SA/Sz 1516/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska /spr/ Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant sekr. sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi Prokuratury Rejonowej na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę W dniu [...]r. do Urzędu Gminy wpłynęło zgłoszenie Towarzystwa [...] do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu Pismem z dnia [...] r. Wójt Gminy wezwał Towarzystwo [...] do uzupełnienia złożonego wniosku w terminie 7 dni. Wezwanie to doręczono Towarzystwu [...][...]r. Decyzją z dnia [...]r., znak: [...]Wójt Gminy wydał Spółce Jawnej [...] pozwolenie na budowę Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu . Po wydaniu wskazanej decyzji, Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...]r. odmówił dopuszczenia Towarzystwa do udziału na prawach strony, w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu Towarzystwo na Rzecz Ziemi złożyło na to postanowienie zażalenie do Wojewody wnosząc jednocześnie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...]r. o pozwoleniu na budowę. Złożenie zażalenia uzasadniono rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wynikającym z faktu wydania w dniu [...]r. pozwolenia na budowę, bez rozpatrzenia wniosku Towarzystwa r. o dopuszczenie go do tegoż postępowania w charakterze strony. Nie umożliwienie Towarzystwu udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu skutkuje wznowieniem postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 k.p.a. oraz art, 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...]uchylił zaskarżone postanowienie Wójta Gminy Rymań z dnia 8 lutego 2002 r. i dopuścił Towarzystwo do udziału, na prawach strony, do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu. W konsekwencji powyższego Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie zakończonego decyzją ostateczną z [...]r. w sprawie pozwolenia na budowę w/w inwestycji. [...]r. Wójt Gminy , na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. podjął decyzję o odmowie uchylenia własnej decyzji z [...]. w sprawie Sygn. akt SA/Sz 1516/02 pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu orzeczenia organ powołując się na art. 33 w zw. z art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska stwierdził, że organizacje ekologiczne mogą uczestniczyć w określonych postępowaniach na prawach strony, gdy dane postępowanie wymaga udziału społeczeństwa w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Według ustaleń dokonanych przez organ, w postępowaniu o wydanie zezwolenia na budowę nie istniał obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i dla potrzeb tego postępowania raport taki nie był sporządzany. Jeżeli zaś postępowanie nie wymagało udziału społeczeństwa to, mając na uwadze normę wynikającą z art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska, Towarzystwo nie ma przymiotu strony. W związku z tym Wójt Gminy uznał, w oparciu o art. 149 § 2 k.p.a., że nie zaistniały przyczyny wznowienia postępowania, na które powołał się wnioskodawca [...] wymienione w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem nie przysługuje mu przymiot strony. Od decyzji tej odwołanie złożyli: [...] Towarzystwo wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę będącej przedmiotem sprawy inwestycji podniósł, że kwestionowana decyzja nie respektuje postanowienia Wojewody dopuszczającego Towarzystwo do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Powołując się na stanowisko Wojewody strona wywiodła, że budowa Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu jest inwestycją mogącą pogorszyć stan środowiska (§2 pkt 10 lit. h) rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Dla takiej inwestycji wymaga się więc przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko z mocy samego prawa -niezależnie od stanowiska organów uzgadniających. Dalej Towarzystwo na Rzecz Ziemi cytuje stanowisko Wojewody, który ustalił, że organy uzgadniające w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. Starosta, stwierdziły jednoznacznie o obowiązku sporządzenia przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko, a zatem, zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, sporządzenie takiego raportu jest obligatoryjne również w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto, decyzji Wójta Gminy strona zarzuciła nie odniesienie się w niej przez organ do merytorycznych przesłanek uchylenia decyzji, lecz skupienie uwagi jedynie na kwestii dopuszczenia organizacji do postępowania. 4 Sygn. akt SA/Sz 1516/02 [...] w złożonym odwołaniu zarzucił decyzji: - naruszenie art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że postępowanie nie wymaga udziału społeczeństwa, a zatem organizacja ekologiczna Towarzystwo na Rzecz Ziemi, która zgłosiła chęć uczestnictwa w postępowaniu nie może w nim działać na prawach strony, - naruszenie art. 51 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska przez przyjęcie, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie jest obligatoryjne sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o pozwoleniu na budowę dla Zakładu Gospodarki Odpadami Recyklingu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy na podstawie art. 138§2k.p.a. Dodatkowo w treści uzasadnienia odwołania podniósł, że teren na którym zlokalizowana ma być inwestycja jest terenem naturalnie zalesionym, pozbawionym obiektów