SA/Sz 1859/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] r., II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W dniu [...] r. Komendant Policji wydał decyzję Nr [...] o ukaraniu Firmy A. karą pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie w dniu [...] r.przejazdu w ramach transportu drogowego bez posiadania dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późno zm.). Naruszenie przez J. J. powyższego obowiązku stwierdzono w trakcie kontroli należącego do niego pojazdu (autobusu) marki [...] o nr rej. [...]. Z kontroli tej sporządzono protokół kontroli Nr [...], w którym stwierdzono, że kierujący autobusem o nr rej. [...] J. J. w trakcie kontroli drogowej okazał dobową kartę opłaty drogowej seria i nr [...] zakupioną w dniu [...] roku w urzędzie pocztowym nr [...] w [...], z wypełnioną rubryką "numer rejestracyjny", oraz z wypełnioną błędnie rubryką "ważna od". Rubryka "ważna do" nie była wypełniona. Ponadto kierujący kartę opłaty drogowej wypełniał w trakcie kontroli, co stanowiło naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. W imieniu Komendanta Policji decyzję powyższą wystawił kontrolujący funkcjonariusz st. sierż. T. M., który po przeprowadzonej kontroli decyzję tę wraz z kopią protokołu kontroli z załącznikami doręczył J. J. W podstawie prawnej decyzji został powołany art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371/ zaś w uzasadnieniu – jako przepis naruszony przez kontrolowanego wskazano art. 91 ust.1 pkt 6 w/w ustawy. Od decyzji tej J. J. wniósł odwołania do Komendanta Policji. W aktach postępowania znajduje się też wydana [...] r. oznaczona Nr [...] decyzja nakładająca na J. J. karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, w której w rubryce "przepis naruszony" wskazany został art. 87 ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Brak jest dowodu doręczenia tej decyzji skarżącemu. Dnia [...] r. Komendant Policji wydał decyzję Nr [...] o treści "na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Firmy A. od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] roku Nr [...] o naruszonym przepisie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym postanawiam: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy". Powyższą decyzję J. J. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przede wszystkim zakwestionował zasadność ukarania go wysoką grzywną za drobną niedokładność w wypełnieniu karty drogowej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Jednocześnie opisał okoliczności związane z kontrolą przeprowadzoną przez funkcjonariusza policji. Zwrócił też uwagą, że popełnienie błędu przez funkcjonariusza na wskazaniu podstawy prawnej powinno nastąpić w trybie sprostowania błędu, a nie wydania drugiej decyzji. Błąd funkcjonariusza pozostaje bezkarny, podczas gdy on za swój błąd karany jest bardzo wysoką grzywną – jak przestępca. Osiągane dochody z działalności gospodarczej uniemożliwiają mu uiszczenie tak wysokiej kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej: P.p.s.a./. Wychodząc z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. poza granice skargi stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięte są wadą nieważności. Organ odwoławczy jednoznacznie stwierdza w wydanej przez siebie decyzji, iż wydana ona została w wyniku rozpatrzenia odwołania J. J. od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] o naruszonym przepisie art. 87 ust.1 ustawy o transporcie drogowym. W aktach postępowania znajdują się dwie decyzje wydane na urzędowym formularzu oznaczone Nr [...] i datowane [...] r. różniące się oznaczeniem wskazanym w rubryce "przepis naruszony". Skarżącemu została doręczona decyzja ze wskazanym naruszeniem przepisu art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy o ruchu drogowym i od tej decyzji wniósł on odwołanie. Odwołanie to nie zostało rozpatrzone, lecz z w jego następstwie Komendant Policji wydał [...] r. postanowienie "o wszczęciu postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji administracyjnej przez Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] r. o naruszonym przepisie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /.../", a następnie dnia [...] r. wydał decyzję, w której postanawia stwierdzić nieważność decyzji Nr [...] z dnia [...] r. o przepisie naruszonym art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym wystawionej przez Komendanta Policji na Firmę A., zaś [...] r. wydał decyzję utrzymując w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] o naruszonym przepisie art. 87 ust.1 ustawy o transporcie drogowym". Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie , którego skarżący nie wniósł, co więcej – w sprawie decyzji której nie otrzymał. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została zatem wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, zatem z mocy art. 145 § 1 pkt 2 kpa dotknięta jest nieważnością. Za nieważną należało też uznać poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, która wydana został przez ten organ w sytuacji, gdy istniała w tej sprawie inna decyzja. Wprawdzie w oparciu o akta sprawy trudno ustalić w jakim momencie decyzja ta została wydana, niezależnie od tego jednoznacznie należy stwierdzić, że w opisanej sytuacji również ta decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, skoro w danej sprawie wydana została już decyzja doręczona skarżącemu, od której skarżący się odwołał i toczyło się postępowanie odwoławcze. Rozważenie prawnych podstaw i aspektów samej treści tej decyzji , którą Komendant Policji wyeliminował z obrotu swą decyzją z [...] r. jest w tej sytuacji bezprzedmiotowe. Ze względu na powyższe uchybienia oraz przedmiot skargi należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku oparte jest na art. 152 P.p.s.a.