II SAB/Sz 90/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę. Pismem z dnia 16 lipca 2019 r. M. J., powołując się na art. 114 § 1 pkt 2, art. 115a oraz art. 33 ust. 3 i nast. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43 poz. 277 ze zm.) w części niezakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, zwrócił się do Komendanta Komendy Miejskiej Policji w S. z wnioskiem o: 1. Dokonanie niezwłocznej, nie później niż w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia pisma wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 52 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 26 dni urlopu dodatkowego - łącznie 78 dni urlopu oraz 266 godzin niewykorzystanego czasu wolnego za lata 2016 - 2017 na wskazany numer rachunku bankowego; 2. W razie odmowy wypłaty żądanej powyżej kwoty, na podstawie art. 61 § 1 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz.1071 ze zm.), wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty żądanej kwoty; 3. Na podstawie art. 7 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przeprowadzenie postępowania mającego na celu zgromadzenie niezbędnej dokumentacji dotyczącej ilości przysługujących wnioskodawcy dni tytułem niewykorzystanego urlopu oraz niewykorzystanego czasu wolnego; 4. Na podstawie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. – dopuszczenie i przeprowadzenie na potrzeby niniejszego postępowania dowodu z zaświadczenia z komórki finansowej w zakresie przedstawienia wyliczenia sposobu naliczenia świadczenia finansowego dla wnioskodawcy, ze szczegółowym wskazaniem na końcową kwotę należną z tego tytułu lub/i wskazania wysokości kwoty nienależnej (spornej), celem ujęcia stosownego rozstrzygnięcia w sentencji wydanej przez organ decyzji; 5. Na podstawie art. 35 § 1 i 3 k.p.a. zdanie pierwsze w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. – zakończenie postępowania administracyjnego bez zbędnej zwłoki; 6. Na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, z zachowaniem wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. oraz zawarciem w osnowie wydanej decyzji konkretnego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy wypłaty określonej przez organu przysługującej kwoty ekwiwalentu; 7. Na podstawie art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. – doręczenie decyzji na adres pełnomocnika wnioskodawcy. Komendant Miejski Policji w K. pismem z dnia [...] lipca 2019 r. udzielił odpowiedzi na opisany wyżej wniosek informując, że z uwagi na brak przepisów prawa powszechnie obowiązującego określających wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop jaki przysługuje policjantowi zwalnianemu ze służby nie jest możliwe rozpatrzenie żądań zawartych we wniosku. M. J. w dniu [...] sierpnia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Policji z ponagleniem i wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa w sprawie załatwienia sprawy z jego wniosku z dnia 16 lipca 2019 r. złożonego w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego w związku ze zwolnieniem. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w S. uznał ponaglenie za bezzasadne i jednocześnie uznał, że Komendant Miejski Policji w K. nie dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania. Pismem z dnia 6 września 2019 r. M. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie przekroczenia ustawowo określonego terminu i załatwienia sprawy z wniosku M. J. z dnia 16 lipca 2019 r. Organowi zarzucił naruszenie art. 35 § 3 i nast. k.p.a., poprzez niezakończenie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącego z dnia 16 lipca 2019 r. W związku z tym: - na podstawie art. 119 pkt 4) p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, - na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a, zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, - na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.) - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego w wysokości [...] złotych. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej odrzucenie. Pełnomocnik organu wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r. wydanym w postępowaniu o sygn. akt II SAB/Sz 11/19 w sprawie skargi M. J. na bezczynność i przewlekłość Komendanta Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne prawidłowe naliczenie skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt 7/15 skarga M. J. została oddalona. Powyższy wyrok jest prawomocny od dnia 11 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) sądy administracyjne - sprawując kontrolę administracji publicznej - orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ww. ustawy. Przedmiotem skargi, co jednoznacznie wynika z jej treści sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym, jest bezczynność Komendanta Policji w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 16 lipca 2019 r. Nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia 16 lipca 2019 r. został złożony i skierowany do Komendanta Miejskiego Policji w K., co potwierdza adresat wniosku i wyjaśnienia samego skarżącego prezentowane w dalszej korespondencji, w tym w uzasadnieniu wniesionej skargi. Z dokumentów przekazanych Sądowi nie wynika przy tym, aby wniosek skarżącego z dnia 16 lipca 2019 r. został przez Komendanta Miejskiego Policji w K. przekazany, zgodnie z właściwością, do załatwienia innemu organowi (np. Komendantowi Policji), tak jak miało to miejsce w sprawie wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2018 r. objętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o sygn. akt II SAB/Sz 11/19 z dnia 28 marca 2019 r. Oznacza to, że organem właściwym do rozpoznania wniosku z dnia 16 lipca 2019 r. nadal pozostawał Komendant Miejski Policji w K.. W takim stanie faktycznym zarzucanie w niniejszej sprawie bezczynności Komendantowi Policji w sprawie rozpoznania wniosku nieadresowanego do tego organu i nieprzekazanemu mu do rozpoznania przez inny organ, jest nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.