przemysłowych, a wydana decyzja o pozwoleniu na budowę wzbudziła sprzeciw znacznej grupy okolicznych mieszkańców oraz Wójta Gminy Sławoborze, którzy nie zostali uznani za stronę postępowania. Zatem obok wskazań wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska interes społeczny przemawia, by Towarzystwo na Rzecz Ziemi występowało jako strona w postępowaniu. Wojewoda decyzją z dnia [...]r., znak: [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powołując się na ustalenia dokonane przez Wójta Gminy oraz pisma z [...]r. Starosty, organ odwoławczy stwierdził, że nie wystąpiła konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak ten spowodował, że procedura udziału społeczeństwa nie jest wymagana również w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę tej samej inwestycji. Udział organizacji ekologicznej w postępowaniu na prawach strony ogranicza się do postępowań wymagających udziału społeczeństwa. Nie wystąpiły zatem okoliczności uzasadniające potrzebę uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem brak jest podstaw określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Towarzystwo, pismem z dnia [...]r. wniosło na tą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego uznając, że orzeczenie o odmowie uchylenia decyzji wójta Gminy zostało wydane niesłusznie. Opisując dotychczasowy przebieg sprawy związany z dopuszczeniem Towarzystwa do udziału w postępowaniu dotyczącym 5 Sygn. akt SA/Sz 1516/02 wydanego pozwolenia na budowę spornej inwestycji, strona skarżąca wykazała sprzeczność między postanowieniem Wojewody z dnia [...]r. a decyzją[...]. Według postanowienia dopuszczającego Towarzystwo do postępowania w sprawie, przedmiotowa inwestycja jest inwestycją mogącą pogorszyć stan środowiska. Natomiast według decyzji z [...]r. taką inwestycją nie jest. Taka zmiana stanowiska w ocenie Towarzystwa jest niezgodna z prawem. Ponadto w sprawie tej zastrzeżenia co do wpływu inwestycji na środowisko zgłaszano od samego początku, a organizacje społeczne były zainteresowane udziałem w postępowaniu. Przywołując argumentację Wojewody Zachodniopomorskiego z postanowienia wydanego [...]r. podkreślono, że Wójt Gminy [...], ani organ II instancji w zaskarżonej decyzji, nie wskazali sprzeczności uczestnictwa Towarzystwa z interesem społecznym, co mogłoby stanowić jedyną podstawę do odmowy dopuszczenia Towarzystwa do brania czynnego udziału w postępowaniu. [...]w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego i na podstawie art.. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 stycznia 2002 r. Wójta Gminy Rymań w przedmiocie pozwolenia na budowę, jako niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Zarzucił decyzji Wojewody: 1. Rażące naruszenie art. 32 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 199 4 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, ze zm.) w związku z art. 46 ust. 1 i art. 51 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo Ochrony Środowiska wyrażające się w niezastosowaniu powołanych przepisów i nie przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, 2. Rażące naruszenie przepisu art. 34 ust. 1 Prawa Budowlanego wyrażające się w wydaniu decyzji z dnia 28 stycznia 2002 roku znak B 7353/I/2002 niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 3. Rażące naruszenie art. 52 ust. 1 pkt 8 i 9 w zw. z ust. 2 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku O Odpadach (Dz.U.Nr 62, poz. 629) wyrażające się w nieokreśleniu postępowania w przypadku awarii, a także kwalifikacji zaplanowanego do zatrudnienia personelu. 4. Rażące naruszenie przepisu art. 46 ust. 9 Prawo Ochrony Środowiska wyrażające się w odstąpieniu od uzasadnienia decyzji z dnia 28 stycznia 2002 roku. znak B 7353/1/2002. 5. Rażące naruszenie prawa przepisu 98 ustawy Prawo Ochrony Środowiska poprzez odstąpienie od ochrony wód podziemnych obszarów ich zasilania. 6. Rażące naruszenie przepisu art. 9 w zw. z art. 19, 21, 32, 34 i 53 Prawo Ochrony Środowiska wyrażające się w ograniczeniu wykonania prawa dostępu do informacji 7. 6 Sygn. akt SA/Sz 1516/02 o środowisku i jego ochronie, planowanej inwestycji, mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, 7. Rażące naruszenie zasad równoważnego rozwoju, o którym mowa w ustawie Prawo Ochrony Środowiska, tj. takiego rozwoju społecznego gospodarczego, w którym występuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych z zasadami możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. 8. Rażące naruszenie przepisu art. 40 ust, 3c ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku O Zagospodarowaniu Przestrzennym (Dz.U. z 1999 roku Nr 15, poz. 139 ze zm) wyrażające się brakiem porozumienia Wójta Gminy z Wójtem Gminy przed podjęciem decyzji z dnia [...] roku znak [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na której oparta została decyzja z dnia [...] roku znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu 9. Rażące naruszenie przepisu art. 11 Prawa Ochrony Środowiska wyrażającego się w uznaniu decyzji wydanej z naruszeniem przepisów ochrony środowiska za ważną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wedle którego brak stwierdzenia przez właściwe organy obowiązku sporządzenia raportu powoduje, że procedura udziału społeczeństwa nie jest wymagana. Organ powołał się również na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego r., znak: [...] , które badając ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stwierdziło naruszeń prawa. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. W niniejszej sprawie istotą sporu pomiędzy stroną skarżącą a organami administracji jest odmienne przyjęcie statusu i związanych z tym uprawnień Towarzystwa na Rzecz Ziemi, jako organizacji ekologicznej, w postępowaniu związanym z wydaniem Spółce Jawnej 7 Sygn. akt SA/Sz 1516/02 [...], pozwolenia na budowę Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu Podstawowe zagadnienia związane z udziałem społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska zostały uregulowane w [...]r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) - art 31-39. W przepisach tych odnaleźć można rozróżnienie uczestników postępowania na tych, którzy posiadają uprawnienie do składania uwag lub wniosków w trybie art. 31 ustawy POŚ oraz na tych (organizacje ekologiczne), którzy mogą stać się uczestnikiem postępowania na prawach strony. Art. 33 w/w ustawy stanowi, że organizacje ekologiczne, które powołując się na miejsce swego działania, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Jednocześnie przepis ten wyłączył stosowanie art. 31 § 4 k.p.a. Wobec takiej treści przepisu nieodzowne staje się wyjaśnienie, kiedy w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzającym go postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (również w kontekście art. 51 ust. 6), wymagany jest udział społeczeństwa w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska (poprzednio ustawy z 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. Nr 109, poz. 1157). Art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska nakłada na organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4, obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przywołany przepis art. 46 ust. 4 pkt 1 i 2 wymienia wśród decyzji odpowiednio: * decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, * decyzję o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego oraz decyzję o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Norma prawna zawarta w treści art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska w sposób niebudzący wątpliwości określa zakres udziału społeczeństwa w przedmiocie decyzji wymienionych w art. 46 ust. 4, wyłącznie do tych, dla których został stwierdzony obowiązek sporządzenia raportu. W tym miejscu konieczne staje się wskazanie w jakich przypadkach Prawo ochrony środowiska przewiduje potrzebę sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kwestię tą najogólniej określa art. 51 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska zgodnie z którym, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 8 Sygn. aktSA/Sz 1516/02 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2. Stosownie do ust. 2 art. 51 obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1-7, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Właściwy organ obowiązany jest uwzględnić łącznie szczegółowe kryteria określone w ust. 8 pkt 2 i ocenić potrzebę sporządzenia raportu dla przedsięwzięć określonych w ust. 8 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 7. Wskazany art. 51 przewiduje zatem sytuacje w których sporządzanie raportu jest obligatoryjne: dla przedsięwzięć uznanych za mogące znacząco wpłynąć na środowisko (ust. 1 pkt 1) i dla przedsięwzięć, których realizacja uzależniona jest od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania (art. 51 ust. 7 --- art. 135 i 136 ustawy) oraz przypadki, w których to organ właściwy do wydania decyzji (m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę) decyduje o potrzebie sporządzenia raportu. W myśl postanowień art. 51 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska delegację do określenia przedsięwzięć o których mowa w ust. 1 tegoż przepisu przekazano Radzie Ministrów, która winna określić w odrębnym rozporządzeniu min. rodzaje przedsięwzięć mogących znaczono oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. W dacie podjęcia zaskarżonej decyzji rozporządzenie takowe jeszcze nie zostało wydane, a zatem, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085), do czasu jego wydania, w części dotyczącej klasyfikacji przedsięwzięć, w mocy pozostały dotychczasowe przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm. wyn. z Dz. U. z 2000 r. Nr 12, poz. 136). Stosując je odpowiednio trzeba przyjąć, że za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawo ochrony środowiska należy uznać inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi (wymienione w §1 cyt. rozporządzenia), a za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wedle art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska (wyszczególnione w § 2 rozporządzenia). Przedsięwzięcie budowy Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu należy zakwalifikować do inwestycji mogących pogorszyć 9 Sygn. akt SA/Sz 1516/02 stan środowiska o których mowa w §2 pkt 10 lit h) rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska (...). Sporządzenie raportu o oddziaływaniu planowanego Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu nie było zatem obligatoryjne. Obowiązek sporządzenia takowego raportu mógł jednak zostać nałożony, w drodze postanowienia, przez organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 51 ust. 2 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 1-7 ustawy Prawo ochrony środowiska . Takiego postanowienia w niniejszej