II SO/Sz 9/11

Dnia 5 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z Jego skargi na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez A. K. odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] r. orzekającej o wymeldowaniu A. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...]. Pismem datowanym na dzień 14 kwietnia 2011 r. A. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Wojewody , o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu złożonego wniosku A. K. wskazał, że postanowienie Wojewody z dnia [...] r. w [...] odebrała jego konkubina, która następnie przesłała to postanowienie do Aresztu Śledczego w [...], gdzie jest on osadzony. Ze względu na cenzurę i opieszałość Aresztu oraz Sądu Rejonowego pismo to otrzymał w dniu 8 kwietnia 2011 r. A. K. wyjaśnił przy tym, że obecnie znajduje się w sytuacji bez wyjścia i nie posiada mieszkania. W piśmie z dnia 16 maja 2011 r. Wojewoda wyjaśnił, że postanowienie z dnia [...]r. zostało wysłane do A. K. na wskazany przez niego adres do korespondencji i zostało doręczone jego konkubinie w dniu 28 lutego 2011 r. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpatrzeniu wniosku A. K. i z dnia 1 czerwca 2011 r., przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Pismem z dnia 1 września 2011 r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik A. K. – r. pr. S. N. uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik wskazał, że postanowienie Wojewody z dnia [...]r. zostało doręczone za pośrednictwem poczty na adres skarżącego przy ul. [...] w dniu "08.02.2011 r." i odebrała je Pani M. T. — według jej podpisu konkubina skarżącego. Zgodnie z informacją z dnia 31 sierpnia 2011 r., uzyskaną za pomocą telefaksu z Zakładu Karnego w [...], skarżący A. K. od dnia [...] r. do chwili [...], a przewidywany koniec kary przypada na dzień [...] r. W ocenie pełnomocnika, konsekwencją uzyskanego z Zakładu Karnego w [...] zaświadczenia jest uznanie, że w ustalonej dacie tj. "[...]" r. skarżący faktycznie nie otrzymał adresowanej do niego przesyłki albowiem był już wówczas pozbawiony wolności. Uwzględniając czas potrzebny Poczcie Polskiej na doręczenie przesyłki wysłanej przez konkubinę skarżącego z [...], a następnie czas niezbędny dla przeprowadzenia kontroli tej przesyłki w tym wykonania obowiązków związanych z cenzurą uznać należy, za uprawdopodobniony fakt otrzymania przez skarżącego informacji o postanowieniu Wojewody w dacie wskazanej przez skarżącego tj. [...] r. Jak zaznaczył pełnomocnik, pogląd ten znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. II SA/Wa 575/07, w którym sąd wyraźnie wskazał, że elementem sytuacji osoby osadzonej jest jej ograniczenie w kontaktach ze światem zewnętrznym, a przesyłana do niego korespondencja może być kontrolowana, widzenia z bliskimi są znacznie ograniczone, a całość znacznie wydłuża czas doręczania przesyłek. Powyższe okoliczności uprawniają do stwierdzenia, że uchybienie w terminie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nastąpiło w sposób niezawiniony przez skarżącego tj. na skutek ograniczeń związanych z wykonywaną w stosunku do niego karą pozbawienia wolności, czego konsekwencją powinno być przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, (tak również cytowany powyżej WSA w Warszawie). Jednocześnie z pismem stanowiącym uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...} Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Zgodnie z art. 86 § 1, art. 87 oraz art. 88 przywołanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszym piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd w drodze postanowienia odrzuca na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie, w piśmie datowanym na dzień 14 kwietnia 2011 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wniosek ten został uzupełniony przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego pismem z dnia 1 września 2011r. Z treści wskazanych powyżej pism, jak też z informacji podanej przez organ wynika, że postanowienie Wojewody z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, zostało wysłane na podany przez skarżącego adres do korespondencji i w dniu [...] zostało doręczone jego konkubinie – M. T. Przesyłka ta została następnie pocztą przesłana przez M. T. do Zakładu Karnego w [...], w którym skarżący przebywa nieprzerwanie od dnia [...]r. W świetle powyższego, biorąc pod uwagę okoliczność osadzenia skarżącego w zakładzie karnym i związaną z tym niemożność swobodnego nawiązywania kontaktów ze światem zewnętrznym, ograniczenie odwiedzin oraz kontrolę korespondencji, przyjąć należy, że skarżący nie miał możliwości wcześniejszego zapoznania się z treścią pisma, a wskazaną przez skarżącego datę [...] r. jako datę faktycznego otrzymania postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] r., w ocenie Sądu uznać należy za uprawdopodobnioną. Wskazane okoliczności uniemożliwiły także wcześniejsze zapoznanie się skarżącego z treścią postanowienia i podjęcia stosownych środków prawnych, co świadczy o braku jego winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Wbrew stanowisku organu, w niniejszej sprawie nie można przyjąć istnienia domniemania doręczenia skarżącemu postanowienia Wojewody w dniu [...] r. poprzez fakt jego doręczenia w trybie zastępczym dorosłemu domownikowi skarżącego. Istotą unormowanego w art. 42 K.p.a. rozwiązania jest założenie, że osoba uprawniona do odbioru pisma w zastępstwie jego adresata w tej samej dacie przekaże je adresatowi. Stąd też domniemywana na podstawie treści powołanego przepisu data doręczenia pisma adresatowi jest tożsama z datą doręczenia pisma osobie faktycznie dokonującej jego odbioru. W przypadku tego rodzaju domniemania prawnego istnieje możliwość jego wzruszenia, jednakże ciężar dowodu spoczywa wówczas na osobie, która wywodzi z danego faktu określone skutki prawne, w rozpoznawanej sprawie - na skarżącym. A. K. uczynił zadość powyższym wymaganiom, ponieważ zarówno samodzielnie, jak też poprzez działania pełnomocnika wskazał okoliczności, które pozwoliły obalić domniemanie pozwalające przyjąć swoistą fikcję doręczenia na rzecz skarżącego. Uznając datę [...] r., jako datę doręczenia postanowienia z dnia [...] r. przyjąć jednocześnie należy, że w tym dniu ustały także przyczyny uchybienia terminu. Wobec okoliczności, że skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył w dniu 14 kwietnia 2011 r., a ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego przedłożył następnie do Sądu egzemplarz skargi, za spełnione uznać należy również wymogi formalne złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do wniesienia skargi należało przywrócić.