SA/Sz 1586/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Malinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi E. R. - "R." w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę, Decyzją Nr [...] z dnia [...] r., wydaną wobec importera E. R., prowadzącego w S. działalność gospodarczą pod nazwą "R.", powołując się na przepisy art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 70 § 1 pkt 2 i art. 65 § 4 pkt 2 lit "a" ustawy z dnia 9.01.1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne [...] z dnia [...] r. za nieprawidłowe w zakresie wnioskowanej procedury celnej szmat zużytych lub nowych, sortowanych w ilości [...] kg i objął ten towar przeznaczeniem celnym powrotnego wywozu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w wyniku rewizji celnej, stwierdzono odzież używaną, której stan wskazuje na możliwość dalszego użytkowania bez konieczności dalszego czyszczenia bądź naprawy, co odpowiada cechom odzieży używanej. Wyjaśnił dalej organ celny, że na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 11.12.1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami (Dz. U. Nr 157, poz. 1026 ze zm.) warunkiem dopuszczenia do obrotu odzieży używanej jest przedstawienie przez importera pozwolenia wydanego przez odpowiednie organy. Wobec nieprzedstawienia do przedmiotowego zgłoszenia pozwolenia na sprowadzanie odzieży używanej niemożliwe było - zdaniem organu celnego - objęcie towaru wnioskowaną przez importera procedurą (dopuszczenia do obrotu). Wyjaśnił także organ celny, że przedstawiona przez importera decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zezwala importerowi jedynie na przywóz z zagranicy odpadów w postaci odzieży używanej z bawełny, a nie bawełnianej odzieży używanej, będącej przedmiotem importu w niniejszej sprawie. W odwołaniu od tej decyzji importer wniósł o jej uchylenie oraz objęcie sprowadzonej przez niego "bawełnianej odzieży używanej z przeznaczeniem dopuszczenia na polski obszar celny", zarzucając decyzji, iż jego zgłoszenie celne będące jedynie podstawą złożenia towaru w magazynie celnym bezzasadnie potraktowano jako wniosek o zezwolenie na wprowadzenie towaru na polski obszar celny. Ponadto podniósł importer, iż rzeczywistą przyczyną złożenia w magazynie celnym przedmiotowej odzieży była odmowa Urzędu Celnego dopuszczenia jej na polski obszar celny mimo przedłożenia przez niego zezwolenia Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska, pozwalającego mu na wprowadzenie na polski obszar celny odpadu w postaci bawełnianej odzieży używanej z pozycji PCN 63 09 00 00 0. Dalej zarzucił importer, że stwierdzenie organu celnego, iż sprowadzona przez niego bawełniana odzież używana "nie nosi cech odpadu", jest niezgodne z prawem, gdyż - zdaniem importera - ustawa o odpadach odzież używaną w całości traktuje jako odpad, a więc cała pozycja PCN 63 09 00 000 jest tylko jedną z kategorii odpadów ogółem. W związku z tym bezpodstawne jest również żądanie organu celnego przedłożenia przez importera zezwolenia Ministra Gospodarki na sprowadzony przez niego odpad, gdyż zezwolenie takie wydawane jest na innej zupełnie podstawie prawnej, dotyczącej obrotu towarami (odzieżą używaną sortowaną) a nie odpadami. Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] r. Nr [...] z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 1 ust 2, art. 8 ust, 1 ustawy z dnia 11.12.1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami, a także art. 65 ust. 6 ustawy z dnia 09.01.2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17.12.2001 r. w sprawie ustanowienia nieautomatycznej rejestracji obrotu w przywozie niektórych towarów (Dz. U. Nr 153, poz. 1760) w związku z art. 262 Kodeksu celnego oraz ust. 3b części I c Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.12.2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 146, poz. 1639 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji opisując stan faktyczny sprawy organ odwoławczy przywołał pismo Ministerstwa Finansów nr [...], [...] z dnia [...] r. adresowane do Izby Celnej, w którym wskazano, że w przypadku odzieży używanej klasyfikowanej do kodu PCN 6309 posiadanie zezwolenia Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia Ministra Gospodarki wydawanego w ramach nieautomatycznej rejestracji obrotu. Organ odwoławczy przywołał również pismo Ministra Gospodarki z dnia [...] r. adresowane do skarżącego importera, popierające stanowisko Ministerstwa Finansów wyrażone w wymienionym wyżej piśmie z [...] r. Wyjaśnił dalej organ odwoławczy, że zgodnie z postanowieniami art. 59 § 1 Kodeksu celnego, jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne uzależniają posiadanie, obrót lub rozpowszechnianie towarów od spełnienia określonych wymogów, to przywóz lub wywóz tych towarów może być dokonany pod warunkiem ich spełnienia. Przepis ten upoważnia organy celne do stosowania przepisów innych aktów prawnych, które dotyczą materii związanych z obrotem z zagranicą towarami podlegającymi kontroli. Przepisem takim jest m. in. regulacja zawarta w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11.12.1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami, zgodnie z którym ograniczenie obrotu towarami z zagranicą w przywozie na polski obszar celny lub wywozie z polskiego obszaru celnego może być wprowadzone w formie ustanowienia: kontyngentu, plafonu i jego zamknięcia, automatycznej rejestracji obrotu, nieautomatycznej rejestracji obrotu, Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 pkt 4 i art. 10 ust. 3 i 4 ustawy o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami Minister Gospodarki wydał rozporządzenie z dnia 17.12.2001 r. w sprawie ustanowienia nieautomatycznej rejestracji obrotu w przywozie niektórych towarów, którego § 1 stanowi, iż do dnia 31 grudnia 2002 r. ustanawia się nieautomatyczną rejestrację obrotu w przywozie na polski obszar celny odzieży używanej i innych artykułów używanych - kod PCN 6309000000. Wydanym na podstawie art. 13 § 6 Kodeksu celnego Rada Ministrów rozporządzeniem z dnia 11.12.2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 146, poz. 1639 ze zm.) ustanowiła Taryfę celną. W jej części I C zostały zawarte Ogólne Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, które określają reguły klasyfikowania towarów. Wśród reguł dotyczących towaru, będącego mieszaniną, reguła 3 (b) stanowi, że do wyrobów stanowiących mieszaninę wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponenetów, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania. W związku z tym, jeżeli o zasadniczym charakterze towaru decyduje odzież używana, wówczas klasyfikuje się go do pozycji 6309 i tak postąpił organ celny w niniejszej sprawie, co wynika z zapisu w polu J dokumentu SAD nr [...] z dnia [...] r. (dokumentującego wynik rewizji celnej). Klasyfikację przyjętą przez organ celny potwierdza także treść uwagi nr 3 do działu 63 Taryfy celnej, zgodnie z którą "pozycja 6309 obejmuje tylko spośród artykułów z materiałów włókienniczych następujące towary: odzież i dodatki odzieżowe oraz części, koce i pledy, bieliznę pościelową, bieliznę stołową, ręczniki i ścierki, artykuły wyposażenia wnętrz, oprócz dywanów objętych pozycjami od 5701 do 5705 i tkanin dekoracyjnych objętych pozycją 5805. Aby mogły być objęte pozycją 6309 wymienione wyżej artykuły muszą spełniać oba poniższe wymogi: wykazywać dostrzegalne oznaki noszenia, oraz występować luzem, w belach, workach lub podobnych opakowaniach". Ponadto organ odwoławczy stwierdził, ze nie zachodzi sprzeczność pomiędzy postanowieniami ustawy o odpadach i ustawy o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami, gdyż regulacje prawne zawarte w tych ustawach dotyczą dwóch różnych aspektów działalności - zadaniem pierwszej jest przeciwdziałanie wprowadzania odpadów na polski obszar celny, druga zaś ma na celu wprowadzenie kontroli sprowadzania do Polski określonych towarów. Ustawy te nie wykluczają się wzajemnie, mogą natomiast nakładać na podmioty gospodarcze odrębne obowiązki i taka sytuacja - zdaniem organu odwoławczego - istnieje w niniejszej sprawie, gdyż na Stronie