SA/Sz 1632/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2004r. sprawy ze skargi S.N. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego o d d a l a skargę.- Decyzją z [...]r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne JDA SAD nr [...] dokonane przez S. N., a dotyczące samochodu osobowego marki [...] wyprodukowanego w [...] r., nr nadwozia[...], za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz zastosowanej stawki obniżonej i określił wartość celną przedmiotowego towaru na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego, nie uznając jednocześnie przedmiotowego pojazdu za towar pochodzący z Krajów Wspólnoty Europejskiej w rozumieniu Protokołu nr 4, stanowiącego załącznik do Porozumienia w formie wymiany listów między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskim i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia: "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej z 24 czerwca 1997 r. (zał. do Dz. U. nr 104, poz. 662). Wartość celną ww. pojazdu ustalono w oparciu o rachunek nr [...] z [...]r. uzyskany w wyniku pomocy prawnej od niemieckich służb celnych, a opiewający na kwotę [...]DEM (cena transakcyjna + koszty transportu w wysokości [...] DEM, deklarowane w zgłoszeniu celnym), tj. [...] zł, co skutkowało naliczeniem cła w kwocie [...]zł. Z uzasadnienia wskazanej decyzji wynika, że S. N. zgłaszając [...]r. do odprawy celnej samochód osobowy marki[...], przedłożył rachunek z [...]r. opiewający na kwotę [...]DEM, Deklarację Wartości Celnej oraz ocenę techniczną z [...]r., co skutkowało, z mocy prawa, objęciem niniejszego towaru procedurą celną oraz określeniem kwoty wynikającej z długu celnego. Podstawę określenia długu celnego stanowiła wartość celna przedmiotowego auta ustalona w oparciu o cenę transakcyjną wynikająca z przedłożonego, wraz ze zgłoszeniem celnym, rachunku. Określenia długu celnego dokonano z zastosowaniem stawki celnej obniżonej na podstawie deklaracji o preferencyjnym pochodzeniu towaru zawartej na rachunku załączonym do zgłoszenia celnego. Po zwolnieniu towaru, niemieckie władze celne poinformowały, że dowód pochodzenia przedmiotowego pojazdu został wystawiony, przez firmę "Auto[...]" z siedzibą w[...], bezprawnie. Jednocześnie nadesłana została kopia rachunku nr [...]z [...]r. opiewająca na kwotę [...]DEM. Wynika dalej z uzasadnienia omawianej decyzji, że w toku prowadzonego postępowania celnego uzyskano, w drodze pomocy prawnej, odpowiedź od niemieckich władz celnych, potwierdzającą autentyczność rachunku nr[...], opiewającego na kwotę [...]DEM. Dodatkowo strona niemiecka wyjaśniła, że przedłożony przez S. N. do odprawy celnej rachunek z [...]r. stanowił jedynie potwierdzenie wpłaty zaliczki w wysokości [...]DEM. Mając na uwadze powyższe, organ celny, uznał, że kwota [...]DEM wynikająca z rachunku nr [...] z [...]r., którego autentyczność została potwierdzona przez niemieckie władze celne, jest ceną faktycznie zapłaconą przez Stronę za zgłoszony do odprawy celnej towar. Z tego względu stwierdzono, że cena ta, powiększona o koszty transportu w kwocie [...]DEM, zgodnie z dyspozycją art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, stanowi podstawę ustalenia wartości celnej pojazdu, co skutkowało ustaleniem wartości celnej przedmiotowego auta we wskazanej na wstępie kwocie. Jeżeli chodzi o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej, organ celny pierwszej instancji wypowiedział się, że wobec nadesłanych przez władze niemieckie informacji o negatywnym wyniku preferencyjnego pochodzenia przedmiotowego towaru, konieczne było zastosowanie zasad ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towaru, co skutkowało wymiarem cła w kwocie określonej w rozstrzygnięciu omawianej decyzji. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie i uznanie dokonanego zgłoszenia celnego za prawidłowe, zrzucając naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej oraz postanowień art. 13 i art. 16 Protokołu nr 4 stanowiącego załącznik do Porozumienia w formie wymiany listów między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego (...) poprzez błędną interpretację pojęcia "produkty pochodzące", a także art. 208 Kodeksu celnego poprzez nieokreślenie podstawy prawnej powstania długu celnego i przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozważenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także błędne uzasadnienie faktyczne i prawne. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U., Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 262, art. 13 § 1,3 pkt 4, § 4, art. 23 § 1, art. 83 § 1 oraz art. 85 § 1 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U., Nr 23, poz. 117), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U., Nr 130, poz. 851), art. 13, 16, 21 i art. 32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem w formie wymiany listów między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskim i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia: "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej z 24 czerwca 1997 r. (zał. do Dz. U. nr 104, poz. 662), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że organ pierwszej instancji, w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, prawidłowo ustalił że Strona przedstawiła do zgłoszenia celnego rachunek, opiewający tylko na częściową zapłatę za samochód, pochodzący z Niemiec, albowiem z materiałów przesłanych przez niemieckie władze celne jednoznacznie wynika, że przestawiony przez Stronę do zgłoszenia celnego dowód sprzedaży dotyczył jedynie przedpłaty za przedmiotowy towar dokonanej na rzecz "Auto[...]" w wysokości [...]DEM, podczas gdy faktycznie S. N. zapłacił za przedmiotowe auto [...]DEM. Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził ponadto, iż ujawniony rachunek niewątpliwie dotyczy towaru importowanego według SAD nr[...], który został wystawiony przez "Auto[...]" i dotyczy sprzedaży samochodu [...] S. N. Dlatego też, prawidłowo i stosownie do treści art. 23 § 1 Kodeksu celnego, Dyrektor Urzędu Celnego określił wartość celną przedmiotowego towaru w oparciu o nadesłany przez władze niemieckie rachunek nr[...], którego autentyczność, w sposób nie budzący wątpliwości, została potwierdzona. Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz postanowienia art. 13, art. 16 i art. 21 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi (...), podpisanym w Brukseli 24 czerwca 1997 r. wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków: - towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego, - pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1 lub deklaracją na fakturze, - został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski. Stosownie natomiast do postanowień art. 21 ww. Protokołu nr 4, deklaracja na fakturze może zostać sporządzona przez upoważnionego eksportera, w przypadku gdy wartość towaru przekracza 6.000,00 EURO. W takiej sytuacji w deklaracji na fakturze powinien zostać zamieszczony, otrzymany przez eksportera od niemieckich władz celnych, numer upoważnienia celnego. Z uwagi na fakt, że w wyniku weryfikacji dokonanej przez niemieckie władze celne ujawniono, że eksporter nie posiada stosownego upoważnienia do sporządzania ww. deklaracji pochodzenia, a Strona nie dostarczyła, pomimo wcześniejszego zobowiązania się, świadectwa EUR-1, w pełni uzasadnione było, zdaniem organu odwoławczego, odmówienie Stronie przywileju celnego w postaci zastosowania obniżonej stawki celnej. W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik zarzuca: - obrazę przepisu art. 211 Ordynacji podatkowej poprzez brak doręczenia Stronie zaskarżonej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z [...] r. Nr [...], - obrazę przepisu art. 13 i 16 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego poprzez nieuznanie towaru sprowadzonego przez Skarżącego za spełniający warunki do zastosowania obniżonych stawek celnych, - obrazę art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem dowodów przedstawionych przez Skarżącego, - obrazę przepisu art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez oczywiste niedokładności i braki w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, - obrazę przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem ww. przepisów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie merytorycznych ustaleń w sprawie, wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że doręczenie Skarżącemu zaskarżonej decyzji z [...]r. Nr [...] nastąpiło w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 19 grudnia 2001 r. w związku z czym skarga została złożona została przez skarżącego po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie przepisu art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który stosownie do przepisu art. 97 ww. ustawy władny jest orzekać w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone przed 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stosuje przepisy ustawy z dnia 30.08.2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak podstaw by przyjąć, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Wbrew jednak stanowisku Prezesa Głównego Urzędu Ceł nie można uznać, że została ona złożona po terminie. W toku prowadzonego postępowania karno-skarbowego S. N. podał adres dla doręczeń - ul.[...], [...], w związku z czym na ww. adres kierowana była do niego wszelka korespondencja. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wskazał pod swoim nazwiskiem i podpisem adres zamieszkania, tj. ul.[...], [...], nie wskazując jednak, że jest to jego nowy adres dla doręczeń. Powyższy fakt, a także okoliczność, że kierowana następnie do ww. korespondencja odbierana była pod tym adresem nie jest wystarczającym powodem do uznania, że za prawidłowe należy uznać doręczenie Skarżącemu decyzji organu drugiej instancji na inny adres niż, wskazany przez niego i nie zmieniony, adres dla doręczeń, a następnie uznanie, że doręczenie tej decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej było skuteczne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił w tym zakresie zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 211 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U., Nr 137, poz. 926 ze zm.) i rozpoznał skargę pod kątem merytorycznym. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, i ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i 31 Kodeksu celnego. W przepisie art. 85 § 1 wskazanej ustawy ustanowiono zasadę, że należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Jednakże stosownie do art. 83 Kodeksu celnego organ celny, po zwolnieniu towaru, może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego i jeśli stwierdzi, że zgłoszenia celnego dokonano w sposób nieprawidłowy, określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego. Oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy podczas odprawy celnej funkcjonariusz celny nie kwestionuje dokumentów przedstawionych przez zgłaszającego, organ celny, po stwierdzeniu, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe, niekompletne dane lub dokumenty wydaje decyzję w sprawie, biorąc pod uwagę nowe dane. W postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organy celne ustalono, że Strona przedstawiła do zgłoszenia celnego rachunek, opiewający tylko na częściową zapłatę za zakupiony na terenie Niemiec samochód. Z materiałów przesłanych przez niemieckie władze celne wynika, że eksporter niemiecki, nie mając do tego uprawnienia, bezprawnie, sporządził deklarację pochodzenia towaru, a przedstawiony przez Stronę do zgłoszenia celnego dowód sprzedaży dotyczył jedynie przedpłaty za przedmiotowy towar dokonanej na rzecz "Auto[...]" w wysokości [...]DEM, podczas gdy faktycznie S. N. zapłacił za przedmiotowe auto [...]DEM (według rachunku/umowy sprzedaży nr [...] z [...]r.). W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotowy rachunek niewątpliwie dotyczy towaru importowanego według SAD nr[...]. Dokument ten został wystawiony przez "Auto [...]", dotyczy sprzedaży samochodu [...] o numerze nadwozia[...], dla którego został wystawiony dokument [...] nr[...]. Powyższy dokument został zaksięgowany w dokumentacji eksportera, zweryfikowany przez niemieckie władze celne i prawidłowo oceniony przez polskie organy celne. Dlatego też stosownie do art. 23 § 1 Kodeksu celnego zasadnie określono wartość celną przedmiotowego towaru w oparciu o rachunek [...] z [...] r. opiewający na kwotę [...]DEM (cena transakcyjna + koszty transportu deklarowane w zgłoszeniu celnym w wysokości [...] DEM), tj. [...] zł. Odnośnie zarzutu Strony, dotyczącego zasadności zakwestionowania wiarygodności dokumentów załączonych do zgłoszenia, stwierdzić należy, że Prezes Głównego Urzędu Ceł uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w związku z zastosowaniem procedury dopuszczenia do obrotu w oparciu o niekompletne dane. Strona załączyła do zgłoszenia celnego rachunek z [...]r., dotyczący przedpłaty, co jasno wynika z treści tego dokumentu. W wierszu 23 po słowach "[...]" (zapłacono gotówką)/B[...] (przelewem)/[...] (czekiem): [...]DEM znajduje się zapis "[...]" (reszta zapłaty z dostawą). Powyższy zapis koresponduje z ustaleniami poczynionymi przez Kryminalny Urząd Celny w K., z których wynika, że [...] r. dokonano wpłaty jedynie zaliczki w wysokości [...]DEM, podczas gdy reszta kwoty wpłacona została [...]r. Tak więc, dopiero tego dnia wystawiony został całościowy rachunek za zakupiony przez Skarżącego samochód i dopiero po dacie jego wystawienia, tj. [...]r., S. N. zgłosił przedmiotowy pojazd do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Na podkreślenie zasługuje fakt, że przedstawione przez Stronę tłumaczenie rachunku opiewającego na [...]DEM z języka niemieckiego na