SA/Sz 1275/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder Protokolant st. sekr. sąd. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2004r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] r Prezydent Miasta [...] odmówił W.S. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kiosku [...] typu [...] z przyłączem wodnokanalizacyjnym oraz elektroenergetycznym przy [...]., wskazując, na sformułowaną w planie zagospodarowania przestrzennego "rezerwację tego terenu na cele ulicy i trasy tramwajowej", równoznaczną -w opinii organu ! instancji - z bezwzględnym zakazem lokalizacji jakichkolwiek inwestycji niezwiązanych z drogą publiczną. Inwestycja byłaby więc sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazano także na objęcie proponowanego przez wnioskodawcę terenu strefą A ochrony historycznej struktury przestrzennej oraz zakaz lokalizacji obiektów budowlanych wg dokumentacji typowej i powtarzalnej. Powyższa inwestycja została też negatywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w postanowieniu z dnia [...] r., znak: [...], utrzymanym przez Generalnego Konserwatora Zabytków postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Od powyższej decyzji W.S. złożył odwołanie, w którym podniósł, że kiosk u[...] nie zmienia sposobu zagospodarowania i użytkowania spornego terenu. Ustanowienie strefy konserwatorskiej nie oznacza automatycznego zakazu wszelkich inwestycji w jej obszarze. Zakwestionował też negatywną opinię Dyrektora Wydziału Dróg i Transportu Miejskiego w zakresie wpływu lokalizacji kiosku na bezpieczeństwo i organizację ruchu jako nieuzasadnioną. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 40 ust. 1, art. 43 i art. 46 ust. 1 a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) Uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze zmianami uchwalonymi w dniu [...] r. przez Radę Miejską w [...] Uchwałą Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podstawę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jest on przepisem prawa miejscowego uchwalanym przez radę gminy, określającym przeznaczenie dla poszczególnych terenów gminy. 3 Sygn.akt SA/Sz 1275/02 Organ administracji ustalający warunki terenu zabudowy i zagospodarowania dla planowanej inwestycji, nie może uwzględnić wniosku o ich wydanie, jeśli zamierzenie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Objęty wnioskiem teren przy [...] w planie zagospodarowania przestrzennego jest oznaczony symbolem KD.19.G z przeznaczeniem "na cele ulicy i trasy tramwajowej". Ponadto plan zawiera wyraźny zakaz zmiany sposobu zagospodarowania na każdy inny, który jest niezgodny z planowanym ". Takie zapisy planu oznaczają iż nie jest możliwa realizacja planowanej przez wnioskodawcę inwestycji, na terenie wobec, którego sformułowano tak kategoryczny zakaz lokalizacji wszelkich obiektów niezwiązanych z planowaną rozbudową ulicy. Ponadto z uwagi na wynikający z położenia w strefie A ochrony historycznej struktury przestrzennej zakaz lokalizacji obiektów budowlanych wg dokumentacji typowej i powtarzalnej wojewódzki konserwator zabytków negatywnie zaopiniował planowaną inwestycję. Postanowienie to zostało utrzymane przez Generalnego Konserwatora Zabytków. Organ rozstrzygający o warunkach zabudowy, czyli w tym przypadku Prezydent [...], jest też związany wyrażonym w trybie art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiskiem konserwatora zabytków. Stanowisko konserwatora zabytków strona może kwestionować przed sądem administracyjnym. Podniesione w odwołaniu argumenty natury ekonomicznej nie mogą być podstawą orzekania w niniejszym postępowaniu. Przedstawione przez skarżącego decyzje w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kiosków handlowych, które dotycząc innych lokalizacji również nie mogą mieć wpływu na treść decyzji dotyczącej innego terenu. Powyższą decyzję W.S. zaskarżył skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Zarzucił w niej, naruszenie art. 7, 8, 9 kpa przez organ I instancji, które organ odwoławczy usankcjonował. Zdaniem skarżącego organ I instancji w sposób władczy przyjął, że inwestycja polegająca na lokalizacji pawilonu handlowego narusza pkt 5.1 i OG 15.2 - planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, gdy w najbliższym otoczeniu planowanej przez skarżącego inwestycji na terenie elementarnym K.D .19.D. znajduje się kilkadziesiąt różnych obiektów niemających nic wspólnego z "celami