SA/Sz 1123/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska/spr/ Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Polańska Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi B. S.-Spółki z o.o. – na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymiar cła I. u c h y l a zaskarżoną decyzję II. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa /tekst jedn. Dz.U. Nr 137, poz. 926 z 1997r . ze zm./, Prezes Głównego Urzędu Ceł , utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego Nr [...] z dnia 19 kwietnia 2000r. uznającej zgłoszenie celne B. S. Spółka z o.o. Z. P. Ch. [...] z dnia [...]. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz wymiaru cła i określił dług celny w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że A. C. A .C. B., działająca w imieniu Spółki z o.o. B. S., dokonała zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD Nr [...] z dnia 14.01.1998 r ., E [...][...] z dnia 17.06.1998 r. kartonów zakupionych w Niemczech od firmy S. E. C.. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych ujawniono umowę o dostawie know-how i utworów licencyjnych zawartą pomiędzy Spółką z o.o. B. S. a firmą H. – E. A.G. faktury o [...] z dnia [...]., Nr [...] z dnia [...]., oraz [...] z dnia [...] 1998r., na podstawie których firma S. E. C. obciążyła B. S. kosztami związanymi z przygotowaniem klisz oraz maszyn do produkcji kartonów. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 31 sierpnia 1999r. Dyrektor Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawach importu wskazanego powyżej towaru. W decyzji Dyrektora Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...]. przyjęto, że Spółka B. S. zaniżyła wartość celną importowanego towaru nie uwzględniając w jego cenie kosztów, które są doliczane do wartości towaru tzn. kosztów prac techniczno-inżynieryjnych, rozwojowych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza polskim obszarem celnym, niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów w zakresie w jakim ta wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Jak podaje Dyrektor Urzędu Celnego wartość celna powinna zostać powiększona również o koszty przygotowania klisz oraz maszyn do ich produkcji. Decyzja organu celnego I instancji została wydana na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz na podstawie art. 21 , art. 23 § 1 i § 9, art. 30 § 1 pkt 2 lit. "d" i pkt 5, art. 65 § 4 pkt 2 lit. "a" , art. 83 § 1 i § 3, art. 222 § 1, § 4, art. 231 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny /Dz.U. z 1997r. Nr 23, poz.117 ze zm./. W odwołaniu od decyzji z dnia [...]. strona domagała się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania w sprawie zarzucając, że organ I instancji błędnie zastosował art. 30 § 1 pkt 2 lit. "d" Kodeksu celnego oraz art. 200 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że dokumentacja do użytku związanego z produkcją i sprzedażą kartonów będących przedmiotem importu była opracowana przez inżynierów eksportera, koszty z tym związane zostały wliczone w cenę towaru co zostało potwierdzone oświadczeniem S. E. C. przedłożonym w Urzędzie Celnym w dniu 20 grudnia 1999r. Według stanowiska zawartego w odwołaniu w art. 30 § 1 pkt 2 lit. "d" Kodeksu celnego enumeratywnie wymienione zostały czynniki zwiększające wartość celną. Są w nich plany, szkice, prace techniczno-inżynieryjne czyli przygotowane specjalnie do danej produkcji i wykorzystywane w tym procesie rozwiązanie. Tymczasem przedstawiciele producenta będąc w siedzibie Spółki B. S. wykonywali jedynie czynności polegające na zapoznaniu się ze szczegółowymi wymaganiami dotyczącymi kosztów po to, aby zaprojektować opakowania w sposób adekwatny do zamówienia. W tej konkretnej sytuacji dane dotyczące wzornictwa wchodziły w skład wartości niematerialnych nabytych oddzielną umową od firmy H. za określoną cenę, nie były one jednak gotowym dziełem, które posłużyło w późniejszym procesie produkcji. Podkreślono w odwołaniu, że umowa o dostawie know-how i utworów licencyjnych zawarta z H. E. A.G. przenosiła za określoną cenę na B. S. przede wszystkim prawo do korzystania z towarów, nie stała się natomiast źródłem gotowych projektów wykorzystywanych w produkcji importowanych później opakowań. W odwołaniu podniesiono także, że strona nie została zapoznana z dowodem w postaci oświadczenia firmy S. E. C., które złożyła w Urzędzie Celnym w dniu 9 marca 2000r. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezes Głównego Urzędu Ceł powołał się na treść art. 21, art. 23 § 1 oraz art. 30 i 31 Kodeksu celnego. Zdaniem organu odwoławczego Spółka B. S. nie doliczyła do ceny zapłaconej za kartony, przeznaczonych do pakowania telewizorów, kosztów planów, szkiców, i projektów uzyskanych na podstawie umowy licencyjnej zawartej w 1995r., a także kosztów klisz i usług związanych z przygotowaniem maszyn do ich produkcji. Organ odwoławczy twierdzi, iż okolicznością bezsporną jest to, że w wyniku umowy zawartej pomiędzy firmą H.-E. A.G., a B. S. Spółka z o.o., firma H. udostępniła Spółce prawo do korzystania z przysługującej jej prawa autorskiego.. Według organu odwoławczego zastosowanie w sprawie ma art. 30 § 1 pkt 2 lit. "d" Kodeksu celnego stanowiący, że w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem art. 23, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty prac techniczno-inżynierskich, rozwojowych, artystycznych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza polskim obszarem celnym niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów. Organ wyjaśnił, iż w związku z treścią powołanego przepisu istotne jest to, iż umowa zawarta pomiędzy H.-E. A.G. i B. S. Spółka z o.o. charakteryzuje się przeniesieniem jedynie uprawnienia do czasowego korzystania z utworu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia decyzji organów celnych obu instancji strona skarżąca podniosła zasadniczo te same zarzuty i argumenty, które wcześniej były podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny, który stosownie do art. 97 w/w ustawy władny jest orzekać w sprawach, w których skargi zostały wniesione do naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zaskarżone przed dniem 1 stycznia 2004r., stosując przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga jest zasadna. Jak wynika z decyzji organów celnych obu instancji podstawą prawną podjętych rozstrzygnięć był art. 30 § 2 lit. "d" ustawy kodeks celny. Przepis ten stanowi, że w celu określenia wartości celnej z zastosowania przepisów art. 23, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się: określoną w odpowiedniej proporcji wartość towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych, towarów, w zakresie jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej prac techniczno inżynierskich, rozwojowych, artystycznych i projektowych oraz planów i szkiców wykonywanych poza polskimi obszarem celnym i niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów. Stosując powyższy przepis kwota 175.000 USD zapłacona przez skarżącą Spółkę firmie H.-E. AG w związku z umową o dostawę know-how i utworów licencyjnych z dnia [...]. została przez organa celne proporcjonalnie doliczona do wartości celnej poszczególnych towarów zakupionych od firmy S. E. C. będących przedmiotem importu przez spółkę B. S. Strona skarżąca twierdzi jednak w postępowaniu, że wartość opracowanych przez inżynierów importera projektów i prac technicznych związanych z produkcją kartonów mieści się w cenie zakupionych kartonów, jednakże organy celne nie wykazały, że to twierdzenie nie jest prawdziwe. Nie ustosunkowały się do tej kwestii w ogóle. W tych okolicznościach powstaje poważna wątpliwość, czy nabyte w ramach umowy z dnia [...]. prawa do wytwarzania obudów i opakowań istotnie posłużył importerowi do wytwarzania kartonów. Nie wiadomo bowiem bo to w sprawie nie zostało ustalone, co konkretnie zakupiła Spółka B. S. od firmy H. E.. Nie sposób zatem z całą pewnością stwierdzić, że zakupione prawa do wytworzenia opakowań posłużyły do produkcji kartonów przez S. E. C.. Okolicznością zupełnie pominiętą w decyzjach organów celnych obu instancji jest okoliczność podniesiona w trakcie postępowania, a w ocenie Sądu istotną, gdyż mającą wpływ na wysokość kwoty jaką można przypisać importowanym towarom, jest to, że firma S. E. C. nie była jedynym producentem kartonów dla Spółki B. S. . Jak wynika bowiem z pisma z dnia 1 czerwca 1999r. opakowania były produkowane w Polsce przez firmę C. SA oraz C. Ś. SA. Tym samym kwota [...] USD nie może dotyczyć wyłącznie kartonów wyprodukowanych przez S. E. C. Z tych przyczyn należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z orzeczeniem o kosztach na podstawie art. 200 orzec jak w sentencji.