II SO/Sz 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Włodarczak – Siuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2012 r. wniosku J. C. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Sz 3/12 odmawiające wnioskodawcy sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Sz 3/12 odrzucającego wniosek J. C. o usunięcie naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanawia: odmówić sprostowania postanowienia POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Włodarczak – Siuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2012 r. wniosku J. C. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Sz 3/12 odmawiające wnioskodawcy sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Sz 3/12 odrzucającego wniosek J. C. o usunięcie naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcz postanawia: odmówić wykładni postanowienia Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku J. C. i odmówił sprostowania postanowienia Sądu z dnia [...]. odrzucającego wniosek J. C. o usunięcie naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. J. C. pismem z dnia [...]. wniósł o sprostowanie i wykładnię opisanego wyżej postanowienia Sądu powołując jednocześnie przepisy art. 6, art. 7, art. 159, art. 183 § 2 ust. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawca zarzucił wydanie orzeczenia w trybie zaocznym oraz zakwestionował zawarte w zaskarżonym postanowieniu sformułowanie o doręczeniu mu odpowiedzi na wniosek z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 j.t.) zwanej w dalszej części "P.p.s.a." Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 P.p.s.a.). Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 P.p.s.a.). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu wnioskodawcy polegającego na zaocznym wydaniu przez Sąd postanowienia z dnia [...]. wyjaśnić należy, że z powołanego wyżej art. 156 § 2 ustawy P.p.s.a. wynika uprawnienie Sądu polegające na możliwości rozpoznania wniosku o sprostowanie na posiedzeniu niejawnym, zatem jest to prawo z którego Sąd może skorzystać. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oznacza, że na to posiedzenie wstęp mają jedynie osoby wezwane przez Sąd, jak wynika z treści art. 95 ustawy P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że brak uczestnictwa wnioskodawcy w wyznaczonym na dzień [...]. posiedzeniu niejawnym, który w jego odczuciu stanowił naruszenie prawa nie stanowi jednak podstawy do weryfikacji zapadłego postanowienia w trybie jego sprostowania. Jednocześnie Sąd zaznacza, że rozpoznając przedmiotowy wniosek z dnia [...]. również skorzystał z możliwości określonej w art. 156 § 2 P.p.s.a. i rozpoznał go na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, nie stanowią podstawy sprostowania orzeczenia powołane przez J. C. przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 6 – w myśl którego Sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, a także art. 7 - zgodnie z którym sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu, art. 159 – stosownie do którego wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia oraz art. 183 § 2 ust. 5, który wymienia jedną z 6 przesłanek nieważności postępowania, którą Naczelny Sąd Administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę rozpoznając skargę kasacyjną – która zachodzi w przypadku, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Reasumując, zdaniem Sądu, analiza postanowienia Sądu z dnia [...]. oraz brak powołania przez wnioskodawcę zakresu sprostowania określonego przepisem art. 156 P.p.s.a. doprowadziła do stwierdzenia jednoznaczności jego treści oraz brak błędów pisarskich lub rachunkowych, a także innych oczywistych omyłek wymagających sprostowania. Odnosząc się do zarzutu wnioskodawcy polegającego na nie odebraniu przez niego odpowiedzi udzielonej przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego na wniosek wszczynający niniejsze postępowanie Sąd ponownie odsyła do znajdującego się w aktach sądowych (k. 17) zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że w dniu [...]. osobiście odebrał powyższą odpowiedź wraz z postanowieniem Sądu z dnia [...]. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku J. C. i odmówił sprostowania postanowienia Sądu z dnia [...]. odrzucającego wniosek J. C. o usunięcie naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. J. C. pismem z dnia [...]. wniósł o sprostowanie i wykładnię opisanego wyżej postanowienia Sądu powołując jednocześnie przepisy art. 6, art. 7, art. 159, art. 183 § 2 ust. 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawca zarzucił wydanie orzeczenia w trybie zaocznym oraz zakwestionował zawarte w zaskarżonym postanowieniu sformułowanie o doręczeniu mu odpowiedzi na wniosek z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 j.t.) zwanej w dalszej części "P.p.s.a." Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W doktrynie zostało wyrażone stanowisko, że wykładni podlega zarówno sentencja jaki i uzasadnienie orzeczenia. Wykładnia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści wyroku/ postanowienia. Konieczność zaś dokonania wykładni wyroku/postanowienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, w. LEX 2011r., s. 451). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu wnioskodawcy polegającego na zaocznym wydaniu przez Sąd postanowienia z dnia [...]. wyjaśnić należy, że z powołanego wyżej art. 158 ustawy P.p.s.a. wynika uprawnienie Sądu polegające na możliwości rozpoznania wniosku o sprostowanie na posiedzeniu niejawnym, zatem jest to prawo z którego Sąd może skorzystać. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oznacza, że na to posiedzenie wstęp mają jedynie osoby wezwane przez Sąd, jak wynika z treści art. 95 ustawy P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że brak uczestnictwa wnioskodawcy w wyznaczonym na dzień [...]. posiedzeniu niejawnym, który w jego odczuciu stanowił naruszenie prawa nie stanowi jednak podstawy uzasadniającej wykładnię postanowienia. Jednocześnie Sąd zaznacza, że rozpoznając przedmiotowy wniosek z dnia [...]. również skorzystał z możliwości określonej w art. 158 P.p.s.a. i rozpoznał go na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, powołane przez J. C. przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uzasadniają potrzeby wykładni postanowienia - w tym art. 6 – w myśl którego Sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, a także art. 7 - zgodnie z którym sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu, art. 159 – stosownie do którego wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia oraz art. 183 § 2 ust. 5, który wymienia jedną z 6 przesłanek nieważności postępowania, którą Naczelny Sąd Administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę rozpoznając skargę kasacyjną – która zachodzi w przypadku, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W ocenie Sądu, zarówno sentencja objętego wnioskiem postanowienia, jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości, o jakich mowa w art. 158 P.p.s.a. w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]. wyjaśniono z jakich powodów odmówiono sprostowania postanowienia z dnia [...]. Odnosząc się do zarzutu wnioskodawcy polegającego na nie odebraniu przez niego odpowiedzi udzielonej przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego na wniosek wszczynający niniejsze postępowanie Sąd ponownie odsyła do znajdującego się w aktach sądowych (k. 17) zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że w dniu [...]. osobiście odebrał powyższą odpowiedź wraz z postanowieniem Sądu z dnia [...]. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 158 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji.