II SPP/Sz 2/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z urzędu o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1299/18 odmawiającym P. W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia: sprostować z urzędu wyżej wskazane postanowienie w ten sposób, że w nagłówku jego sentencji oraz każdej strony uzasadnienia w miejsce nieprawidłowo wpisanej sygnatury akt sprawy w brzmieniu: "II SA/Sz 1299/18", wpisać prawidłową sygnaturę akt: "II SPP/Sz 2/19". Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei dyspozycja § 2 wskazuje, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Należy wskazać, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, bowiem nie ma wątpliwości, że prawidłową sygnaturą akt sprawy pod którą zarejestrowano wniosek P. W. o przyznanie prawa pomocy jest sygnatura II SPP/Sz 2/19, a nie sygnatura II SA/Sz 1299/18, jak wskazano w sentencji oraz uzasadnieniu postanowienia Sądu z dnia 24 stycznia 2019 r. Wpisanie zatem we wskazanym postanowieniu innej sygnatury akt sprawy było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Należało w związku z powyższym dokonać sprostowania przedmiotowego postanowienia. Nie ulega ponadto wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.