II SO/Sz 16/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie grzywny Komunikacji Miejskiej Spółce [...] w S. za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: I. wymierzyć Komunikacji Miejskiej Spółce [...] w S. grzywnę w wysokości [...] zł (słownie złotych: [...]); II. zasądzić od Komunikacji Miejskiej Spółce [...] w S. na rzecz A. K. [...] zł (słownie złotych: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. K. w oparciu o przepis art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wymierzenie grzywny K.M. Spółka z o.o. w S., zwanej dalej "organem" za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia [...] lipca 2019 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, że w dniu 28 lipca 2019 r. wniósł za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.), do Sądu skargę na bezczynność tegoż w przedmiocie informacji publicznej, a także że skargę doręczono na adres organu w dacie 1 sierpnia 2019 r., zatem powinna być ona przesłana do Sądu najdalej w dniu 16 sierpnia 2019 r. Pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została przekazana do rozpoznania przez Sąd, co w ocenie strony uzasadnia wymierzenie organowi grzywny. Do wniosku dołączono kserokopię strony z książki nadawczej z pieczęcią pocztową oraz wydruk śledzenia przesyłek rejestrowanych. Skarżący odnosząc się do ewentualnego dostarczenia skargi argumentował, że nawet w razie gdyby na dzień złożenia niniejszego wniosku okazało się, że skarga już do Sądu dotarła, wniosek ten i tak zasługuje na uwzględnienie. Grzywna ma bowiem charakter mieszany: dyscyplinująco - represyjno - prewencyjny. W takiej sytuacji będzie ona stanowiła sankcję za uchybienie ustawowemu terminowi i tym samym naruszenie prawa skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 17 grudnia 2019 r., doręczono organowi wniosek z załącznikami i zobowiązano do udzielenia odpowiedzi w terminie 7 dni. Mając na uwadze brak odpowiedzi, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 stycznia 2020 r., Sąd ponownie wezwał organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie 5 dni pod rygorem rozpatrzenia sprawy w oparciu o treść wniosku skarżącego. Organ odpowiadając pismem z dnia 30 stycznia 2020 r., poinformował, iż faktem jest, że skarżący złożył Spółce korespondencyjnie w dniu 17 grudnia 2018 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kontroli biletów. Dnia 21 grudnia 2018 r. organ udzielił pisemnej odpowiedzi, załączając Sądowi jej kserokopię. Dlatego też, zdaniem organu, sprawę uznano za zakończoną, a późniejszą skargę na bezczynność potraktowano jako odpis skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oczekiwano na zawiadomienie o terminie jej rozpatrzenia. Zatem w ocenie organu żądanie ukarania spółki za nieprzekazanie skargi w terminie do Sądu nie jest słuszne, bowiem skarżący uzyskał w terminie odpowiedź na swój wniosek z dnia 13 grudnia 2018 r. i w związku z tym taka skarga mu nie przysługuje. Tym samy organ wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Organ zaś przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Obowiązek ten ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429) – w terminie piętnastu dni, od dnia otrzymania skargi. Grzywnę tę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). W badanej sprawie o wymierzenie grzywny wymagało ustalenia, czy do organu wpłynęła skarga z dnia 28 lipca 2019 r. i czy organ ten podjął skuteczne działania, do których jest zobowiązany na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. i art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, czyli czy przesłał Sądowi tę skargę wraz z kompletem wymaganych dokumentów i odpowiedzią na skargę. Przesłanką wymierzenia grzywny jest bowiem sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Natomiast wymierzając grzywnę sąd (określając jej wysokość), powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. W świetle powyższego zdaniem Sądu nie mogła na gruncie niniejszej sprawy odnieść zamierzonego skutku argumentacja Dyrektora Zarządu Spółki, iż w jego ocenie sprawę wniosku o informację publiczną zakończyło udzieleniem odpowiedzi z dnia 21 grudnia 2018 r., a późniejszą skargę na bezczynność organu potraktowano jako odpis i oczekiwano na zawiadomienie o terminie jej rozpatrzenia. Organ dopuścił się oczywistego przekroczenia 15 - dniowego terminu, wyznaczonego przepisem art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W powołanej mierze Dyrektor Zarządu Spółki nie przywołał również argumentacji i okoliczności przeciwnych ustaleniom Sądu, jak również skargi do dnia wydania postanowienia Sądowi nie przekazał. Doszło więc bezspornie do naruszenia w sprawie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do skargi z dnia 28 lipca 2019 r. jej treść, zdaniem Sądu, w zakresie oznaczenia adresata pisma mogła budzić wątpliwości. Nie da się nie zauważyć jednak w działaniach organu, stwierdzonych w rozpatrywanej sprawie, przejawiających się między innymi w postaci odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny udzielonej przez Dyrektora Zarządu Spółki dopiero po ponownym wezwaniu Sądu, że jest przyjętą praktyką w Spółce ignorowanie pism zarówno interesantów jak i innych instytucji. Ponieważ organ nie wykonał ustawowego obowiązku i ustalone w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi w pkt I postanowienia grzywnę w wysokości [...] zł. Grzywna w ustalonej wysokości spełnia w ocenie Sądu jej cele, tj. zdyscyplinowanie organu na przyszłość i jednocześnie ukaranie go za niedochowanie ustawowego terminu przekazania skargi strony do Sądu. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis od złożonego wniosku w wys. 100 zł (pkt II sentencji wyroku), orzeczono na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 i 205 p.p.s.a.