SA/Sz 1898/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 6 pkt. 6 lit. b i art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze.zm.) oraz art. 104 kpa - odmówił S. K. przyznania świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że S. K. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu [...] r., a decyzją z dnia [...] r. otrzymał prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że zainteresowany posiada staż pracy uprawniający do emerytury wynoszący [...] lat [...] miesięcy i [...] dni. Nie spełnia jednak warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego, gdyż w dniu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu nie ukończył 55-go roku życia. Od powyższej decyzji odwołanie złożył S. K. wnosząc o jej uchylenie i zarzucił, że utracił pracę w związku z upadłością zakładu pracy w [...] r. Przepracował ponad [...] lat w tym [...] lat w warunkach szczególnych. W [...] r. ukończy 55 rok życia. Nadto odwołujący zarzucił, że urząd pracy nie zaoferował mu żadnego zatrudnienia, jednocześnie odmawiając prawa do świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa oraz art. 37k ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że przepis art. 37k ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy stanowi, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki, a mianowicie: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. W związku z treścią powołanego przepisu, organ odwoławczy wskazał, że S. K. nie spełnia ustawowych warunków gdyż nie ukończył 63 lat, posiada zbyt krótki okres uprawniający do emerytury - poniżej 40 lat (art. 37k pkt 1,3 i 4). Poza tym nie spełnia również warunków, o których mowa w art. 37k ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, ponieważ do dnia [...] r. tj. rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy nie osiągnął wieku 55 lat. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie złożył S. K. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że obowiązujące od [...] r. przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu są niezgodne z Konstytucją RP, gdyż dyskryminują określoną grupę robotników w stosunku do innych grup pracowniczych (tzn. ludzi którzy przepracowali 35 lat, a nie ukończyli wieku 55 lat). Organy orzekające w sprawie zdają sobie doskonale sprawę jakie są negatywne i degradujące skutki powołanej ustawy, a pomimo to nie zweryfikowały wraz z ustawodawcą słuszności jej stosowania. Organy nie stworzyły również miejsc pracy. Wydając negatywne decyzje organy pozbawiły skarżącego możliwości normalnego życia i poniżyły jego godność osobistą, odsyłając już wcześniej do organów opieki społecznej. Skarżący otrzymał tam zasiłek w wysokości [...] zł miesięcznie i [...] zł na opłaty mieszkaniowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Analizując stan faktyczny i prawny sprawy należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Na podstawie art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki. Z prawidłowych ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, że ustalony, na podstawie zgromadzonych dowodów, stan faktyczny i właściwie zastosowane przepisy prawa materialnego, przy braku uchybień proceduralnych nie dają podstawy do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Świadczenie przedemerytalne może być przyznane osobie, która: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 6) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. Skarżący nie spełnia żadnego z ustawowych wymogów. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że powołany przepis nie został zakwestionowany i uznany jako niekonstytucyjny. Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, ale przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie mogły wziąć pod uwagę osobistej sytuacji zainteresowanego. Sąd administracyjny również nie bierze pod uwagę okoliczności pozaprawnych, chyba że ustawa tak stanowi. Jednak w rozpoznawanej sprawie przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewidują uwzględnienia przesłanek pozaprawnych. W związku z tym Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.