SA/Sz 1143/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA G. Jankowski (spr.), Sędziowie NSA M. Kowalewska, A. Windak, Protokolant M. Rosochacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę Prezydent [...] działając na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia z [...]r. C. M. w sprawie wykonania robót nie wymagających pozwolenia na budowę dotyczących ustawienia tymczasowego urządzenia (nośnika) reklamowego na terenie nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...], zgłosił [...]r. sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Jak wynika z uzasadnienia w dniu [...]r. Inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu wolno stojącego (nośnika) reklamowego o wym. [...]na terenie ul. [...]w [...]. Z opinii urbanistycznej wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...]lokalizacja przypada na teren zawarty w obszarze o symbolu [...] z zapisem : w pkt. [...]. zakazującym lokalizacji nowych i przedłużenia lokalizacji istniejących reklam wolno stojących na tle i wśród zorganizowanej zieleni wysokiej o charakterze publicznym. Projektowana lokalizacja nośnika reklamowego znajduje się w szpalerze wysokich drzew topoli. Taka lokalizacja jest niezgodna z ustaleniami planu. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła C. M. Zdaniem Inwestora proponowana lokalizacja nośnika reklamowego w żaden sposób nie powoduje ograniczeń dla komunikacji szynowej, kołowej, rowerowej i pieszej. W sąsiedztwie proponowanej lokalizacji nośnika reklamowego znajduje się wiele urządzeń reklamowych innych firm i Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w [...]akceptuje funkcjonowanie tych urządzeń reklamowych. Argumentacja, że proponowana lokalizacja nośnika reklamowego jest niezgodna z ustaleniami [...] (dostosowanie obiektów do istniejącego krajobrazu i otaczającej zabudowy) w tym przypadku nie ma uzasadnienia. Jest to subiektywna ocena osoby przygotowującej opinię lokalizacyjną dla urządzenia reklamowego C. M., a opinia nie może naruszać art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.07.1994r. oraz interesów stron. Proponowana lokalizacja nośnika reklamowego nie znajduje się na tle i wśród zorganizowanej zieleni wysokiej o charakterze publicznym ([...]). Odległość proponowanej lokalizacji od drzew w tym przypadku wynosi kilkadziesiąt metrów. Organ I instancji sprzeciwiając się określonemu przedsięwzięciu musi wykazać, zdaniem C. M., jakie przepisy prawa naruszałoby to przedsięwzięcie. Decyzją z [...]r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 3 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane (j.t. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisu o ruchu drogowym. Po stwierdzeniu, że realizacja nośnika reklamowego narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, Prezydent [...]właściwie zgłosił sprzeciw w sprawie ustawienia nośnika reklamowego przy ul. [...]. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego C. M. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]. Skarżąca wskazała na dowolną interpretację przepisów prawnych przez organy administracji oraz na brak wystarczającego uzasadnienia w opinii lokalizacyjnej Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w [...]. C. M. podobnie jak w odwołaniu podniosła, że proponowana lokalizacja nośnika reklam w żaden sposób nie powoduje ograniczeń dla komunikacji szynowej i kołowej. Miejsce proponowanej lokalizacji nośnika reklam zostało ustalone z właścicielem terenu tj. Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]". Odległość proponowanej lokalizacji od drzew posadzonych na terenie SM. "[...]" wynosi kilkadziesiąt metrów. Urządzenia reklamowe, konkurencyjnych firm zlokalizowane są, według skarżącej, na tle i wśród zorganizowanej zieleni o charakterze publicznym. Nadto organ II instancji błędnie przywołał w postawie prawnej art. 30 ust. 3 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję działał wbrew treści art. 139 kodeksu postępowania administracyjnego gdyż decyzja Prezydenta [...]narusza przepisy ustawy Prawo budowlane (art. 28 w zw. z art. 29 i 30), a jednak organ II instancji utrzymał ją w mocy czym działał na niekorzyść skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sad Administracyjny uznał, co następuje: Sądowa kontrola prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest niezasadna. W myśl art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002r. przepisy wprowadzające - ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Prezydent [...]wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia dokonanego przez C. M. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 106, poz. 1126). Zdaniem Sądu jest to właściwy sposób działania ze strony organu gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będzie zawierał zakaz realizacji określonych przedsięwzięć bądź gdy inwestor zgłosi zamiar wykonywania obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 Prawa budowlanego. Tak więc art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w okresie podejmowania decyzji przez organy obu instancji, stanowił samodzielną podstawę do wydania przez organ sui generis decyzji odmownej. Wobec faktu, że zamierzone przedsięwzięcie narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]organ miał obowiązek wnieść sprzeciw w formie decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu nie jest trafny zarzut skarżącej, że skoro w innych miejscach w podobnym stanie faktycznym (nie jest jasne czy prawnym gdyż nie przytoczono odnośnych zapisów planu) organ nie zgłosił sprzeciwu to również w tej sprawie brak jest podstaw ku temu. Sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Sąd pragnie zauważyć, że tylko przy decyzji uznaniowej, Sąd i organy powinny badać czy zachowana została zasada równości obywateli wobec prawa. Jako, że przedmiotowy sprzeciw nie ma takiego charakteru zadaniem Sądu w niniejszej sprawie jest kontrola zgodności z prawem zgłoszonego przedsięwzięcia i w tym kontekście ocena zgłoszonego sprzeciwu. Sąd nie podziela też poglądu skarżącego, że Prezydent [...]nie przywołał w sprzeciwie konkretnego przepisu prawa jako podstawy prawnej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym czyli w oparciu o art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi źródło prawa. Niezgodność z planem jest wystarczającą podstawą do wniesienia sprzeciwu. Z załączonych do sprawy materiałów wynika, że wnioskowana lokalizacja nośnika reklamowego znajduje się na tle zieleni publicznej (szpaler topoli) czyli narusza to jednoznaczny zapis planu. W ocenie Sądu w sprawie nie ma znaczenia, że lokalizacja nośnika nie utrudni ruchu kołowego, szynowego i pieszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela natomiast zarzut, że Wojewoda błędnie zastosował w podstawie prawnej art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego. Artykuł ten w brzmieniu obowiązującym w dniu [...]r. stanowił, że właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w innych przewidzianych w tym przepisie przypadkach. Jednak wobec tego, że w uzasadnieniu organ II instancji w całości podzielił stanowisko organu l instancji, Sąd nie uznał zarzutu za wystarczający aby uchylić decyzję Wojewody. Wobec tego, że Prezydent [...]zgodnie z prawem zastosował art 30 ust. 2 Prawa budowlanego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 139 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.