SA/Sz 1552/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr./ Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant st. sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm./ oraz na podstawie art. 104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. S. rozbiórkę obiektów tymczasowych tj:: - [...], - [...], - [...], - [...] - [...] - [...] wraz z [...], wybudowanych na terenie działki Nr [...] przy ul. T., bez pozwolenia na budowę. Z ustaleń organu I instancji wynikało, iż J. S. w [...]r. nie mając pozwolenia na budowę wybudował na terenie działki Nr [...] obiekty [...]. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, iż jest [...], a pomieszczenia te wykorzystuje dla rodziny i znajomych, którzy przyjeżdżają by pomóc mu w pracach [...]. Działka, na której postawił przedmiotowe obiekty graniczy [...]. Nadto powołał się na to, że przed postawieniem [...] wystąpił do Urzędu Gminy o warunki na budowę [...] i [...] oraz o wydzielenie działki pod budowę. O warunki techniczne przyłącza [...] sanitarnej wystąpił do Zakładu Wodociągów i Kanalizacji, zaś o przyłączenie [...] zwrócił się do Rejonu Energetycznego Warunki wyżej wymienione otrzymał, ale ze względów zdrowotnych nie zdążył załatwić do końca spraw związanych z budową [...] tj. otrzymać ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W skutek rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 48 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tekst jedn. Dz.U. nr 106, poz. 1126 z 200r. z późn.zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu II instancji wybudowane obiekty nie są obiektami gospodarczymi związanymi z produkcją rolną i uzupełniającymi zabudowę zagrodową w ramach istniejącej [...], na których wybudowanie zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 1 nie jest wymagane pozwolenie na budowę lecz wymagane jest zgłoszenie właściwemu organowi /art. 30 ust.1 pkt 2/. Strona nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 28 Prawa budowlanego, ponieważ przed wybudowaniem wszystkich wskazanych w decyzji obiektów oraz przyłączy nie uzyskała właściwej decyzji o pozwoleniu na budowę, co zdaniem organu II instancji skutkuje nakazem rozbiórki tych obiektów w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy wniósł J. S. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący przyznał, że obiekty te postawił bez pozwolenia na budowę, ale jego zdaniem nie wymagały one takiego pozwolenia, gdyż służyły one skarżącemu do prowadzenia działalności rolniczej. Nadto przedmiotowe obiekty nie są budynkami, gdyż nie posiadają one fundamentów, są natomiast jego zdaniem obiektami gospodarczymi związanymi z prowadzoną produkcji rolną i stanowią uzupełniającą zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Z mocy art.85 i art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr.153, poz.1271/ w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego utworzony został z dniem 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny , który właściwy jest do rozpoznania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ Sąd dokonuje kontroli ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej pod kątem zgodności z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa procesowego. Zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, iż J. S. jest właścicielem nieruchomości składającej się z działki [...] oraz przylegającej doń działki nr [...], na której zostały postawione przedmiotowe obiekty. Zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 1lit.a) ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 106, po. 1126 z 2000r. z późn.zm./ pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją [...] i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki [...] m.in. ; a/ [..] Obiekty budowlane jakie postawił skarżący na działce Nr [...] nie uzupełniają zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki [...], nie są też obiektami gospodarczymi związanymi z produkcją rolną. Jak sam przyznał skarżący obiekty te służą do zakwaterowania rodziny i znajomych, którzy przyjeżdżają do niego by pomagać w [...]. Zatem nie można zdaniem Sądu zakwalifikować ich do urządzeń służących do [...], za które ustawodawca uznaje również budownictwo gospodarcze zagrodowe. W ocenie Sądu prawidłowo organ I i II instancji uznał, że przedmiotowe obiekty należą do kategorii tymczasowych obiektów gospodarczych, które zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane są obiektami przeznaczonymi do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianej do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także nie połączone trwale z gruntem. Nie są to budynki w rozumieniu art. 3 pkt 2, do którego pojęcia odwołuje się w skardze J. S., bowiem organy nie zakwalifikowały ich do tej kategorii obiektów budowlanych. Wobec tego, iż na postawienie przedmiotowych obiektów budowlanych wraz z przyłączami wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonanie robót budowlanych bez ostatecznej decyzji należało zakwalifikować jako samowolę budowlaną skutkującą wydaniem decyzji nakazującej ich rozbiórkę /art. 48 Prawa budowlanego/. W tym stanie rzeczy wobec bezzasadności skargi na podstawie art. 151 ppsa należało rzec jak w sentencji.