II SO/Sz 4/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. U.-P. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi [...] za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 27 grudnia 2010 r. wraz z odpowiedzią na skargę postanawia I. wymierzyć Dyrektorowi [...] grzywnę w wysokości [...] zł (słownie [...]), II. zasądzić od Dyrektora [...] na rzecz D. U.-P. kwotę [...] zł ( słownie [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] r. D.U.- P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w[...] wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi [...] w [...] za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia [...] r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że organ zaniechał realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i nie przekazał skargi w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania w dniu 3 stycznia 2011 r.( data potwierdzenia odbioru skargi przez ). W odpowiedzi na wniosek [...] w [...] wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił,że: "papierom" datowanym na dzień [...] r. z nagłówkiem "skarga", odebranym przez pracownika szkoły w dniu [...] r. nie nadano dalszego biegu, ponieważ nie zawierały jakiegokolwiek podpisu". Uznał, że pismo zostało skierowane przez osobę nieuprawnioną, zważywszy, ze D. U-P dotychczas podpisywała swoją korespondencję. Nadto pismo poza brakiem podpisu nie zawierało duplikatu dokumentów ( w tym skargi), ani spisu załączników. W tej sytuacji [...] uznał, że pismo nie spełnia wymogów uznania go za dokument i pozostawił "korespondencję" w aktach szkoły. Dodatkowo podniósł, że brak podpisu wnioskodawcy uniemożliwia uznanie pisma za wolę strony wymienionej w nagłówku pisma, co znajduje uzasadnienie zarówno w prawie administracyjnym jak i w prawie cywilnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). W myśl art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 powołanej ustawy ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259). W ocenie Sądu wniosek D. U. P. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi [...] za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Z dokumentów załączonych do wniosku oraz z oświadczenia [...] jednoznacznie wynika, że w dniu [...] r. D. U.- P. wniosła za pośrednictwem [...] skargę zaadresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] , dotyczącą decyzji w sprawie skreślenia skarżącej z listy słuchaczy Szkoły. Dyrektor Szkoły ani w zakreślonym przez art. 54 § 2 P.p.s.a terminie ani dotychczas nie przekazał skargi D. U. – P. do Sądu, albowiem – jak sam ocenił- skarga ta zawierała braki formalne i nie posiadała cech dokumentu. W ocenie Sądu, okoliczności przywołane w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny nie usprawiedliwiają w żaden sposób postępowania Dyrektora Szkoły, który obowiązany był, niezależnie od braków formalnych skargi, zgodnie z wolą D. U.P. przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę do WSA w [...] w terminie określonym w powołanym wyżej art. 54 § 2. Kontrolowanie skargi pod względem formalnym i dokonanie stanowczej oceny co do jej dalszego biegu wynika z nieuprawnionego przypisania sobie przez organ roli sądu administracyjnego, a to właśnie sądowi ustawodawca przypisał prawo do oceny kierowanych do niego pism pod względem formalnym oraz wydawania w tym zakresie stosowanych orzeczeń. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz mając na uwadze przede wszystkim fakt zaniechania przekazania skargi do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, Sąd uznał wniosek D. U.-P. za uzasadniony i nałożył na [...] w [...] grzywnę w wysokości tysiąca złotych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie , na podstawie art. 55 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł w pkt II na podstawie art. 200 P.p.s.a