II SAB/Sz 9/22
PostanowienieWSA w Szczecinie2022-01-27
Skład orzekający: Patrycja Joanna Suwaj
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, jeśli postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji po wniesieniu skargi, ale przed jej merytorycznym rozpoznaniem przez sąd?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest niedopuszczalna, jeśli została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji. Wniesienie skargi po wydaniu decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi, ponieważ środek ten ma na celu likwidację stanu bezczynności, a nie uzyskanie prejudykatu po zakończeniu postępowania.Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. W trakcie postępowania przed sądem administracyjnym, Wojewoda wydał decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Organ argumentował, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona po wydaniu decyzji.Rozstrzygnięcie
Sąd postanowił odrzucić skargę i zwrócić Skarżącemu kwotę uiszczoną tytułem wpisu sądowego.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy postanawia: I odrzucić skargę II zwrócić Skarżącemu kwotę [...]([...]) złotych uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi
W dniu [...] grudnia 2021 r. (data nadania skargi pocztą) M. S. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wojewody (dalej :"Organ") w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Polski. Skarżący wniósł w skardze o zobowiązanie Organu do wydania decyzji zgodnie z Jego wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r., stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od Organu kwoty pienieżnej [...] zł.
Do skargi dołączono potwierdzenie uiszczenia opłaty sądowej 100 zł (karta 13 akt).
W odpowiedzi na skargę Organ przedstawił przebieg postępowania z wniosku Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz poinformował, że w dniu [...] grudnia 2021 r. została wydana decyzja o udzieleniu Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej do dnia [...] grudnia 2024 r. Zdaniem Organu, co najmniej od dnia wydania decyzji nie pozostaje On w stanie bezczynności w tej sprawie, skarga została wniesiona po wydaniu decyzji, a zatem skarga jest niedopuszczalna i powinna podlegać odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co nastepuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Według art. 3 § 2 pkt od 1 do 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu (decyzji, postanowienia) lub nie podjął czynności (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2021 r. III SAB/Kr 164/20; Legalis).
W rozpoznawanej sprawie Skarżący w dniu [...] grudnia 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terenie Polski.
Z akt wynika, że Wojewoda wydał w dniu [...] grudnia 2021 r. decyzję nr [...], której dotyczy skarga na bezczynność, w której postanowił udzielić Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP w związku z wykonywaniem pracy.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego powyżej wskazaną decyzją.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Mając powyższe na względzie, w sytuacji gdy Skarżący wniósł skargę na bezczynność po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, to należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro więc w odniesieniu do skargi na bezczynność, wniesionej już po zakończeniu postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej nie jest możliwe podjęcie przez sąd administracyjny żadnego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 149 § 1 p.p.s.a., to taka skarga jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy jest ona niedopuszczalna.
Wobec tego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł w punkcie I postanowienia o jej odrzuceniu. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w punkcie II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło