SA/Sz 1040/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędziowie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz /spr./ Sędzia NSA Alicja Polańska Protokolant Anna Malinowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 1999r. o d d a l a skargę Izba Skarbowa, postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym na podstawie art. 162 § 1–3 oraz art. 163 § 2 w związku z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika K. S. uzupełnionego pismem z dnia [...], o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], Nr [...], określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 1999r. oraz wysokość zaległości podatkowej w tym podatku, odmówiła przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia Izby Skarbowej wynika, iż przywołana powyżej decyzja organu kontroli skarbowej została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...], w związku z czym termin do wniesienia odwołania upłynął [...]. W dniu [...] do tego organu wpłynął wniosek podatnika, opatrzony datą [...], o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, do którego załączono odwołanie od wskazanej decyzji. W przedmiotowym wniosku pełnomocnik strony wyjaśnił, iż [...] zostały wysłane czterema listami poleconymi odwołania od wszystkich czterech decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wydanych w dniu [...] natomiast sekretarka zatrudniona w kancelarii adwokackiej omyłkowo zapakowała przy wysyłce do dwóch kopert odwołania tej samej treści, dotyczące zobowiązania za wrzesień 1999r., a nie zapakowała odwołania od decyzji dotyczącej zobowiązania za kwiecień tego roku. W aktach kancelarii pozostały cztery kopie odwołań - po jednej do każdej wydanej decyzji, w tym kopia odwołania od decyzji znak: [...] oraz dowody nadania czterech odwołań od decyzji organu kontroli skarbowej. Pełnomocnik zaznaczył również, iż podatnik od początku kwestionował zasadność wydania decyzji za kwiecień 1999r., czego dowodem ma być treść odwołania od decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę za kwiecień 1999r., w którym strona wskazała, iż odwołuje się też od decyzji wymiarowej dotyczącej tego miesiąca. Ponadto wskazał, iż już [...] wniesiono w sprawie wszystkich czterech decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji, w których stwierdzono, iż zostaną wniesione stosowne odwołania od wydanych decyzji. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania za kwiecień 1999r. pełnomocnik poinformował, iż o fakcie niezłożenia przedmiotowego odwołania dowiedział się z pisma Izby Skarbowej doręczonego w dniu [...]. W piśmie z dnia [...], stanowiącym uzupełnienie wniosku, strona wyjaśniła, iż pełnomocnik wprowadził ją w błąd nie informując o postanowieniu Urzędu Kontroli Skarbowej, przez co pozostawała w przekonaniu, że wszystkie stosowne dokumenty zostały przez pełnomocnika dostarczone w określonych terminach. Nadto podatnik wskazał, iż nieuwzględnienie jego prośby i wprowadzenie w czyn decyzji o wykonaniu postanowienia spowoduje pogorszenie sytuacji ekonomicznej firmy, utratę płynności finansowej i niepokój o dalszy los firmy zatrudniającej 50 osób - głównie kobiet, dla których ta praca jest jedynym źródłem utrzymania. Ustosunkowując się do argumentów zawartych we wniosku o przywrócenie terminu, organ odwoławczy wskazał na wstępie, iż w związku z tym, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego stronę – K. S., reprezentował pełnomocnik – T.K., wszelkie skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają reprezentowanego. Następnie, mając na uwadze treść art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Izba Skarbowa stwierdziła, iż podatnik składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopiero w dniu [...] nie spełnił jednej z niezbędnych przesłanek pozwalających na przywrócenie uchybionego terminu, a mianowicie przesłanki polegającej na wniesieniu przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiała mu dochowanie terminu. Argumenty podatnika dotyczące sytuacji ekonomicznej firmy, organ odwoławczy uznał natomiast za pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. O niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik strony dowiedział się z dniem doręczenia jemu [...] postanowienia z [...], stwierdzającego, iż wniosek podatnika z [...] w sprawie wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 1999r. jest bezprzedmiotowy, gdyż