sprawie nie wydano. Organ I instancji prowadząc postępowanie na etapie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zwrócił się do organów opiniujących to w istocie jednak o tym, czy istnieje obowiązek (potrzeba) sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, decyduje samodzielnie organ właściwy do wydania decyzji o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1-7 ustawy Prawo ochrony środowiska. Rola organów opiniujących polega na wypowiedzeniu się co do stwierdzenia obowiązku wykonania raportu oraz jego zakresu. Opinie te nie mają charakteru wiążącego. Na marginesie należy również wyjaśnić, że postępowanie w sprawie ustalenia konieczności sporządzenia raportu nie jest postępowaniem do którego odwołuje się art. 53 tej ustawy.. Wobec niespornego w sprawie faktu, iż na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stwierdzono, w drodze postanowienia, obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, nie zaistniała sytuacja określona w art. 51 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, obligująca sporządzenie raportu również na etapie wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2 tej ustawy (decyzji o pozwoleniu na budowę). Mając powyższe na uwadze uznać należy, że inwestycja polegająca na budowie Zakładu Gospodarki Odpadami i Recyklingu nie wymagała z mocy ustawy obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Nakaz sporządzenia raportu nie został również określony przez uprawniony do tego organ (art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Bez znaczenia pozostaje tu okoliczność, iż w aktach sprawy znajduje się przedłożony przez inwestora oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla etapu uzgadniania projektu budowlanego" sporządzony w listopadzie 2001 r. przez Biuro Projektów Ochrony Środowiska. Istotne jest, że obowiązek sporządzenia raportu nie został stwierdzony w ramach prowadzonego postępowania a zatem planowane przedsięwzięcie nie podlegało procedurze udziału społeczeństwa. Tym samym Towarzystwo na Rzecz Ziemi, jako organizacja 10 Sygn. akt SA/Sz 1516/02 ekologiczna, nie mogło uczestniczyć w postępowaniu związanym z planowaną inwestycją, na prawach strony na mocy art. 33 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W kontekście wskazanego stanu prawnego, za nietrafne należało uznać argumenty strony skarżącej, przywołane w ślad za treścią uzasadnienia postanowienia Wojewody z dnia [...] podnoszące nie wykazanie przez organy sprzeczności uczestnictwa Towarzystwa z interesem społecznym, bowiem udział strony skarżącej reglamentują w pierwszej kolejności przepisy prawa materialnego, tu wskazane przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd dostrzegł pewne nieprawidłowości w działaniu organów administracji zarówno I jak i II instancji polegające m.in. na wydaniu przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpatrzeniem wniosku Towarzystwa o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, czy też błędne uznanie przez organ II instancji Towarzystwa za stronę postępowania, jednakże uchybienia te nie miały wpływu na zasadność ostatecznego, kończącego sprawę, zaskarżonego rozstrzygnięcia dokonanego decyzją Wojewody z dnia [...] Zauważyć należy, że organ zgodnie z art. 151 kpa odmawiając uchylenia decyzji dotychczasowej ustalając, że nie występuje żadna z przesłanek art. 145 § 1, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Podstawy wznowienia postępowania wyliczone są w kpa wyczerpująco a wyjście poza nie byłoby rażącym naruszeniem prawa. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie -organy rozpoznały sprawę w granicach wznowienia nie wychodząc poza nie.. Zastosowanie zaś art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (odpowiednik art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) i odniesienie się do pozostałych zarzutów Prokuratora odnośnie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może mieć miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sprawę administracyjną stanowi przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego. W tym znaczeniu sprawa administracyjnoprawna jest sprawą stosunku prawnego. Ewentualne zastosowanie przez Sąd możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji miałoby zatem prowadzić i być niezbędnym- w myśl art. 135 ww ustawy - do końcowego załatwienia sprawy tj. prowadzić do uznania, że obok zaskarżonej decyzji Wojewody z 29 maja 2002r. i Wójta Gminy dnia [...]. istnieją inne akty w obrocie prawnym, które pomimo ewentualnego uwzględnienia skargi Prokuratora na te 11 Sygn. akt SA/Sz 1516/02 decyzje /Wojewody z [...]. i Wójta Gminy z [...]./, stawałyby na przeszkodzie korzystania z prawa strony przez Towarzystwo na Rzecz Ziemi i wynikających stąd konsekwencji. Możliwość zastosowania art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi wiąże się z usunięciem w pierwszej kolejności naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji (tj. jej uchylenia) a dopiero w konsekwencji usunięcia naruszenia prawa w innych aktach. Uznanie, że zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 29 maja 2002 r. nie narusza prawa, a skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, powoduje, iż brak jest podstaw do zastosowania art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stosunku do decyzji z dnia 28 stycznia 2002r. o pozwoleniu na budowę. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.