język polski było nierzetelne albowiem nie zawierało istotnego dla sprawy sformułowania "[...]". W świetle powyższych ustaleń, nie można w tym zakresie podzielić stanowiska Strony, że zapis ten był nieistotny i stanowił jedynie "kolejną rubrykę do wypełnienia". Nie można też podzielić zarzutu skargi, że w przypadku zaliczkowej zapłaty za towar, rachunek całościowy opiewa jedynie na pozostałą kwotę do zapłaty, a nie, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, na całość sumy ze wskazaniem kwoty, którą wpłacono tytułem zaliczki, albowiem taka praktyka nie jest stosowana w obrocie handlowym. Jeżeli chodzi o sposób pozyskania i udokumentowania informacji pochodzących od niemieckich władz celnych, wskazać należy, że organy celne postępowały w ramach obowiązujących przepisów. Niemcy - członek Wspólnoty Europejskiej i Polska związane są postanowieniami Układu Europejskiego, ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony. Integralną część tego układu stanowią Protokoły i Załączniki (zał. do Dz. U. z 27 stycznia 1994 r., Nr 11, poz. 38). Protokół 6, stanowiący załącznik do ww. umowy międzynarodowej, zawiera postanowienia o wzajemnej pomocy w sprawach celnych. Zgodnie z nimi, na prośbę władz celnych występujących z wnioskiem, stosowne organy proszone o pomoc prawną, prowadzą dochodzenia, wykrywają naruszenia ustawodawstwa celnego, dostarczają wszystkie informacji umożliwiające stosowanie tego ustawodawstwa. Wyniki dochodzenia przekazywane są w formie dokumentów, uwierzytelnionych kopii dokumentów, sprawozdań i temu podobnych, które zgodnie z art. 11 pkt 2 i 3 Protokołu 6 mogą być wykorzystywane w postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w wyniku wykrycia nieprzestrzegania przepisów celnych. Za wiarygodnością przekazanych dokumentów przemawia fakt, że zostały one uzyskane legalnie, w ramach międzynarodowej pomocy prawnej. Informacje nadesłane zostały z wiarygodnego źródła - ZKA Celnego Urzędu Kryminalnego w K. w związku z czym, w świetle całokształtu materiału dowodowego, brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że nadesłane dokumenty nie stanowią wiarygodnego dokumentu w rozpatrywanej sprawie. Rozporządzenie Rady Ministrów z 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz postanowienia art. 13 i art. 16 Protokołu Nr 4, stanowiącego załącznik do Porozumienia w formie wymiany listów między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej z 24 czerwca 1997 r. (zał. do Dz. U., Nr 104, poz. 662) wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków: - towar pochodzi ze Wspólnoty Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu Nr 4, - pochodzenie towaru zostanie udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1 lub deklaracja na fakturze, - został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski. W niniejszej sprawie niemieckie władze celne nadesłały negatywny wynik weryfikacji deklaracji na fakturze oraz poinformowały, że cena faktycznie zapłacona za towar wynosiła [...]DM. Negatywna weryfikacja dowodu, potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru, skutkowała koniecznością ustalenia jego pochodzenia, dla potrzeb określenia kwoty wynikającej z długu celnego, w trybie i zgodnie z zasadami niepreferencyjnego ustalania pochodzenia towarów. Odnośnie zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U., Nr 137, poz. 926 ze zm.) wskazać należy, że zgodnie z art. 180 ww. ustawy organ powinien dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 187 nakłada natomiast na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpoznania całości materiału dowodowego. Jednocześnie podkreślić należy, że nie każde uchybienie przepisom proceduralnym może skutkować uchyleniem decyzji, lecz tylko takie, które odpowiednio mogło mieć wpływ na wynik sprawy lub miało wpływ na wynik sprawy. Analizując przedmiotową sprawę pod kątem ww. zarzutów stwierdzić należy, że ustalenia organów celnych oparte zostały na dowodach istotnych i nie budzących wątpliwości, a wnioski wyprowadzone z zebranego materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną oceną dowodów przewidzianą w art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego, dotyczącego naruszenia przepisu art. 122 ww. ustawy, albowiem organy celne podjęły wszelkie niezbędne działania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z tego względu, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a także nie podzielając zarzutów skargi co do tego, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia zasad postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).