SA/Sz 1523/02

Dnia 22 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel /spr./ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant st. sekr. sąd. Daria Ptak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2004r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /. uchyla zaskarżona decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...]kwotę [...]ł /[...] / tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. [...]w [...]Oddział [...], reprezentowana przez[...], zwróciła się do Urzędu Miejskiego w[...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej projektowanej na dachu [...]w [...], systemu GSM 1800, w skład której wchodzą : cztery rurowe konstrukcje antenowe z kompletem anten nadawczo-odbiorczych, urządzenia technologiczne BTS w wersji hermetycznej, przyłącze elektroenergetyczne niskiego napięcia. Strona przedłożyła wymagane dokumenty, w tym także raport oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzony przez biegłego. Decyzją z dnia [...]r. numer [...] Prezydent Miasta [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonym dnia [...] r. przez Radę Miejską w [...] uchwałą Nr L/709/94 ( Dz.Urz.Woj.Szczec. Nr 9, poz.72 z późn . zm. ), wskazany teren inwestycji znajduje się w granicach terenu elementarnego Z.S.02.MW, przeznaczonego pod zainwestowanie miejskie, dla którego funkcją dominującą jest mieszkalnictwo. W toku postępowania administracyjnego przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zostało negatywnie zaopiniowane przez Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska. Ponadto wpłynęło wiele protestów mieszkańców tego budynku wskazujących na uciążliwość tego typu urządzeń, co w konsekwencji utrudnia zamianę bądź sprzedaż mieszkań. W dniu [...] r. wpłynęła także uchwała Nr 13/2002 z dnia [...]r. Rady Osiedla [...] wyrażająca protest przeciwko zamontowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej. Wobec stanowiska Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, orzeczono jak w rozstrzygnięciu. [...] wniosła odwołanie od niniejszej decyzji. W odwołaniu strona podniosła, że organ I instancji w ogóle nie odniósł się do ustaleń 3 Sygn. akt SA/Sz 1523/02 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, choć zgodnie z art.40 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm. ) w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art.7 Konstytucji RP " organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Wypowiedziana w ten sposób zasada legalności nie dopuszcza, aby podstawą decyzji odmownej w postępowaniu administracyjnym były okoliczności nieznane ustawie. Wydając decyzję bez podstawy prawnej organ l instancji działa bezprawnie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]r. numer [...]utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż bezzasadne jest twierdzenie odwołującej się, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Organ I instancji oparł swoją decyzję o art.40 ust.1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art.46 ust.4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Przepisy te zostały przytoczone w sentencji decyzji. Rację natomiast ma skarżąca, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art.107 Kpa. W myśl art.138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W sprawie niniejszej organ I instancji ustalił, że wnioskowany teren, objęty jest ustaleniem [...]miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]i przeznaczony jest pod zainwestowanie miejskie z funkcją dominującą mieszkalnictwo. Mieszkalnictwo zaś jest funkcją chronioną. Na terenach mieszkaniowych plan nie dopuszcza lokalizacji obiektów zaliczanych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Takimi obiektami są telefonie komórkowe, skoro umieszczone są w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. Zamontowanie na dachu budynku stacji bazowej telefonii komórkowej z reguły powoduje, że wokół niej istnieć będą strefy zagrożenia, co sprowadza się do ograniczeń na nieruchomościach sąsiednich w inwestowaniu. W rezultacie w określonej odległości od ww. urządzenia nie będzie 4 Sygn. akt SA/Sz 1523/02 można rozbudować istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość, a w przypadku nowych domów liczyć się trzeba będzie z koniecznością ograniczenia ich wysokości ( postanowienie Inspektora Sanitarnego z 2.04.2002 r.). Nie zmienia charakteru danej inwestycji jako mogącej pogorszyć stan środowiska stwierdzenie zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko, że "przedmiotowa inwestycja nie będzie wywierała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i na środowisko". Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się zdecydowanie za poglądem, iż zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowienia o dopuszczeniu do realizacji inwestycji nieuciążliwej dla otoczenia powoduje, że na terenie objętym takim postanowieniem nie mogą być lokalizowane inwestycje wymienione w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska. Zdaniem Kolegium, tym bardziej nie może być lokalizowana przedmiotowa inwestycja na terenie przewidzianym w planie pod mieszkalnictwo - bez dodatkowego zapisu o dopuszczalności lokalizowania inwestycji o innych funkcjach. Powyższa decyzja została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie przez [...]. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.) poprzez przyjęcie, że zamierzona inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art.42 ust.1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez określenie przez organ II instancji dodatkowych warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo że warunki takie zgodnie ze wskazanym przepisem może określać tylko organ I instancji, naruszenie przepisów Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] poprzez przyjęcie, że wprowadza on następujący zapis: "na terenach mieszkaniowych plan nie dopuszcza lokalizacji obiektów zaliczanych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska ", 5 Sygn. akt SA/Sz 1523/02 - § 2 pkt 8 lit.k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska , Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz.U. Nr 93, poz.589 ) w związku z art.4 ust.2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. Nr 100, poz.1085 ) poprzez przyjęcie, że inwestycja mogąca znacząco oddziaływać na środowisko określona w art.51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska zawsze jest obiektem obniżającym standard warunków mieszkaniowych w rozumieniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...] Ponadto decyzji zarzucono naruszenie art.7,77, 80 i 84 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przyjęcie ustaleń sprzecznych z opinią sporządzoną w sprawie przez biegłego, mimo braku przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek dowodów oraz niedysponowania przez organ administracji wiadomościami specjalnymi w zakresie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji dodając, że zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia opinii biegłego jest nieuzasadniony, gdyż ustaleń planu nie może zmienić opinia biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina uchwalonym dnia 16 maja 1994 r. przez Radę Miejską w [...] uchwałą Nr L/709/94 (Dz.Urz.Woj.Szczec. Nr 9, poz.72 z późn . zm.), brak jest zapisu zakazującego lokalizacji na terenach mieszkaniowych obiektów zaliczanych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a jedynie jest zakaz lokalizacji obiektów 6 Sygn. akt SA/Sz 1523/02 obniżających standard warunków mieszkaniowych. Również zgodnie z zawartym w planie pojęciem funkcji dominującej - ustalenie funkcji dominującej na danym terenie nie wyłącza możliwości lokalizacji na nim innych funkcji, choć oczywiście przy uwzględnieniu pozostałych zapisów planu ( ustalenia wynikające z pisma numer [...] W ocenie Sądu strona skarżąca trafnie podważa ustalenia organów administracji, iż planowane zamierzenie jest sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem w świetle zapisów Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, fakt zaliczenia danego typu inwestycji do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, nie musi oznaczać, że w rzeczywistości ta inwestycja stan ten pogarsza, a więc obniża standard warunków mieszkaniowych. W niniejszej sprawie nie zostało wyjaśnione czy sporna inwestycja zaliczana do inwestycji - w poprzednim stanie prawnym "mogących pogorszyć stan środowiska " zaś w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,, - faktycznie obniży standard warunków mieszkaniowych - zgodnie z definicją zawartą w tekście planu zagospodarowania przestrzennego. Brak ustaleń w tym zakresie, a także nie odniesienie się przez organy do ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia - za wyjątkiem sformułowania, że stwierdzenia zawarte w raporcie nie zmieniają charakteru danej inwestycji jako mogącej pogorszyć stan środowiska -stanowi naruszenie art. 7, 77 i 80 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić należy, że sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia - budowy stacji bazowej telefonii komórkowej - nie ma na celu wykazania, że inwestycja ta nie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, tylko wykazanie czy jako inwestycja mogąca oddziaływać będzie faktycznie oddziaływała i czy jej oddziaływanie będzie uciążliwe dla środowiska i ludzi, a w konsekwencji w niniejszej sprawie, czy obniży standard warunków mieszkaniowych. Raport taki sporządzony przez biegłego posiadającego specjalistyczne wiadomości w przedmiocie, po dokonaniu analizy dokumentacji zamierzonej inwestycji oraz na podstawie szczegółowych obliczeń, ustaleń i badań, uwzględniających warunki w terenie, na którym inwestycja ma być realizowana 7 Sygn. aktSA/Sz 1523/02 winien być dowodem w niniejszej sprawie. Nie do przyjęcia i nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego jest dowolne i gołosłowne wyrażanie ocen i formułowanie wniosków, sprzecznych z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a tak należy ocenić odniesienie się organów do raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tylko bowiem ustalenie, że zamierzone przedsięwzięcie będzie znacząco oddziaływać na środowisko w sposób obniżający standard warunków mieszkaniowych może przemawiać za uznaniem, iż lokalizacja bazy telefonii komórkowej na wskazanym terenie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje lokalizacji inwestycji obniżających standard warunków mieszkaniowych. Tym samym Sąd orzekając w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 28.10.1999 r. sygn.akt SA/Sz 297/99 oraz w wyroku z dnia 6.12.2000 r. sygn.akt SA/Sz 970/99, natomiast nie podziela poglądu wyrażonego w przywoływanym w decyzjach wyroku z dnia 27.09.2000 r. sygn.akt SA/Sz 673/99. Dodać także należy, że powoływany przez Kolegium pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 19.03.1998 r. sygn.akt IV SA 1462/96 dotyczy realizacji inwestycji nieuciążliwych. Zakres pojęć "inwestycja nieuciążliwa" i "inwestycja obniżająca standard warunków mieszkaniowych nie jest tożsamy. Dlatego też, powoływanie się na ten pogląd w rozpoznawanej przez organ sprawie, nie jest trafne. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art,200 ww. ustawy.