SA/Sz 170/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.), Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk,, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004r. ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Prezydent Miasta na podstawie art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. Nr 9, poz. 84 z 2002 r./, art. 21 § 3, art. 51 §1, art. 47 § 1, art. 53 § 1, art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm./, § 6 Uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta K. ustalił K. K. wysokość zaległości w kwocie [...] zł w opłacie targowej za dokonywanie w czerwcu, lipcu, sierpniu, wrześniu 2002 r. sprzedaży na terenie K. w strefie nadmorskiej . W uzasadnieniu decyzji organ ten powołując się na art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazał, że opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami wg tego organu dla potrzeb poboru opłat targowych są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel. Wobec tego, że K. K. prowadził handel artykułami spożywczymi z rykszy gastronomicznej powinien uiszczać opłatę targową wg stawek ustalonych Uchwałą Rady Miejskiej tj. [...] zł za stoisko o pow. do [...] m2. Ryksze, z których prowadzono handel zlokalizowane były w dwóch miejscach; w [...] i przy [...]. Osoby dokonujący sprzedaży w imieniu K. K. odmawiali uiszczenia opłat targowych. Wobec tego organ ten określił zaległość z tego tytułu. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła, iż materiał dowodowy nie potwierdza, aby we wszystkie wykazane w uzasadnieniu dni prowadzona była sprzedaż w rozumieniu art. 535 kc. stanowiąca podstawę do nałożenia opłaty targowej. Meldunki inkasentów wg odwołującego nie mogą stanowić dowodu, co do czasu, miejsca oraz podmiotu dokonującego sprzedaży. Sporządzone zostały ponadto przez sam organ podatkowy, a wobec tego dowodem w sprawie być nie mogą. Odwołujący podniósł również, to, że osoby inkasentów, w tym przypadku nie mogą być traktowani jako uprawnieni do poboru opłaty targowej, gdyż nie zostali powołani na te stanowiska zgodnie z przepisami prawa. Nie są oni bowiem w uchwale Rady Miasta wymienieni z imienia i nazwiska, a ich status określony został przez umowę z Zarządem Miasta, a nie w uchwale Rady Miasta. Duże wątpliwości zdaniem odwołującego istnieją co do określenia jego jako osoby zobowiązanej do poniesienia opłaty. Z materiału dowodowego nie wynika bowiem, czy osoby wskazane w uzasadnieniu decyzji dokonywały w jego imieniu sprzedaży. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. Nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, art. 2 i 17 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856/ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wg tego organu nie ulega wątpliwości, że sprzedaż [...] w miejscach wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji była prowadzona na rzecz odwołującego i w jego imieniu. Osoby M. K., P. H. i M. N. zidentyfikowane zostały jako pracownicy odwołującego. Odwołujący w czerwcu starał się o zgodę na prowadzenie handlu poza wyznaczonymi dla tego celu targowiskami. Sprzedawcy potwierdzali wielokrotnie, że sprzedają w imieniu strony. To strona okazywała Straży Miejskiej i inkasentom dokumentację techniczną riksz. Inkasenci wg tego organu zatrudnieni są w trybie stosowania uchwały Rady Miejskiej. Ich meldunki są wiarygodne. Najczęściej stwierdzenie stanu faktycznego i odmowa uiszczenia opłaty dokonywane były w obecności dwóch funkcjonariuszy Straży Miejskiej kilkakrotnie także w obecności urzędnika Urzędu Miejskiego z Wydziału Działalności Gospodarczej. Wobec tego organu ten nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania . W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił błędną ocenę stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż z materiału dowodowego wynika, że dokonywał w dniach wskazanych przez organy podatkowe sprzedaży, a także by istniały dowody, że osoby wskazane przez te organy w jego imieniu dokonywały sprzedaży. Podniósł również to, że stawka opłaty targowej określona w decyzjach ze względów podmiotowych i przedmiotowych dotyczyć go nie mogła. Sprzedaż była wykonywana z rikszy, a z zapisów uchwały wynika, że dotyczy ona punktów stacjonarnej sprzedaży artykułów spożywczych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne ze względu na treść art. 3 § 1 w związku z art. 145 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi badają zaskarżoną decyzję pod względem jej legalności. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję wbrew zarzutom skarżącego nie narusza ona prawa. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy z 15 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. Nr 9, poz. 84 z 2002 r./ opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. W przepisie art. 15 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy zawarta jest definicja targowiska. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że definicja "targowiska" użyta w tej ustawie jest szersza od definicji "targowiska" jaką posługuje się dekret z 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach /Dz. U. Nr 41, poz. 312 ze zm./. Definicja użyta w ustawie o opłatach lokalnych została przez ustawodawcę rozszerzona na potrzeby pobierania opłaty targowej za prowadzenie sprzedaży. Targowiskami zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, w szczególności z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Użyte w tym przepisie zwroty: "wszelkie miejsca" oraz "w szczególności" wskazują, iż wyliczenie miejsc, w których dokonywana jest sprzedaż nie jest wyczerpujące. Pobieranie opłaty targowej na podstawie wskazanej wyżej ustawy związane jest z prowadzeniem sprzedaży lub chociażby złożeniem oferty sprzedaży. Nie ma przy tym większego znaczenia w jakim miejscu sprzedaż jest dokonywana. Uzasadnione jest pobieranie opłaty targowej także za prowadzenie sprzedaży poza wyznaczonymi do tego miejscami. Wbrew zarzutom skarżącego ustalenia organów obu instancji, iż w dniach określonych w decyzji skarżący bądź osoby działający na jego zlecenie dokonywały sprzedaży z riksz znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te wynikają z meldunków inkasentów czy też z protokołów sporządzonych przez inkasentów. Przy sporządzeniu niektórych protokołów jak wynika z ich treści uczestniczyli funkcjonariusze Straży Miejskiej bądź pracownicy Urzędu Miejskiego z Wydziału Działalności Gospodarczej. Inkasentem stosownie do treści art. 9 i 27 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ może być zarówno osoba fizyczna jak i osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, jeżeli jest ona zobowiązana do pobrania od podatnika podatku /opłaty lokalnej/ i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Jako osoba zobowiązana do pobrania podatku inkasent odpowiada całym swoim majątkiem za pobrane przez siebie, a nie wpłacone w terminie podatki. Czynności inkasenta są czynnościami techniczno-rachunkowym i dokonywane przez niego czynności są poza postępowaniem podatkowym. Inkasent spełnia funkcje z zakresu administracji zleconej /vide: Ordynacja podatkowa Komentarz B. Brzeziński, M. KLINOWSKI, A. OLESIŃSKA Toruń 1999 s. 38/. Notatki sporządzone przez inkasentów, a dotyczące odmowy uiszczenia przez skarżącego bądź przez osoby działające na jego zlecenie opłaty targowej nie są wbrew temu co zarzuca skarżący czynnością dokonywaną przez organ podatkowy. Meldunek inkasenta jako dokument, stanowi dowód tego, że osoba która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. O materialnej mocy dowodowej tego dokumentu rozstrzyga organ rozpatrujący sprawę zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób przekonujący wskazało, dlaczego uznało meldunki inkasentów za wiarygodne. Ocena ta, zdaniem Sądu mieści się, w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, określonej we wskazanym wyżej przepisie. Nie jest także trafny zarzut skarżącego naruszenia art. 19 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieokreślenie w uchwale Rady Miejskiej inkasentów z imienia i nazwiska. Wynikająca z art. 19 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy powinność określenia przez radę gminy inkasentów zobowiązanych do dokonywania poboru opłat lokalnych nie oznacza bowiem bezwzględnego wymogu wskazania ich z imienia i nazwiska. Wymóg taki oznaczałby konieczność każdorazowej zmiany uchwały w przypadku zmiany tych osób spowodowanej różnymi przyczynami. Podniesiony zatem przez skarżącego zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na przepisach uchwały rady gminy nie odpowiadającej przepisom prawa nie jest uzasadniony. Ustawodawca w art. 19 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych radzie gminy pozostawił kompetencje do określenia zasad ustalania i poboru oraz terminy płatności stawek opłat określonych w ustawie, zastrzegając jedynie, że nie może ona przekraczać 560,17 zł. Stawki opłaty targowej w [...], a w takim miejscu skarżący dokonywał sprzedaży, w uchwale Rady Miejskiej z [...] r. dotyczącej roku 2002 określone zostały w zależności od okresu dokonywana sprzedaży, rodzaju sprzedaży i powierzchni stoiska. Najniższa stawka za stoisko do 4 m2 i to bez względu na to z czego sprzedaż była dokonywana w okresie od 15 maja do 15 września została określona w uchwale Rady Miejskiej na [...] zł. Stawka ta nie przekracza więc stawki maksymalnej określonej w ustawie. Nie jest też z wyżej wskazanych względów trafny zarzut skarżącego, że stawka ta nie obejmowała sprzedaży z rikszy, skoro pojęcie stoisko użyte w uchwale zostało sformułowane ogólnie, a wobec tego obejmuje wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi skargę jako niezasadną należało stosownie do treści art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.