SA/Sz 1177/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel/spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d r z u c a skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Gminy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości – działki nr [...] przy ul. [...] w [...]. Od decyzji tej odwołał się wnioskodawca Spółka A. podnosząc, iż warunki ustalone przez organ I instancji wykraczają poza określoną w art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawartość takiej decyzji, tym samym decyzja jest niezgodna z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 40 ust.1 i art.42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uchyliło decyzję organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, iż stosownie do treści art.40 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz w zaskarżonej decyzji nie wykazał, że zaskarżone warunki wynikają z ustaleń planu. O tym jakie warunki powinna określać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi art.42 ustawy. Rozwiązania projektowe i zastosowanie odpowiedniej technologii budowlanej analizowane są w oparciu o obowiązujące przepisy prawa na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wniosła Gmina [...] reprezentowana przez Burmistrza. Skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie art.10 ust.1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto podnosi, iż Gmina ma interes prawny w tym, aby decyzja organu II instancji została uchylona w związku z art.10 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie ze względu na skutki budowy obiektów handlowych na rynku pracy, zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie podnosząc, skarga została wniesiona przez Gminę nie będącą stroną w postępowaniu. Organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania decyzji administracyjnej nie jest uprawniony do zaskarżenia w trybie procesowym decyzji rozpoznających środki prawne od jego rozstrzygnięcia, gdyż nie jest stroną w świetle art.28 i 29 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052 ), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270, z 2004 r. Nr 162, poz.1692 ). Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Kwestia, czy jednostka samorządu terytorialnego ma legitymację do wniesienia skargi, budziła liczne wątpliwości zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, jak i w literaturze. Spór ten można uznać za rozstrzygnięty uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 19.05.2003 r., sygn. akt OPS 1/03 ( ONSA 2003/4/115 ), w której sąd stwierdził, że "rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego." Niniejszy skład orzekający w całej rozciągłości podziela to stanowisko, również pod rządami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro organ I instancji –Burmistrz Gminy– wydał decyzję będąc organem właściwym na podstawie art. 40 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz.139 z późn.zm. ), skargi na decyzję wydaną w II instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego nie może wnieść Burmistrz Gminy sprawujący funkcję organu wykonawczego Gminy [...] i funkcję jej ustawowego przedstawiciela. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) odrzucił skargę jako niedopuszczalną.