ulicy i trasy tramwajowej" jak: różnej wielkości i różnego kształtu nośniki reklam, różnego przeznaczenia i wielkości pawilony handlowe, w tym identyczne z planowanym. Brak uzasadnienia powodów wykluczających podobną inwestycję skarżącego uznać należy za istotne naruszenie prawa. Decyzje wobec w/w obiektów, wydano opierając się na art. 39 ust, 3 ustawy z dnia 21 marca 4 Sygn.akt SA/Sz 1275/02 1985r o drogach publicznych, dopuszczającej w uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu. Charakter i funkcje niektórych z powyższych obiektów (np. kioski typu "Ruch") jest identyczny z charakterem proponowanym we wniosku. W takiej sytuacji brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla jego inwestycji. Wydanie decyzji odmownej świadczy o złej woli organów, co stanowi jednoczesne naruszenie art.7,8,9 kpa. Negatywne opinie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego wydane zostały z naruszeniem art.9 kpa. mówiącym o obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych. W przypadku opinii Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego spełnienie tego obowiązku jest tym bardziej pożądane, że wydał on dwie opinie w kwestii spornego terenu, z których pierwsza była pozytywna i dopiero druga anulowała (bez słowa wyjaśnienia) tę pierwszą. W przypadku opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Generalny Konserwator Zabytków wykazał się dużą arogancją tłumacząc brak uzasadnienia w opinii ze strony podległej mu instytucji tym, że organ prowadzący sprawę i tak wyda decyzję negatywną więc nie ma sensu wysilać się na uzasadnienie opinii. Zostało tu stworzone swego rodzaju błędne koło - Służby Ochrony Zabytków nie wydają opinii pozytywnej, ponieważ organ prowadzący i tak nie wyda decyzji pozytywnej, a organ prowadzący nie wydaje decyzji pozytywnej powołując się na opinię negatywną Służby Ochrony Zabytków. Żadna z instytucji współdziałających przy wydawaniu decyzji tj. Wojewódzki Konserwator Zabytków i Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego jak również organ prowadzący nie wykazali się starannością i nie przeprowadzili wizji lokalnej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ , sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/-dalej P.p.s.a. 5 Sygn.aktSA/Sz 1275/02 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Bezpodstawny i gołosłowny jest zarzut skarżącego, iż nie był on poinformowany o okolicznościach faktycznych mających wpływ na jego prawa. Twierdząc tak, skarżący nie przytacza okoliczności, które miały wpływ na wynik sprawy, a o których nie ma mowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem - treść zaskarżonej decyzji wskazuje, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło wnikliwą analizę postępowania organu I instancji, zgromadzonego materiału dowodowego, analizę mających zastosowanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a szczególności przepisów prawa miejscowego jakim jest pian zagospodarowania przestrzennego terenu zamierzonej przez skarżącego inwestycji. Analiza tego materiału wskazuje, iż organy obu instancji trafnie wyprowadziły z treści przepisów planu wniosek o niezgodności zamierzonej inwestycji z tym planem. Bezpodstawne jest w rozpatrywanej sprawie odwoływanie się do ustawy o drogach publicznych /art. 39 ust.3/. Okoliczność, że ustawa ta dopuszcza w uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu nie daje stronie prawa żądania wydania decyzji o warunkach zabudowy dla takiego terenu.. Decydujące znaczenie dla treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mają bowiem tylko i jedynie zapisy planu miejscowego. Przepisy ustawy o ruchu drogowym regulują inną materię i nie mają stanowić podstawy do orzekania przez organ wydający decyzję, o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy też wskazać, iż stanowisko /opinia/ Wojewódzkiego i Generalnego Konserwatora zabytków wyrażone w trybie art. 40 ust.4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest wiążące dia organ wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Strona niezadowolona z treści stanowiska tych organów wyrażonego w opinii może domagać się wyeliminowania tej opinii w odpowiednim trybie tj. skarżąc ją do sądu administracyjnego. Nie może kwestionować jej w skardze dotyczącej aktu innego organu. Z tych względów - nie znajdując podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa - Sąd na podstawie art. 145 P.p.s.a. skargę oddalił.