II SO/Sz 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Włodarczak – Siuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2012 r. wniosku J. C. o sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Sz 3/12 odrzucającego wniosek J. C. o usunięcie naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Postanowieniem z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek J. C. o usunięcie naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz możliwością złożenia środka odwoławczego, a także odpis odpowiedzi organu na wniosek z dnia [...]r. został osobiście doręczony wnioskodawcy w dniu [...]r., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 17 akt sądowych). J. C. pismem z dnia [...]r. wniósł o sprostowanie opisanego wyżej postanowienia Sądu powołując jednocześnie przepisy art. 165, art. 158, art. 90 § 2, art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając swój wniosek J. C. wskazał na pozbawienia go możności obrony swoich praw stosownie do art. 183 § 2 ust. 5 powołanej ustawy, zarzucił brak doręczenia odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] roku, zarzucił "fałszywe stwierdzenie oraz kłamstwo", które w jego ocenie dotyczyło zawartego w uzasadnieniu orzeczenia Sądu stwierdzenia "SKO wniosło o oddalenie wniosku podnosząc, że wnioski skarżącego zostały rozpoznane", dodatkowo przytoczył kolejne zdanie z uzasadnienia "wskazane we wniosku przepisy nie mogą zatem stanowić podstawy prawnej wniosku" określając je jako "samosąd". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, wobec przytoczenia przez J. C. w piśmie z dnia [...] r. szeregu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) zwanej dalej "P.p.s.a.", że jednoznacznie określił on przedmiot niniejszego wniosku określając go jako wniosek o sprostowanie postanowienia z dnia [...]r. Uwzględniając zatem intencję wnioskodawcy w tym zakresie został on rozpoznany. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 P.p.s.a.). Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 P.p.s.a.). Instytucja sprostowania ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Sprostowanie niedokładności może obejmować właściwe oznaczenie stron. Błąd pisarski może polegać np. na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Inna zaś oczywista omyłka może polegać na wadliwej nazwie orzeczenia (por. post. NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 33/11, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprostowanie nie może doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia ani do merytorycznego rozpoznania sprawy. Analiza postanowienia Sądu z dnia [...]r. doprowadziła do stwierdzenia jednoznaczności jego treści oraz brak błędów pisarskich lub rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek wymagających sprostowania. Niezależnie od powyższego, należy wskazać, że wbrew zarzutom skarżącego, w dniu [...]r. osobiście odebrał on odpis odpowiedzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego na jego wniosek z dnia [...]r. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji.