SA/Sz 1709/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Krzysztof Kapelczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2004r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej o d d a l a skargę Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. Nr [...] określającą W. S. zaległość podatkową z tytułu niezapłaconej opłaty targowej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że W. S. zawarł umowę ze spółką z o.o. "D. H. W." umową najmu 6 m2 powierzchni handlowej w zabudowanej nieruchomości położonej w [...]. W dniu 1 września 1999r. taką samą umowę W.S. zawarł ze spółką z o.o. "P" w [...]. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2001r. Burmistrz Miasta Cedyni wszczął postępowanie podatkowe wobec W. S. za okres od listopada 1997r. do grudnia 2000r. w sprawie określenia wysokości zaległości podatkowej w opłacie targowej. W wyniku tego postępowania decyzją z dnia 26 marca 2001r. została określona zaległość podatkowa w opłacie targowej za wyżej wymieniony okres w kwocie [...] zł. Według stanowiska organu podatkowego prowadzenie działalności handlowej przez W.S. nie może budzić wątpliwości, wynika to jednoznacznie z faktu dokonywania opłat na rzecz D. H. z tytułu najmu stoiska nr [...] bez zgłoszenia jakichkolwiek przerw. W odwołaniu od tej decyzji W.S. domagał się jej uchylenia, twierdząc że nie wynajmował stoiska ale samą powierzchnię handlową na której uruchomił sklep wyposażony w urządzenia stanowiące jego własność. Do odwołania zostało dołączone zaświadczenie Spółki z o.o. "H", z którego wynika, że W.S. użytkował powierzchnię handlową oznaczoną jako G-62 do 31 grudnia 2000r. w budynku należącym do Spółki z o.o. P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznał, iż postępowanie przez organem podatkowym I instancji pozwalało na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, iż W. S. dokonywał sprzedaży na targowisku w okresie od listopada 1997r. do listopada 200r. co powoduje że zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych W.S.I był zobowiązany do uiszczenia opłaty targowej w wysokości ustalonej uchwałą Rady Gminy. Zarzuty podniesione w odwołaniu w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego są niezasadne bowiem nie ma znaczenia dla obowiązku uiszczenia opłaty targowej okoliczność czyją własnością są urządzenia służące do aranżacji stoiska usytuowanego na targowisko. Kolegium, podobnie jak organ podatkowy I instancji powołując się ogólnie na orzecznictwo wyraziło stanowisko, że według definicji targowiska zawartej w art. 15 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych targowisko to także wydzielone i zorganizowane powierzchnie handlowe w budynkach murowanych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący W. S. twierdzi, że nie ciąży na nim obowiązek podatkowy o opłacie targowej, ponieważ wykonywał działalność handlową w stałej placówce, a nie na targowisku. Skarżący podnosi też zarzut, że nie prowadził działalności handlowej we wszystkie dni określone w decyzji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm./ opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami, o których mowa powyżej są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych itp. a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej obciąża sprzedających bez względu na to czy sprzedaż dokonywana jest na targowisku komunalnym, czy też na targowisku prowadzonym przez osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającej osobowości prawnej. Obowiązek zapłacenia opłaty targowej dotyczy sprzedających we "wszystkich miejscach" gdzie prowadzony jest handel w sposób opisany w art. 15 ust.1 ustawy. Skoro ustawa definiując pojęcie targowiska określa je jako "wszelkie miejsca", w których prowadzony jest handel to targowiskiem mogą być też place i budowle /hale targowe, bazary/. Jest to definicja określona dla potrzeb poboru opłaty targowej i obejmuje zarówno miejsca na ten cel przeznaczone jak i każde inna miejsce gdzie dokonywana jest sprzedaż warunkująca możliwość pobrania opłaty targowej. Skarżący polemizuje w skardze z postanowieniem uchwały Rady Miejskiej w [...]. W tej kwestii nie jest możliwe uwzględnienie zarzutów gdyż zakres przedmiotowy rozstrzygniętej przez Sąd sprawy dotyczy wyłącznie opłaty targowej. Skarżący kwestionuje też sposób naliczenia opłaty targowej podnosząc, że nie powinien ponosić opłaty za dni, w których nie dokonywał sprzedaży. Podnosząc ten zarzut skarżący nie wykazuje w jakich dniach nie dokonywał sprzedaży, organ podatkowy ustalił natomiast, że w okresie prowadzenia działalności skarżący nie zgłaszał żadnych przerw. Skarżący kwestionując obciążenie go opłatą targową podnosi też zarzut, że zgodnie z uchwałą Rady Gminy pobór opłaty powinna następować przez inkasenta, a z materiału dowodowego w sprawie nie wynika aby inkasent zgłaszał się do skarżącego w tym celu każdego dnia. Odpowiadając na ten zarzut, stwierdzić należy, że istotnie nie ma w sprawie ustaleń w tym zakresie nie ma to jednakże znaczenia w sytuacji kiedy skarżący nie zgłaszał aby przed wydaniem decyzji określających zaległość zapłacił już opłatę targową. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.