SA/Sz 1714/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.), Asesor WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Krzysztof Kapelczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2004r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej o d d a l a skargę.- P. J. pismem z dnia [...] r. (data wpływu [...] r.) zwrócił się do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej jakie podatki, w jakiej wysokości i ich poszczególne składniki zapłacił A. B. zamieszkały w S., ul. [...] prowadzący działalność w S., ul. [...]. Wnioskodawca zażądał również informacji dotyczących wysokości uzyskiwanych przez A. B. należności za wykonywanie dokumentacji technicznej, ekspertyz, planów i innych informacji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Urząd Skarbowy powołując się na art. 104 kpa oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz. U. Nr 112, poz. 1198/ odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej treści. Z uzasadnienia w/w rozstrzygnięcia wynika, iż stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej organy władzy publicznej oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne będące w posiadaniu takich informacji są obowiązane do ich udostępniania z ograniczeniami wynikającymi w przepisów tejże ustawy (art. 4 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5) a także przepisów szczególnych o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zdaniem organu wyjątki od konstytucyjnej zasady prawa do uzyskiwania informacji wynikają również z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), z regulacji dotyczącej tajemnicy skarbowej. Urząd Skarbowy zakwalifikował informacje, których udzielenia domagał się P. J. jako dane indywidualne zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów, czy innych informacji, które zgodnie z art. 293 ustawy Ordynacji podatkowej objęte są tajemnicą skarbową. Wskazując na katalog podmiotów z art. 299 - 302 Ordynacji podatkowej, którym w określonych sytuacjach mogą być przekazane informacje stanowiące tajemnicę skarbową organ stwierdził, iż P. J. jako osoba fizyczna do tej kategorii nie należy. Zatem ograniczenia jakie nakładają przepisy związane z ochroną tajemnicy skarbowej wyłączają na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej możliwość udostępnienia wnioskodawcy żądanych informacji na temat wysokości zapłaconych przez A. B. podatków. W kwestii pozostałych informacji, w zakresie uzyskiwanych kwot za świadczone usługi Urząd Skarbowy poinformował w swojej decyzji, iż nie ma dostępu do tego typu danych. W odwołaniu od powyższej decyzji P. J. zarzucając naruszenie art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 7, art. 32 i art. 51 Konstytucji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 16 ust.1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz. U. Nr 112, poz. 1198/ utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast stosownie do definicji słownikowej zwrot "publiczny" oznacza powszechny, jawny, dostępny, przeznaczony dla ogółu, dla wszystkich, społeczny, oficjalny. Izba powołując przepis art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wymieniła co w szczególności stanowi informacje publiczną. Jej zdaniem część danych, których żąda odwołujący się nie mieści się w pojęciu informacji publicznej skoro odnoszą się do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Odnośnie danych dotyczących obciążeń podatkowych mających charakter informacji publicznych Izba Skarbowa stwierdziła, iż jako informacje indywidualne zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach podatkowych zgodnie z treścią art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej podlegają one ochronie określonej przepisami o tajemnicy skarbowej. W kwestii zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji dotyczących działania przez władze publiczne na podstawie i w granicach prawa, prawa do równego traktowania przez władze publiczne i prawa dostępu do informacji publicznej organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnego naruszenia. W skardze na niniejszą decyzję P. J. zarzucił błędną interpretację przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz naruszenie Konstytucji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż Konstytucja ma prymat nad przepisami Ordynacji podatkowej, zatem nie można powoływać się na przepisy tej ostatniej odmawiając udzielenia informacji, ponieważ ogranicza to obywatelskie uprawnienia wynikające z ustawy zasadniczej czyniąc dostęp do informacji publicznej fikcją. Skarżący podważył zasadność odmowy udzielenia informacji na tej podstawie, iż A. B. jest osobą fizyczną, ponieważ w rzeczywistości jest on Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Dlatego organy skarbowe w interesie publicznym powinny skontrolować legalność uzyskiwanego przez niego dochodu. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia .2004 r. na podstawie przepisu art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który stosownie do przepisu art. 97 w/w ustawy władny jest orzekać w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie jest zasadna. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) wprowadziła począwszy od 1 stycznia 2002 r. zasadę jawności życia publicznego. Na podstawie jej przepisów każda informacja o sprawach publicznych podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą (art. 1) każdej osobie, która o to wystąpi (art. 2 ustawy). Urzeczywistnia ona konstytucyjną zasadę wyrażoną w art. 61 Konstytucji, przyznającą prawo dostępu do informacji o działaniach władz publicznych. Wszelkie wyłączenia umożliwiające zachowanie informacji publicznych w tajemnicy potraktowane zostały przez ustawodawcę jako wyjątek od ogólnej reguły. Wyjątki te wynikają, po pierwsze stosownie do art. 1 ust. 2 w/w ustawy, z odrębnych ustaw regulujących odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. Po drugie zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy prawo do informacji podlega ograniczeniom na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych, o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a zgodnie z ust. 2 i 3 tego przepisu z pewnymi wyjątkami także ze względu na prywatność osoby fizycznej czy tajemnicę przedsiębiorcy. Niezależnie od powyższego podlegają udostępnieniu informacje o osobach pełniących funkcje publiczne mające związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania i wykonywania funkcji. Wynika z tego, że pewne informacje publiczne nie mogą być ujawnione, a inne zaś, tylko w specjalnym trybie bądź na odmiennych zasadach. Przepis art. 5 wskazanej wyżej ustawy jako regulację ograniczającą dostęp do informacji publicznej wymienia ustawę o ochronie informacji niejawnych jednocześnie określając, że ograniczenia do informacji publicznej mogą wynikać również z przepisów o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Takie ograniczenia wynikają jak słusznie uznały organy obu instancji między innymi z art. 293 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./. Zgodnie z tym przepisem indywidualne dane zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników lub inkasentów objęte są tajemnicą służbową. Tajemnica służbowa obejmuje także dane zawarte w informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1 tego przepisu, oraz dane zawarte: 1/ w aktach dokumentujących czynności sprawdzające , 2/ w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, 3/ w dokumentacji rachunkowej organu podatkowego, 4/ w informacjach uzyskanych przez organy podatkowe z banków oraz z innych źródeł niż wymienione w § 1 tego przepisu lub w pkt 1. Objęcie wymienionych wyżej danych tajemnicą służbową skutkuje nie tylko ograniczeniem możliwości ich wykorzystywania przez podmioty nimi dysponujące, ale także prowadzi do zawężenia kręgu podmiotów, którym można udostępnić dane zawarte w tym materiałach. Prawidłowo zdaniem Sądu organy podatkowe zakwalifikowały informacje, o które ubiegał się skarżący, jako informacje publiczne stanowiące indywidualne dane, podatnika które, mogą wynikać ze złożonych deklaracji podatkowych i innych dokumentów będących w posiadaniu organów podatkowych stanowiące ze względu na treść art. 293 ustawy Ordynacja podatkowa tajemnicę skarbową. Słusznie zatem ze względu na treść wskazanego wyżej przepisu w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organy odmówiły skarżącemu udostępnienie tych danych. Skarżący zarówno w swoim wniosku o udostępnienie informacji o A. B. jak i w odwołaniu nie wskazywał, by osoba ta pełniła funkcje publiczne. Powoływanie się dopiero na etapie skargi do Sądu, że osoba, co do której skarżący domagał się udostępnienia informacji zajmuje stanowisko Inspektora Nadzoru Budowlanego nie może więc być prawnie skuteczne. Przedmiotem oceny Sądu jest bowiem stan faktyczny i prawny istniejący w momencie wydania zaskarżonej decyzji, a skarżący w postępowaniu administracyjnym na okoliczność ewentualnie pełnienia funkcji publicznym przez osobę, co do której ubiegał się udostępnienia informacji nie wskazywał. Organy podatkowe nie dysponują wiedzą i nie muszą orientować się, czy osoba podatnika co do której wnioskujący występuje o udzielenie informacji publicznej jest osobą wykonującą zadania publiczne chyba, że chodzi o osobę powszechnie znaną, co w tym przypadku nie miało miejsca. Uznając wobec powyższych rozważań, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skargę jako niezasadną należało na podstawie art. 151 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.