strona nie złożyła odwołania od tej decyzji . W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem art. 223 ustawy – Ordynacja podatkowa, wskazując, iż odwołanie od decyzji zostało wniesione w terminie, zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 tejże ustawy. W uzasadnieniu skargi ponownie podniesiono okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej dotyczącej podatku od towarów i usług za kwiecień 1999r. Pełnomocnik strony wyjaśnił również, że o niezłożeniu odwołania został poinformowany przez Izbę Skarbową w odpowiedzi na pisma uzupełniające odwołanie. Dodatkowo wskazał, że fakt złożenia odwołań od czterech decyzji organu kontroli skarbowej, a w tym od decyzji znak: [...], potwierdza jednoznacznie pismo Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] znak: [...]. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, właściwy do rozpoznania skargi z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonego postanowienia za niezgodne z prawem. Zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przy czym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi i jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Słusznie Izba Skarbowa wbrew zarzutom skargi uznała, że pełnomocnik strony w dniu doręczenia postanowienia Izby Skarbowej z [...] Nr [...], stwierdzającego, iż wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...], Nr [...], jest bezprzedmiotowy, powziął wiadomość o uchybieniu termin do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia tego postanowienia w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż przyczyną uznania bezprzedmiotowości tego wniosku było nie wniesienie przez stronę odwołania od tej decyzji. W momencie doręczenia tego postanowienia tj. [...] jak prawidłowo uznał organ odwoławczy pełnomocnik strony dowiedział się o niewniesieniu odwołania, a tym samym o uchybieniu terminowi do jego wniesienia skoro nie ulega wątpliwości to, że decyzja dotycząca podatku od towarów i Sułg za kwiecień 1999r. został doręczona pełnomocnikowi strony [...]. Twierdzenia pełnomocnika skarżącego, iż o niezłożeniu odwołania został poinformowany przez Izbę Skarbową dopiero [...] w odpowiedzi na pisma uzupełniające odwołania nie ma w tym przypadku większego znaczenia. Pełnomocnik skarżącego jak wyżej wskazano wiadomość taką powziął już w momencie doręczenia jemu wyżej wskazanego postanowienia Izby Skarbowej z [...]. Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie przeszkoda niedochowania terminu do wniesienia odwołania, tj. subiektywne przekonanie pełnomocnika strony, iż złożono odwołanie od przedmiotowej decyzji łącznie z odwołaniami od pozostałych trzech decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, ustała w dniu [...], siedmiodniowy termin do wystąpienia o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego podania upływał [...]. Skoro wniosek o przywrócenie terminu został złożony w Izbie Skarbowej dopiero [...], to organ ten zasadnie odmówił przywrócenia uchybionego terminu. Wskazać jednocześnie należy, iż przedstawione w skardze okoliczności, a w szczególności przywoływana treść pisma Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...], mające dowodzić, iż już w dniu [...] skarżący złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji, nie zasługują na uwzględnienie. Jakkolwiek we wskazanym piśmie zawarto sformułowanie, iż "Pełnomocnik Podatnika złożył do Izby Skarbowej za pośrednictwem Organu Kontroli Skarbowej odwołanie od ww. decyzji określających zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień i wrzesień 1999r.", jednakże informacja ta jest błędna, bowiem odwołanie od decyzji Nr [...] do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie zostało wniesione. Organ ten stwierdził to zarówno w piśmie przewodnim z dnia [...], przesłanym do wiadomości także pełnomocnikowi skarżącego, jak również w stanowisku organu w sprawie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Nr [...] dotyczącej odsetek od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za kwiecień 1999r., a przy tym w aktach podatkowych znajdują się dwa odwołania strony dotyczące decyzji w przedmiocie podatku za wrzesień 1999r., brak jest natomiast rzekomo złożonego w styczniu odwołania od decyzji za kwiecień 1999r. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z przepisami prawa, należało orzec o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).