II SO/Sz 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K. o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu nr [...] z siedzibą w D. za nieprzekazanie skargi p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Kołu Łowieckiemu nr [...] z siedzibą w D. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćiuset złotych), 2. zasądzić od Koła Łowieckiego nr [...] z siedzibą w D. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. K. w piśmie z dnia 30 sierpnia 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu nr [...] z siedzibą w D. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że pismem z dnia 25 maja 2017 r. zwrócił się do Koła Łowieckiego nr [...] z siedzibą w D. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, na który to wniosek nie uzyskał żadnej odpowiedzi do dnia 6 lipca 2017 r. W dniu 8 lipca 2017 r. wysłał do ww. organu skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, którą organ winien przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, jednakże do dnia dzisiejszego przedmiotowa skarga do Sądu nie wpłynęła. Jednocześnie załączył do wniosku kserokopię skargi z dnia 6 lipca 2017 r. wraz z potwierdzeniem jej odbioru przez organ w dniu 11 lipca 2017 r. W odpowiedzi na wniosek Koło Łowieckie nr [...] z siedzibą w D. zwróciło się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z prośbą o zniesienie grzywny z uwagi na chwilowy brak Prezesa Koła. Z powodu jego rezygnacji organ nie mógł podjąć żadnej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że zwrócił się z prośbą do Polskiego Związku Łowieckiego o udzielenie informacji dotyczących pism J. K. w sprawie udzielenia informacji publicznej, która to procedura trwała dość długo. Po otrzymaniu odpowiedzi od Polskiego Związku Łowieckiego organ dostarczył do Sądu żądane informacje. Jednocześnie organ zaznaczył, że jest to pierwszy przypadek żądań rolnika od istnienia Koła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej jako: "p.p.s.a.", w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., także na posiedzeniu niejawnym. Powołany w tym przepisie art. 54 § 2 p.p.s.a. przewiduje, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W sprawach objętych kognicją sądów na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016, poz. 1764 j.t.) termin ten jest krótszy. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 ww. ustawy, przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę w sprawach z tego zakresu następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a., określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, aktualnie stanowi to komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. (M.P. z 2017 r., poz. 183) – zgodnie z którym wynagrodzenie to wyniosło - 4 047,21 zł. W oparciu o powyższe przepisy prawa, przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Podnieść także należy, że sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSA/WSA 2010/1/2). Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie przesłanki umożliwiające wymierzenie grzywny organowi zostały spełnione. Jak wynika z nadesłanego odpisu skargi oraz potwierdzenia jego odbioru przez organ – J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z dnia 6 lipca 2017 r. na bezczynność Koła Łowieckiego nr [...] z siedzibą w D.. Wobec nieprzekazania powyższej skargi przez organ J. K. w piśmie z dnia 30 sierpnia 2017 r. wniósł o wymierzenie temu organowi grzywny. Jak wynika z urządzeń ewidencyjnych Sądu, do dnia dzisiejszego wskazana skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie wpłynęła. Mając na względzie przywołane okoliczności sprawy, wskazać należy, że wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie przekazał skargi do Sądu. Ustalając natomiast wysokość grzywny, Sąd wziął pod uwagę to, że sprawa dotyczy postępowania w trybie dostępu do informacji publicznej, które zawiera bardziej restrykcyjne unormowania co do terminu przekazania skargi Sądowi. Odnośnie przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na wniosek o wymierzenie grzywny – danych należy wyjaśnić, że udzielenie informacji publicznej powinno nastąpić na rzecz wnioskodawcy, a nie Sądu. Wobec powyższego orzeczono na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 p.p.s.a., jak w punkcie 1 postanowienia. W przedmiocie kosztów postępowania obejmujących wpis od wniosku w wysokości 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200.