 2 (w zakresie kosztów związanych z udostępnieniem informacji). W związku z tym, iż u.d.i.p. nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji (...) następują w drodze decyzji. Zatem organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien zareagować na wniosek o jej udostępnienie bądź poprzez udostępnienie żądanej informacji w ww. terminie 14 dni (czynność materialno-techniczna) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem bądź poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji lub o umorzeniu postępowania, ewentualnie – we wskazanym terminie – powiadomić pisemnie wnioskodawcę: o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji w terminie 14 dni lub zgodnie z wnioskiem. Oznacza to, że w wypadku, gdy dany podmiot będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie i w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., wbrew tym przepisom, ani nie udostępni w nakazanym terminie – w drodze czynności materialno-technicznej w sposób i formie zgodnych z wnioskiem – żądanej informacji ani nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania, ani też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o ww. okolicznościach, to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta i Gminy, do dnia wniesienia przez Skarżącego skargi do tutejszego Sądu, pozostawał w bezczynności w zakresie udzielenia Skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 9 grudnia 2018 r. Sąd zauważa bowiem, że powyższy wniosek Skarżącego wpłynął do organu dnia 10 grudnia 2018 r. zaś 14-dniowy termin na udzielenie wnioskowanej informacji upłynął bezskutecznie 24 grudnia 2018 r. Do dnia 24 grudnia 2018 r. organ nie udzielił Skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, tj. ani nie przesłał jej na wskazany we wniosku adres internetowy: [...].eu. ani nie dokonał w stosunku do Skarżącego innych czynności w sprawie. Za rozpoznanie wniosku Skarżącego nie mogą bowiem zostać uznane czynności organu, których adresatem nie był Skarżący, tj. wysłanie pisma organu z dnia 21 grudnia 2018 r. na inny aniżeli wskazany przez Skarżącego we wniosku adres poczty elektronicznej. Takie działanie organu nie doprowadziło do rozpoznania wniosku Skarżącego. Uznając zatem, że organ w rozpoznawanej sprawie nie podjął w ustawowym terminie, w sposób zgodny z prawem, działań do których obliguje go u.d.i.p., przyjąć należało, że organ dopuścił się bezczynności. Z akt sprawy wynika ponadto, że organ dnia 29 stycznia 2019 r. odpowiedział na wniosek Skarżącego w sposób w nim określony, tj. przesyłał odpowiedź na wniosek pod wskazany we wniosku adres e-mail: [...].eu. Fakt ten potwierdził Skarżący w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2019 r. Tym samym uznać należało, że istniejący w dniu wniesienia skargi stan bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku Skarżącego z dnia 9 grudnia 2018 r., ustał przed wydaniem wyroku przez Sąd. W konsekwencji Sąd uznał niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne za bezprzedmiotowe w zakresie orzekania o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Nie było bowiem podstaw i warunków do działania w zakresie określonym w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako że przed wydaniem wyroku nie miała już miejsca bezczynność adresata wniosku. Dlatego też Sąd w pkt. 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3) P.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne we wskazanym zakresie. W związku z tym, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, z czym zgadza się również Skarżący (pismo procesowe Skarżącego z dnia 4 marca 2019 r., k. 20 i 21 akt sądowych), bowiem wynikała z omyłki pisarskiej organu przy opracowaniu odpowiedzi z dnia 21 grudnia 2018 r. na wniosek o udzielenie informacji publicznej (omyłkowo wskazano w odpowiedzi błędny adres e-mail wnioskodawcy), nie było podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 j.t.).