importującej odpady w postaci bawełnianej odzieży używanej, które następnie zostaną poddane procesowi przerobu na czyściwo ciąży obowiązek uzyskania zarówno decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska, jak i pozwolenia Ministra Gospodarki na przywóz odzieży używanej. Powyższa decyzja ostateczna została przez importera zaskarżona skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach i załącznikiem nr 1 do tej ustawy oraz wydanym przez Ministra Ochrony Środowiska na podstawie art. 4 ust. 1 tej ustawy katalogiem odpadów (poz. 200110) Zdaniem skarżącego, przepisy te w całości zaliczają każdą odzież używaną do odpadów, bowiem każda odzież dla której posiadacz nie znajduje dalszego zastosowania, lub która nie odpowiada wymogom jakościowym i której posiadacz się pozbywa jest odpadem, a więc także odzież używana klasyfikowana do pozycji 6309 00 00 0 Taryfy celnej. Twierdzi dalej skarżący, że "nietraktowanie odzieży używanej jako odpadu" (co uczyniły organy celne) jest już łamaniem prawa, a dokonywanie obrotu nią i przyzwolenie na ten obrót poza nadzorem inspekcji środowiska, w świetle prawa, jest już przestępstwem. Zarzucił także skarżący, iż organ celny I instancji nie respektuje prawomocnej decyzji GIOŚ, wydanej na podstawie art. 65 ust. 6 i 8 ustawy o odpadach, w której to decyzji bawełniana odzież używana objęta pozycją kodu PCN 6309 00 00 0 jest odpadem, tym samym organ celny narusza także przepisy ustawy o odpadach, w szczególności jej art. 65 ust. 6. Ponadto, przedkładając zapisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17.12.2001 r. w sprawie ustanowienia nieautomatycznej rejestracji obrotu niektórymi towarami ponad przepisy ustawy o odpadach, organ celny narusza również art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organowi odwoławczemu skarżący zarzucił także sprzeczność w uzasadnieniu decyzji, bowiem potwierdzając, że przepisy ustawy o odpadach są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o administrowaniu obrotu z zagranicą (...), a więc wyłączają w tym zakresie przepisy tej ustawy, mimo to organ odwoławczy dopuszcza stosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, wydanego na podstawie tej ustawy, wymagając dodatkowo (poza zezwoleniem GIOŚ) także pozwolenia Minister Gospodarki na sprowadzenie odpadów. Skarżący przywołał również opinię organu odwoławczego wyrażoną w piśmie do skarżącego z dnia [...] r., w której stwierdzono, że z uwagi na fakt posiadania przez Stronę decyzji (zezwolenia) GIOŚ nie mają w sprawie zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, a tym samym pozwolenie tego ministra nie jest wymagane. Zmieniając następnie swoje stanowisko po uzyskaniu opinii Ministerstwa Finansów Izba Celna wykazała, że w swoich decyzjach nie kieruje się przepisami prawa lecz instrukcjami przełożonych, wykazując dużą spolegliwość wobec nie popartych podstawą prawną opinii organów nadrzędnych. Zarzucił także skarżący organowi odwoławczemu przewlekłość w załatwianiu sprawy, gdyż postępowanie odwoławcze trwało 10 miesięcy, a ta przewlekłość nie była niczym uzasadniona, gdyż właściwą interpretację przepisów prawa organ odwoławczy przedstawił już w piśmie z dnia [...] r. Podniósł ponadto skarżący, że wskutek decyzji organów celnych pozbawiony został jakichkolwiek środków utrzymania, ponieważ nie mogąc sprowadzać przedmiotowej bawełnianej odzieży używanej utracił kontrakt z jej dostawcą a także utracił bezpowrotnie odbiorców czyściwa, a nadto poniósł straty w wyniku zajęcia przez organ celny sprowadzonej odzieży. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie. Skarga nie jest zasadna, nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego lub naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić należy, że wobec faktu, iż przedstawione przez skarżącego przy zgłoszeniu celnym zezwolenie Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska (uzyskane decyzją z dnia [...] r.) upoważniało go do sprowadzania z [...] do Polski "odpadów, w postaci bawełnianej odzieży używanej, przeznaczonych w całości do przerobu na czyściwo" objętych kodem PCN 6310 00 00 0 oraz 6309 00 00 0, zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest więc ustalenie, czy odzież używana jest opadem oraz, czy zgłoszony do odprawy celnej towar sprowadzony przez skarżącego z [...] był takim odpadem. Zasady administrowania obrotem z zagranicą towarami i usługami reguluje ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami (Dz. U. Nr 157, poz. 1026, ze zm.). W myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy obrót towarami z zagranicą i obrót usługami z zagranicą jest wolny od ograniczeń lub wymogu uzyskiwania koncesji, chyba że przepisy ustaw lub umowy międzynarodowe stanowią inaczej, natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ograniczenie obrotu towarami z zagranicą w przywozie na polski obszar celny lub wywozie z polskiego obszaru celnego może być wprowadzone w formie ustanowienia kontyngentu, plafonu i jego zamknięcia, automatycznej rejestracji obrotu i nieautomatycznej rejestracji obrotu. Ograniczenia te może ustanawiać na czas określony Minister Gospodarki, w porozumieniu z Ministrem Finansów i po zasięgnięciu opinii właściwego ministra oraz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (art. 8 ust. 2 i 3 ustawy). Przywóz towarów na polski obszar celny towarów objętych ww. ograniczeniami wymaga pozwolenia Ministra Gospodarki (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy). Na podstawie upoważnienia z art. 8 ust. 2 ustawy Minister Gospodarki rozporządzeniem z dnia 17 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia nieautomatycznej rejestracji obrotu w przywozie niektórych towarów (Dz. U. Nr 153, poz. 1760) ustanowił na rok 2002 nieautomatyczną rejestrację obrotu w przywozie na polski obszar celny odzieży używanej i innych artykułów używanych - kod PCN 6309 00 00 0. Z powyższego wynika, że przywóz z zagranicy na polski obszar celny odzieży używanej i innych artykułów używanych - objętych kodem 6309 00 00 0 PCN wymagał w 2002 r. pozwolenia Ministra Gospodarki. Odstępstwo od tej zasady mogłoby wynikać jedynie z przepisów ustawowych lub umów międzynarodowych. Nie można się jednak zgodzić z twierdzeniem skarżącego importera, że odstępstwo od tego wymogu wynika z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628). Międzynarodowy obrót odpadami regulują przepisy rozdziału 8 tej ustawy i zgodnie z jej art. 65 ust. 6 przywóz z zagranicy odpadów innych niż niebezpieczne jest dopuszczalny jedynie za zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wydanym w formie decyzji, przy czym zakazany jest przywóz z zagranicy odpadów wymieszanych z przedmiotami lub substancjami niebędącymi odpadami (art. 65 ust. 5). Ustawową definicję odpadów zawiera art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, w myśl którego "odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany". Wśród substancji i przedmiotów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy znajdują się m. in. odpady z gospodarstw domowych (Q 14). Uznać zatem należy, że każda odzież używana, której posiadacz się pozbywa, staje się odpadem, a zarazem rzeczą niczyją. Odpady mogą jednak być poddawane różnym działaniom, w tym określonym w art. 3 ust. 3 ustawy, w szczególności procesowi odzysku (art. 3 ust. 3 pkt 9), które mogą doprowadzić do tego, iż przedmiot (substancja) będący odpadem straci taki charakter, uzyskując walory przedmiotu zdatnego do użytku, a przez to również cechę towaru handlowego. Przepis art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy o odpadach odsyła wprost do załącznika nr 5 do ustawy ("stanowiącego integralną część tego przepisu"), w którym określono działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji lub materiałów lub energii wraz z ich wykorzystaniem. Wśród tych działań, w pkt R14 wymieniono również "inne działania prowadzące do wykorzystania odpadów w całości lub części lub do odzyskania z odpadów substancji lub materiałów, łącznie z ich wykorzystaniem, niewymienione w punktach od R1 do R13". Jak podkreślono w doktrynie prawa "w wypadku przeprowadzenia procesu odzysku odpadu (Załącznik nr 5) przekształca się on zawsze w substancje lub przedmioty odpadami już niebędące" (J. Jerzmański /w:/ "Ustawa o odpadach. Komentarz", J. Jerzmański (red.), wyd. Centrum Prawa Ekologicznego, Wrocław 2002, str. 66). Odzież używana, poprzez jej zebranie przestaje być rzeczą niczyją, stając się własnością podmiotu, który ją zebrał. Z chwilą dokonania wstępnej segregacji (wstępnego sortowania), w celu oddzielenia odzieży, której stan pozwala na jej dalsze używanie, od odzieży, która do tego celu już się nie nadaje, ta część odzieży, która nadaje się do dalszego użytku (noszenia) traci cechę odpadu (nastąpił bowiem odzysk odpadu). Taka odzież używana staje się zatem towarem, który może być przedmiotem obrotu towarowego, także międzynarodowego. W razie sprowadzenia takiej odzieży używanej na polski obszar celny, kwalifikowana jest ona do pozycji 6309 PCN, (musi przy tym wykazywać dostrzegalne oznaki noszenia oraz występować luzem, w belach, workach lub podobnych opakowaniach). Z powyższego wynika, że zebrana w celu odsprzedaży odzież używana musi być poddana wstępnemu sortowaniu (segregacji), właśnie w celu oddzielenia odzieży, której stan pozwala na wprowadzenie jej do obrotu w takim charakterze (odzieży używanej) od takiej odzieży, która z uwagi na jej stan nie nadaje się do sprzedaży w charakterze odzieży używanej, lecz w charakterze szmat (zużytych wyrobów włókienniczych), które mogą być przeznaczone do odzysku surowców lub do przerobienia na czyściwo. Takie wstępne sortowanie jest również niezbędne w razie sprowadzania odzieży używanej na polski obszar celny, ponieważ wspomniany przepis art. 65 ust. 5 ustawy o odpadach zakazuje sprowadzania z zagranicy odpadów pomieszanych z materiałami (substancjami), które nie są odpadami. Odzież używana przeznaczona do odsprzedaży może być także poddana innym działaniom (dalsze sortowanie, oczyszczenie, wyprasowanie, dezynfekowanie, drobne naprawy itp.), lecz nie są to już działania niezbędne do zaliczenia tej odzieży do pozycji 6309 PCN. W wypadku, gdy odzież używana jest tak zniszczona, poplamiona lub podarta, że nie nadaje się do czyszczenia lub naprawy, a więc gdy utraciła już na trwale przymiot odzieży zdatnej do noszenia, przy wprowadzaniu jej na polski obszar celny kwalifikowana jest do pozycji 6310 PCN ("szmaty zużyte lub nowe /.../ oraz zużyte wyroby /.../ z materiałów włókienniczych") Należy przy tym wyjaśnić, że zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej dotyczącymi pozycji 6310, do tej pozycji klasyfikować należy "szmaty z materiałów włókienniczych. Szmaty mogą się składać z artykułów obiciowych lub odzieżowych albo z innych starych materiałów włókienniczych tak zniszczonych, poplamionych lub podartych, że nie nadają się do czyszczenia lub naprawy albo z małych nowych ścinków (np. krawieckich). (...) Aby zaliczyć wyroby tego rodzaju do niniejszej pozycji, muszą one być używane, brudne lub podarte albo występować w małych kawałkach Mogą się w zasadzie nadawać jedynie do odzysku włókien (...), w procesach szarpania (...) lub do wyrobu papieru albo tworzyw sztucznych, materiałów ściernych (np. tarcz polerskich) albo do wykorzystania jako szmaty do czyszczenia (np. maszyn)". Wbrew twierdzeniom skarżącego, rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia nieautomatycznej rejestracji obrotu w przywozie niektórych towarów nie jest sprzeczne z przepisami ustawy o odpadach, bowiem, wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, dotyczy ono sprowadzania z zagranicy odzieży używanej i innych artykułów używanych - objętych kodem PCN 6309. Zgodnie z powyższym taka odzież na etapie wprowadzania na polski obszar celny nie stanowi już odpadu, a zatem na jej przywóz nie jest wymagane zezwolenie Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska, natomiast w 2002 r. wymagane było na jej przywóz pozwolenie Ministra Gospodarki. Gdyby się okazało, że sprowadzona odzież używana, z uwagi na jej stan zostanie uznana za odpad, a więc zaliczona zostanie do pozycji 6310 Taryfy celnej, w takiej sytuacji konieczne jest posiadanie zezwolenia GIOŚ na jej sprowadzenie, natomiast nie jest wymagane pozwolenie Ministra Gospodarki. Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki nie naruszają zatem określonych ustawą kompetencji GIOŚ, gdyż nie dotyczą sprowadzania do Polski opadów. Posiadanie zezwolenia GIOŚ na sprowadzenie odpadów ("w postaci odzieży używanej") nie zwalnia więc importera z obowiązku posiadania pozwolenia Ministra Gospodarki jeżeli sprowadzony towar (odzież używana) odpowiada wymaganiom taryfowym z pozycji 6309 PCN, a więc nie jest odpadem. W tym kontekście analizując treść pisma Izby Celnej do skarżącego z dnia [...] r. można stwierdzić, że odnosi się ono do posiadanego przez skarżącego zezwolenia GIOŚ na przywóz odpadów w postaci odzieży używanej, a więc w sytuacji sprowadzenia takich odpadów rzeczywiście pozwolenie Ministra Gospodarki nie było wymagane. Użyte natomiast w decyzji GIOŚ określenie towaru, na sprowadzanie którego udzielono skarżącemu zezwolenia, jako "odpadów w postaci odzieży używanej", nie może być - zdaniem Sądu - rozumiane jako zaliczenie każdej odzieży używanej do odpadów, jak to sugeruje skarżący, lecz jedynie jako zezwolenie na sprowadzenie takiej odzieży używanej, która na etapie wprowadzania na polski obszar celny zostanie zaliczona przez organ celny do odpadów, z uwagi na jej stan. Wprawdzie w Dokumencie przywozowym dla odpadów, stanowiącym załącznik do decyzji GIOŚ określono kody towarów: "20 01 11, 20 01 10", tj. odpady komunalne, wg kodyfikacji z rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24.12.1997 r. w sprawie klasyfikacji odpadów (Dz. U. 162, poz. 1135), oraz "6310 00 00 0, 6309 00 00 0" (wg PCN) - co również mogłoby sugerować, że odzież używana zaliczona do kodu PCN 6309 stanowi odpad, jednak takie określenie nie jest wiążące dla organów celnych, gdyż to nie GIOŚ lecz upoważnione do tego organy celne dokonują zaliczenia sprowadzanego towaru do odpowiedniej pozycji Taryfy celnej, a więc także decydują (na podstawie jego stanu, stwierdzonego w trakcie rewizji celnej) o zaliczeniu sprowadzonej odzieży używanej do pozycji 6309 (a więc, jak wskazano powyżej, do towarów nie będących odpadami) albo do pozycji 6310, czyli do odpadów. Odnosząc się do rodzaju towaru zgłoszonego do odprawy celnej przez skarżącego stwierdzić należy, że jest okolicznością niesporną, iż była to bawełniana odzież używana, a z przedłożonego przy zgłoszeniu świadectwa pochodzenia wynika ponadto, że była ona także posortowana i oczyszczona, a jej sposób zapakowania zgodny był z wymogami przewidzianymi dla pozycji 6309, nie może więc budzić wątpliwości zakwalifikowanie tego towaru właśnie do tej pozycji. Nie kwestionując tych faktów w piśmie z [...] r. do Urzędu Celnego wnosząc o wstrzymanie odprawy ostatecznej "bawełnianej odzieży używanej", skarżący przyznał także, że "we wniosku o złożenie odzieży na magazyn celny" (a w rzeczywistości w zgłoszeniu celnym SAD) "Agencja Celna błędnie ją zataryfikowała pod pozycją 6310 00 00 0 zamiast 6309". Należy także przy tym zauważyć, że w zgłoszeniu tym towar został określony jako "szmaty zużyte lub nowe, sortowane", natomiast w Deklaracji tranzytowej jako "czyściwo", a w Międzynarodowym Liście Przewozowym (CMR) jako ścierki (szmaty) do czyszczenia ("Putzlappen") - a więc w każdym z tych dokumentów w sposób niezgodny z jego rzeczywistym rodzajem ("odzież używana") ustalonym w rewizji celnej i niekwestionowanym przez skarżącego. W świetle powyższych wywodów, nie można więc się zgodzić z twierdzeniami skargi, iż każda odzież używana na każdym etapie obrotu towarowego jest odpadem i w związku z tym, sprowadzając taką odzież do Polski wystarczającym było posiadanie zezwolenia GIOŚ, a rozporządzenie Ministra Gospodarki wprowadzające obowiązek posiadania pozwolenia na jej sprowadzenie, jako sprzeczne z ustawą o odpadach, jest bezprawne i nie może stanowić podstawy do żądania od skarżącego takiego pozwolenia. Nie stwierdzając zatem, by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).