SA/Sz 1484/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak – Siuda Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./ Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Robert Rozbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968), po rozpatrzeniu zażalenia W. F. na postanowienie Dyrektora z dnia [...]r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że na podstawie wyjaśnień uzyskanych od Dyrektora oraz informacji, wynikających z przedłożonych dokumentów ustalono, iż w dniu [...]r. W. F. został doprowadzony przez policję do [...] w stanie [...]. Powodem interwencji policji było zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. Podczas przyjęcia do [...] nie było ze zobowiązanym kontaktu [...], ani też sposobu na wykonanie [...] na [...] w organizmie. Nie posiadał on również żadnych dokumentów tożsamości, jak też świadczących o dolegliwościach zdrowotnych. Decyzją lekarza, po stwierdzeniu stanu [...] na podstawie dokonanych oględzin oraz braku medycznych przesłanek do hospitalizacji, W. F. został umieszczony w [...] , gdzie przez cały czas pobytu miał zapewnioną opiekę lekarską. Ponadto z pozostałych informacji otrzymanych od Dyrektora wynika, iż był on wcześniej wielokrotnie umieszczany w tej [...] i zalega również z zapłatą za poprzednie pobyty. Na podstawie upomnienia Nr [...] z dn. [...]r. W. F. został zobowiązany do wpłacenia należności za pobyt w [...] w dniu [...]r. W związku z nieuregulowaniem należności przez zobowiązanego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu [...], w toku którego W. F. wniósł zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty. Postanowieniem z dnia [...]r. Dyrektor zdecydował uznać za nieuzasadnione zarzuty, wniesione przez zobowiązanego w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, o czym poinformował pisemnie Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz W. F.. Po otrzymaniu tego orzeczenia zobowiązany skorzystał z przysługującego mu prawa i wniósł do Prezydenta Miasta odwołanie. Od postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...]r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy złożył W. F., zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa i wniósł o pozytywne dla niego rozpatrzenie sprawy. Skarżący zarzucił, że bezprawnie umieszczono go w [...], ponieważ nie był [...] lecz dostał [...]. Jednak policja nie wzięła tego faktu pod uwagę. Skarżący przyznał, że nie miał przy sobie ani dokumentu tożsamości, ani legitymacji stwierdzającej, że choruje na [...]. Zaprzeczył natomiast stwierdzeniu, że był badany na terenie [...] przez lekarza i zasugerował, że dokumentacja sporządzona tam w trakcie jego pobytu, została podrobiona. W. F. wyjaśnił też, że nie zapłacił należności za pobyt w [...], ponieważ w związku z chorobą kupuje leki i nie będzie przeznaczał pieniędzy na utrzymanie [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Odnosząc się do treści skargi należało uznać ją za bezzasadną. Zgodnie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968), Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z treści powołanego przepisu wynika, że jednym z elementów administracyjnego postępowania egzekucyjnego uzyskanie wypowiedzi wierzyciela. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zwrócił się do Dyrektora, który postanowieniem z dnia [...]r. uznał zarzuty wniesione przez zobowiązanego w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, za nieuzasadnione, ponieważ W. F. został doprowadzony przez policję do [...] w stanie [...], o czym świadczy karta pobytu nr [...]r. z dnia [...]r.oraz protokół doprowadzenia. Od postanowienia Dyrektora W. F. wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Prezydent Miasta wydał w dniu [...]r. zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko Prezydent Miasta wyjaśnił dokładnie stan faktyczny. Wskazał również, że umieszczenie skarżącego w [...] było celowe z uwagi na zagrożenie jego życia lub zdrowia. W. F. nie posiadał w chwili przyjęcia żadnych dokumentów tożsamości ani dokumentów świadczących o dolegliwościach zdrowotnych. Na podstawie badania lekarskiego został stwierdzony [...] oraz braku medycznych wskazań do hospitalizacji, został umieszczony w [...]. Przez cały czas miał zapewnioną opiekę lekarską. Z informacji otrzymanych od Dyrektora wynika, że był on wcześniej wielokrotnie umieszczany w tej [...] i zalega również z zapłatą za poprzednie pobyty. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżącego, że był pozbawiony opieki lekarskiej, ponieważ przeczy temu zapis z karty pobytu w [...] nr [...] (k.[...] akt administracyjnych). Skoro w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny uzyskał wypowiedź wierzyciela wymaganą przez przepisy prawa, a w zaskarżonym postanowieniu odniesiono się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, wyjaśniając wszystkie okoliczności uzasadniające rozstrzygnięcie, należało stwierdzić, że przy wydaniu postanowienia nie doszło do naruszenia prawa i dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.