II SO/Sz 8/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu [...] w S. za nieprzekazanie sądowi skargi w terminie postanawia: I. wymierzyć Kołu Łowieckiemu [...] w S. grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych, II. zasądzić od Koła Łowieckiego [...] w S. na rzecz S. P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 17 lipca 2015 r. S.P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu "O" w S. za nieprzekazanie Sądowi skargi S.P. na bezczynność tego Koła. Uzasadniając żądanie, S.P. wskazał, że w dniu 26 maja 2015 r. nadała, za pośrednictwem pocztowego urzędu nadawczego, skargę na bezczynność Koła Łowieckiego "O" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 kwietnia 2015 r. Organ dokonał odbioru skargi w dniu 29 maja 2015 r. Od daty tej biegł termin piętnastodniowy, w którym organ winien złożoną skargę przekazać do Sądu. W dniu 17 lipca 2015 r., wnioskodawca ustalił z sekretariatem sądowym, że jego skarga nie została do tej chwili Sądowi przekazana. Koło Łowieckie "O" w odpowiedzi na wniosek S.P., wniosło o nieuwzględnienie wniosku i niewymierzanie grzywny. Potwierdziło, iż prawdą jest, że przekazało skargę z przekroczeniem terminu, który dla tej czynności został ustawowo określony. Koło chciało zwrócić uwagę na szczególne okoliczności, w których doszło do złożenia skargi przez skarżącego. Wyjaśniło, że informacji publicznej udzieliło pisemnie, przesyłką poleconą wysłaną na adres wskazany we wniosku. Korespondencja wróciła do nadawcy z adnotacją "adresat nie istnieje". Po otrzymaniu skargi, Koło najpierw dążyło do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, licząc, że jest ona zwyczajnym nieporozumieniem i nie wymaga wszczynania postępowań sądowych. W toku czynności wyjaśniających, Koło ustaliło, że wnioskodawca nieprawidłowo oznaczył swój adres. Koło zwróciło ponadto uwagę, że jest małym podmiotem i nie prowadzi na co dzień stałej administracji biurowej, nie posiada wykwalifikowanych pracowników, zwłaszcza o kompetencjach, by powierzyć im obsługę prawną. Zrzesza osoby, które łączy wspólne zainteresowanie – łowiectwo. W zasadzie dla żadnego członka Koła, działalność w jego strukturach nie stanowi jedynej ani nawet przeważającej aktywności życiowej, a właśnie dodatkową. Koło podniosło, że nie posiadało niezbędnej wiedzy w zakresie objętym przedmiotem sprawy, zmuszone było skorzystać z porady prawnej. Dopiero wówczas powzięło wiedzę o obowiązkach, które na nim ciążą w związku z wpływem skargi. Podkreśliło, że mimo wszystko skarga została do Sądu przekazana, a zaistniałe opóźnienie nie jest w żadnym razie wynikiem złej woli Koła, czy lekceważenia ciążących na nim obowiązków. Zwróciło także uwagę, że skarżący ostatecznie cofnął swoją skargę, a postępowanie zainicjowane jej wniesieniem, zostało umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2-2c, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przesłanką obligatoryjną do zastosowana grzywny, w oparciu o powołany wyżej przepis, jest uchybienie obowiązków organu (art. 54 § 2 P.p.s.a.) w zakresie przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Termin powyższy jest skrócony, w przypadku skarg wnoszonych w przedmiocie objętym ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) i zgodnie z jego art. 21 pkt 1, przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Sąd badając wniosek S.P. o wymierzenie grzywny uznał, że jest on zasadny, gdyż podmiot zobowiązany nie dopełnił w terminie obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów. Z treści wniosku oraz innych dokumentów zebranych w aktach sprawy, wynika bezspornie, że skarga S.P. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została doręczona Kołu Łowieckiemu "O" w dniu 29 maja 2015 r. Okoliczność tę przyznaje podmiot, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona do Sądu. Piętnastodniowy termin do wypełnienia obowiązków z art. 54 § 2 P.p.s.a., upływał Kołu Łowieckiemu w dniu 13 czerwca 2015 r., który przypadał na sobotę, zatem stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., ostatnim dniem wykonania obowiązków był dzień 15 czerwca 2015 r. (poniedziałek). We wskazanym terminie Koło Łowieckie nie przekazało wniesionej skargi. Analiza akt sprawy o sygn. II SAB/Sz 90/15, świadczy o tym, że skarga na bezczynność została nadana na adres Sądu w dniu 14 lipca 2015 r., a odpowiedź na skargę uzupełniona pismem nadanym przez Koło Łowieckie w dniu 30 lipca 2015 r. Koło Łowieckie "O" w S. naruszyło tym samym ustawowy termin przekazania skargi (wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę) sądowi administracyjnemu i wniosek strony o wymierzenie grzywny okazał się w pełni zasadny. Odnosząc się do stanowiska Koła Łowieckiego "O", zawartego w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, Sąd zauważa, że podmiot, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., nie jest dysponentem skargi i nie ma kompetencji, które przyznane zostały sądom administracyjnym, do oceny okoliczności stanowiących zasadność wniesienia tej skargi. Kwestie wymogów formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak adres wnioskodawcy, nie mogły mieć wpływu na ustawowy obowiązek organu/podmiotu zobowiązanego do przesłania w terminie sądowi skargi, odpowiedzi na skargę wraz z kompletem wymaganej dokumentacji. Cofnięcie samej skargi, której podmiot nie przekazał Sądowi w terminie, nie wpływa na ustalenie faktu uchybienia albo braku uchybienia terminowi ustanowionemu w art. 54 § 2 P.p.s.a. Pozostaje zatem bez wpływu na istnienie bądź nieistnienie przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie Grzywna z art. 55 § 1 P.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, opubl. w ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 2). Służy nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Organ, który podnosi niezasadność wniosku o wymierzenie grzywny musi poprzeć swe twierdzenie okolicznościami świadczących o tym, że obiektywnie nie miał możliwości go zrealizować w przepisanym terminie. Za takie przesłanki nie można jednak uznać okoliczności podnoszonych we wniosku Koła Łowieckiego "O", jak nieznajomość prawa, charakter podmiotu i jego organizacja, nieposiadanie obsługi prawnej, brak złej woli czy lekceważenia ciążących na podmiocie obowiązków. Mogą one bowiem, co najwyżej wpływać na wysokość wymierzonej grzywny. Sąd uwzględnił zatem okres pozostawiania przez Koło Łowieckie w zwłoce z przekazaniem skargi, który nie był znaczny, wyjaśnienie podmiotu co do okoliczności i przyczyn zwłoki, fakt przekazania skargi przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny. Z uwagi na dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, iż celowym i zasadnym jest nałożenie na Koło Łowieckie "O" w S. grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie piętnastu dni od dnia jej wniesienia. Mając na uwadze okoliczności sprawy Sąd orzekł, jak w pkt I postanowienia, o wymierzeniu grzywny Kołu Łowieckiemu "O" w S., działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. uznając, iż wysokość grzywny w kwocie 100 zł osiągnie cel przewidziany w przywołanej normie prawnej. O kosztach postępowania należnych wnioskodawcy, Sąd orzekł, jak w pkt II postanowienia, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.