SA/Sz 1147/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2005 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] r., Nr [..] w przedmiocie równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej oraz zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r . w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania odmówił M. W. prawa do wyrównania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania za okres od [...] do dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w okresie po mianowaniu M. W. funkcjonariuszem w służbie stałej od [...] r. do [...] r. mieszkał on wraz z rodzicami w lokalu mieszkalnym rodziców T. I A. W. w B. przy ul. [...] . Powierzchnia tego lokalu wynosiła [...] m2. Zgodnie z § 5ust. 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. na przyznanie równoważnika miała wpływ powierzchnia mieszkalna przypadająca na wspólnie zamieszkałą osobę, wynosząca powyżej [...] m2. W odwołaniu od tej decyzji M. W. powołał się na treść art. 86 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej i zarzucił, że rodzice nie są i nie byli na jego utrzymaniu oraz wskazał, ze podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi § 5 ust. 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. Odwołujący się przytoczył nadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1999 r. I SA 921/98, który zapadł w podobnej sprawie i z którego wynika, że § 5 ust. 2 powołanego zarządzenia jest sprzeczna z upoważnieniem zawartym w ustawie o Służbie Więziennej. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr[...] , wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwołał się do treści zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania, zgodnie z którym brak było podstaw do wypłaty świadczenia. Organ odwoławczy podał również, ze od [...] r. M. W. otrzymuje równoważnik pieniężny na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 czerwca 2001 r. M. W. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [..] r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie –Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, domagając się stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi M. W. zarzuca, ze organy orzekające w sprawie powołały się ustalając jego uprawnienia do równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania na zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz.Urz. Min. S. Nr 2 poz. 9), które jest sprzeczne z ustawą o Służbie Więziennej, która w art. 89 ust. 1 stanowi o uprawnieniach funkcjonariuszy w służbie stałej do równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Koszalinie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z argumentacją przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Skarga jest zasadna. Przyczyny uwzględnienia skargi są jednak odmienne od tych, które przytoczył skarżący. Sąd dokonuje oceny legalności decyzji administracyjnej na podstawie kryterium jej zgodności z przepisami prawa obowiązującymi skarżącego dniu wydania decyzji. Organy I i II instancji rozpatrywały wniosek M. W. o przyznanie równoważnika pieniężnego tytułu braku mieszkania za okres od [...] r do dnia [...] r. na podstawie zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. skarżącego sprawie szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego skarżącego tytułu braku mieszkania (Dz.Urz. M.S. Nr 2, poz. 9). Z daty wydania zaskarżonych decyzji jednoznacznie wynika, że rozstrzygnięcia te zapadły w innym stanie prawnym, albowiem w dniu 18 kwietnia 2003 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości skarżącego dnia 13 czerwca 2001 r. skarżącego sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz.U. Nr 67, poz. 712). Rozporządzenie to formalnie derogowało zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. nie zawierało żadnych przepisów intertemporalnych. W tej sytuacji, decyzja w przedmiocie odmowy skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania za okres od 1 lipca 2000 r. do dnia 1 lipca 2001 r. została wydana bez podstawy prawnej, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zważywszy na to, ze zgodnie z at. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji. W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy.