SA/Sz 1524/02

Dnia 22 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant st. sekr. sąd. Daria Ptak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2004r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia[...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /. uchyla zaskarżona decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. [...]w[...], reprezentowana przez [...], zwróciła się do Urzędu Miejskiego w [...]z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...][...], systemu GSM 1800, w skład której wchodzą: 2 maszty o wysokości 6 i 8 m n.p.d. z kompletem anten nadawczo-odbiorczych telefonii cyfrowej GSM 1800, szafka technologiczna usytuowana na dachu budynku. Stacja zlokalizowana będzie na istniejącym budynku położonym przy[...], należącym do [...]. Strona przedłożyła wymagane dokumenty, w tym także raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Decyzją z dnia [...]r. numer [...]Prezydent Miasta [...]odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonym dnia [...]r. przez Radę Miejską w [...]uchwałą Nr [...] ( Dz.Urz.Woj.Szczec. Nr 9, poz.72 z późn . zm.), wskazany teren inwestycji znajduje się w granicach terenu elementarnego[...]., dla którego funkcją dominującą jest mieszkalnictwo /[...] Na terenie tym obowiązuje ustalenie ekologiczne zakaz lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszkaniowych /[...] W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że wnioskowane przedsięwzięcie zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska - na podstawie § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz.U. Nr 93, poz.589 ).Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 27 września 2000 r. organ poinformował, iż zgodnie z orzecznictwem sądowym, inwestycje wymienione w powołanym wyżej rozporządzeniu, nie mogą być 3 Sygn. akt SA/Sz 1524/02 lokalizowane na terenach przeznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na realizację inwestycji nieuciążliwych. Z powyższego wynika, że lokalizacja wnioskowanej inwestycji na terenie o funkcji dominującej - mieszkalnictwo - objęta jest zakazem, wynikającym z ustaleń ekologicznych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem jest sprzeczna z ustaleniami tego planu. [...] wniosła odwołanie od niniejszej decyzji. W odwołaniu strona podniosła, iż jej zdaniem cytowane orzeczenie Sądu nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Rozporządzenie Ministra Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. odnosi się do dwóch rodzajów inwestycji : szczególnie szkodliwych oraz mogących pogorszyć stan środowiska. Brzmienie powołanego rozporządzenia nakazuje przyjąć, ze pomiędzy tymi dwiema kategoriami inwestycji nie można postawić znaku równości. Tym samym z faktu, że na danym terenie nie może być lokalizowana inwestycja szczególnie szkodliwa dla środowiska, nie musi jeszcze wynikać zakaz lokalizacji na tym terenie inwestycji uznanej za mogącą pogorszyć stan środowiska. Organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie każda inwestycja określona w rozporządzeniu z 1998 r, jest sprzeczna z ustaleniami planu, który dla danego terenu przewiduje funkcję dominującą - mieszkalnictwo. Dodać należy, że zgodnie z art.7 Konstytucji RP " organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa", natomiast prawem takim nie są wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto w powołanym w decyzji wyroku Sąd rozpoznawał sprawę lokalizacji inwestycji na terenach przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na realizację "inwestycji nieuciążliwych". Tymczasem w przedmiotowej sprawie wniosek dotyczy terenu z funkcją dominującą- mieszkalnictwo. Strona dysponuje także wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 28.10.1999 r. Sygn.akt SA/Sz 297/99 wydanym w sprawie zbliżonej do rozpoznawanej. W orzeczeniu tym Sąd przyjął, że fakt zaliczenia inwestycji danego typu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska nie oznacza, że w rzeczywistości ta inwestycja stan ten pogarsza, a więc obniża standard warunków mieszkaniowych. W ocenie Sądu każdorazowo należy wyjaśnić, czy sporna inwestycja zaliczana do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, faktycznie obniża standard warunków mieszkaniowych albo też jest 4 Sygn. akt SA/Sz 1524/02 uciążliwa, a w konsekwencji sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tylko bowiem takie ustalenia mogą przemawiać za uznaniem, iż lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej na wskazanym terenie będzie sprzeczna z ustaleniami planu, który zakazuje lokalizację inwestycji obniżających standard warunków mieszkaniowych. Brak ustaleń w tym zakresie w zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie art.7 i 77 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. numer [...]utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż faktem bezspornym jest, iż wnioskowane zamierzenie zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wymienionych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. Zamontowanie na dachu budynku stacji bazowej telefonii komórkowej z reguły powoduje, że wokół niej istnieć będą strefy zagrożenia, co sprowadza się do ograniczeń na nieruchomościach sąsiednich w inwestowaniu. W rezultacie w określonej odległości od ww, urządzenia nie będzie można rozbudować istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość, a w przypadku nowych domów liczyć się trzeba będzie z koniecznością ograniczenia ich wysokości. W sprawie niniejszej na przedmiotowym terenie obowiązuje ustalenie planu: "zakaz lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszkaniowych". Wg słownika planu obiekt obniżający standard warunków mieszkaniowych to między innymi obiekt w sposób oczywisty pogarszający warunki życia sąsiadów. Nie ulega wątpliwości, że takim obiektem jest także Telefonia Komórkowa, skoro zaliczana jest do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, jej zamontowanie powoduje, że wokół niej istnieją strefy zagrożenia, a zatem jest obiektem obniżającym standard warunków mieszkaniowych. W konsekwencji prowadzi to do wniosku, że na terenach mieszkaniowych, które to tereny należą do terenów chronionych - nie mogą być lokalizowane tego rodzaju obiekty. Przywoływanie przez organ I instancji poglądu NSA wyrażonego w wyroku z 29.03.1998 r. o treści:" Zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowienia o dopuszczeniu do realizacji inwestycji nieuciążliwych dla otoczenia powoduje, że na terenie objętym takim postanowieniem nie mogą być lokalizowane inwestycje wymienione w rozporządzeniu ministra ochrony środowiska ", należy interpretować w ten sposób, że skoro przy zapisie w planie dopuszczającym 5 Sygn. akt SA/Sz 1524/02 realizację inwestycji nieuciążliwych nie można lokalizować telefonii komórkowej jako wymienionej w cyt. Rozporządzeniu, to tym bardziej nie można jej lokalizować na terenach wyłącznie mieszkaniowych bez dopuszczenia innych funkcji. Powyższa decyzja została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie przez [...] w [...]. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: * art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.) poprzez przyjęcie, że zamierzona inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, * § 2 pkt 8 lit.k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska , Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz.U. Nr 93, poz.589 ) w związku z art.4 ust.2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. Nr 100, poz.1085 ) poprzez przyjęcie, że inwestycja mogąca znacząco oddziaływać na środowisko określona w art.51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska zawsze jest obiektem obniżającym standard warunków mieszkaniowych w rozumieniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...]. Ponadto decyzji zarzucono naruszenie art.7,77, 80 i 84 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przyjęcie ustaleń sprzecznych z opinią sporządzoną w sprawie przez biegłego, mimo braku przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek dowodów oraz niedysponowania przez organ administracji wiadomościami specjalnymi w zakresie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej 6 Sygn. akt SA/Sz 1524/02 decyzji i dodając, że ustaleń planu nie może zmienić opinia biegłego, bowiem o wydaniu pozytywnej decyzji decyduje wyłącznie zapis w planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu strona skarżąca trafnie podważa ustalenia organów administracji, iż planowane zamierzenie jest sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem fakt zaliczenia danego typu inwestycji do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska automatycznie nie oznacza, że w rzeczywistości ta inwestycja stan ten pogarsza, a więc obniża standard warunków mieszkaniowych. W niniejszej sprawie nie zostało wyjaśnione czy sporna inwestycja zaliczana do inwestycji - w poprzednim stanie prawnym "mogących pogorszyć stan środowiska " zaś w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,, - faktycznie obniży standard warunków mieszkaniowych - zgodnie z definicją zawartą w tekście planu zagospodarowania przestrzennego. Brak ustaleń w tym zakresie , a także nie odniesienie się przez organy do ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia - przedłożonym przez stronę, jednak pominiętym w materiale dowodowym sprawy - stanowi naruszenie art. 7, 77 i 80 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić należy, że sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia - budowy stacji bazowej telefonii komórkowej - nie ma na celu wykazania, że inwestycja ta nie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, tylko wykazanie czy jako inwestycja mogąca oddziaływać będzie faktycznie oddziaływała i czy jej oddziaływanie będzie uciążliwe dla środowiska i ludzi, a w konsekwencji czy obniży standard warunków mieszkaniowych. Raport taki sporządzony przez biegłego posiadającego specjalistyczne wiadomości w przedmiocie, po dokonaniu analizy dokumentacji zamierzonej inwestycji oraz na podstawie szczegółowych obliczeń, ustaleń i badań, uwzględniających warunki w terenie, na którym inwestycja ma być realizowana, winien być dowodem w niniejszej sprawie. 7 Sygn. akt SA/Sz 1524/02 Tylko bowiem ustalenie, że zamierzone przedsięwzięcie będzie znacząco oddziaływać na środowisko w sposób obniżający standard warunków mieszkaniowych może przemawiać za uznaniem, iż lokalizacja bazy telefonii komórkowej na wskazanym terenie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje lokalizacji inwestycji obniżających standard warunków mieszkaniowych. Tym samym Sąd orzekając w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 28.10.1999 r. sygn.akt SA/Sz 297/99 oraz w wyroku z dnia 6.12.2000r. sygn.akt SA/Sz 970/99, natomiast nie podziela poglądu wyrażonego w przywoływanym w decyzjach wyroku z dnia 27.09.2000 r. sygn.akt SA/Sz 673/99. Dodać także należy, że powoływany przez Kolegium pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 19.03.1998 r. sygn.akt IV SA 1462/96 dotyczy realizacji inwestycji nieuciążliwych. Zakres pojęć "inwestycja nieuciążliwa" i "inwestycja obniżająca standard warunków mieszkaniowych nie jest tożsamy. Dlatego też, powoływanie się na ten pogląd w rozpoznawanej przez organ sprawie, nie jest trafne. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ww. ustawy.