SA/Sz 1902/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm./, - § 11 ust. l i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm./, art. l i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm./,po rozpatrzeniu odwołania M. N. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną, z upoważnienia Zarządu Powiatu przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wymierzenia M. N. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] w miejscowości [...] w okresie od [...] do [...] r.. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu [...] r., podczas objazdu dróg pracownicy organu pierwszej instancji stwierdzili, że M. N. bez stosownego zezwolenia umieścił w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] w [...] tablicę reklamową o powierzchni [...] m2 o treści "[...]". W związku z nieobecnością właściciela smażalni o konieczności wyjaśnienia sprawy u Zarządcy Drogi, powiadomiony został pracownik smażalni. Powtórna kontrola przeprowadzona w dniu [...] r. wykazała, że reklama nie została usunięta. W związku z powyższym tego samego dnia organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogi bez zezwolenia. Skierowano do M. N. pismo, w którym wezwano go do natychmiastowego usunięcia reklamy oraz poinformowano, że za czas umieszczenia reklamy będzie naliczona kara pieniężna. M. N. w dniu [...] r. zgłosił się do Zarządu Dróg i złożył wniosek o wyrażenie zgody na jej umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Ponieważ nie przedstawił on dowodu na posiadanie zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym w okresie od [...] do [...] r. - decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych wymierzył mu karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej poprzez umieszczenie tablicy reklamowej o powierzchni [...] m2 przez okres [...] dni tj. od [...] do [...] r. i ustalił karę w wysokości [...] zł. Od decyzji tej M. N. wniósł odwołanie zarzucając organowi nieprawidłową ocenę stanu faktycznego przez przyjęcie, że tablica reklamowa - baner była umieszczona w pasie drogowym drogi powiatowej [...] w okresie od [...] r. do dnia [...] r. Stwierdził, że baner rozwiesił nad drogą w [...] r. jednak w dniu [...] r., po wichurze, zniszczony baner zdjął. Uszkodzenia były duże, więc zaszła konieczność zamówienia u producenta nowego banera. Nowy baner został odebrany w dniu [...] i tego samego dnia zgłosił w Zarządzie Dróg Powiatowych zamiar powieszenia banera, zatem nałożenie kary za okres podany w decyzji uważa bezpodstawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało powyższe odwołanie za nieuzasadnione wskazując, że w myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. nr 6, poz. 33 ze zm.) zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, modernizacją, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi; zezwolenie to dotyczy w szczególności m.in. umieszczania reklam w pasie drogowym, niezależnie od sposobu ich montowania. Właściwy organ administracji drogowej ma obowiązek pobrać karę pieniężną w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia. Umieszczenie tablicy reklamowej w pasie drogowym bez zezwolenia jest jednym z rodzajów zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, jednak, żeby z tego tytułu pobrać karę pieniężną należy wykazać, że działanie w tym względzie ma charakter samowolny ( § 11 ust 3 i 4 rozporządzenia ). M. N. przyznał, że tablicę reklamową - baner rozwiesił w dniu [...] r.. Przed podjęciem tych czynności nie złożył u zarządcy drogi żadnego wniosku o zezwolenie na umieszczenie reklamy w pasie drogowym a konkretnie nad drogą. Strona była zorientowana o powyższym obowiązku, ponieważ w latach ubiegłych takie zezwolenie każdorazowo posiadała. Wyjaśnienia strony o uszkodzeniu banera i konieczności odbioru nowego banera od producenta w dniu [...] r. nie są przekonywujące, gdyż M.N. nie przedłożył w całym postępowaniu administracyjnym żadnego dowodu na potwierdzenie tej okoliczności. Rozwieszając tablicę reklamową bez stosownego zezwolenia, wiedząc o takim obowiązku i skutkach jego niedopełnienia M. N. , świadomie naruszył prawo. Brak jest racjonalnych przesłanek do odmiennej oceny jego postępowania i uznania, że było ono poprawne. Wydawanie przez zarządcę drogi zezwoleń na umieszczanie w pasie drogowym urządzeń, obiektów i reklam należy do spraw o charakterze uznaniowym. Każdorazowe wydanie zezwolenia, mimo iż dotyczy to tej samej strony i miejsca ale w różnym okresie, lub jego odmowa musi być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania, w wyniku którego zarządca drogi ocenia, czy umieszczenie reklamy w takim miejscu nie spowoduje zagrożenia i utrudnienia ruchu drogowego lub nie zakłóci wykonywania zadań zarządcy drogi. Samo złożenie przez wnioskodawcę wniosku o wydanie zezwolenia jeszcze nie upoważnia strony do podjęcia technicznych czynności zajęcia pasa drogowego. Jest to możliwe dopiero po uzyskaniu zezwolenia, które ma charakter aktu konstytutywnego, gdyż umożliwia prawne i legalne działania strony po jego wydaniu. Z tych względów organ administracji drogowej miał podstawę do tego, żeby zachowaniu odwołującego się przypisać cechę samowolności Z oceny akt sprawy można również uznać, że okres, w którym tablica reklamowa wisiała nad drogą w miejscowości [...] bez zezwolenia, wyniósł faktycznie [...] dni, od [...] do [...] r., tj. od dnia stwierdzenia faktu do dnia złożenia prze stronę wniosku o zezwolenie. Pas drogowy, którego dotyczy postępowanie, należy do dróg ogólnodostępnych oraz do kategorii dróg powiatowych. W myśl art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych za sam fakt samowolnego zajęcia pasa drogowego pobiera się karę pieniężną za każdy dzień zajęcia w wysokości dziesięciokrotnej opłaty naliczanej na podstawie § 10a rozporządzenia. Opłata ta odpowiada iloczynowi powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia pasa drogowego oraz stawki opłat za rozmieszczenie reklamy nad drogą powiatową na obszarze zabudowanym, tj. [...]m2 x [...] dni x [...] zł. x 10 = [...] zł. W tej sytuacji Kolegium, nie znalazło podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji, gdyż mieści się ona w obowiązującym porządku prawnym a postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej prowadzone było z zachowaniem zasad przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Powyższą decyzję ostateczną M. N., działając przez pełnomocnika - radcę prawnego B. K., zaskarżył skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art.156 § 1 pkt 2 kpa tj. z powodu niezapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, ewentualnie o uchylenie obydwu zaskarżonych decyzji z powodu naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik postępowania i treść podjętego rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem pkt 2 § 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Nr 163, poz. 2349 z 2002 r.) . W uzasadnieniu skargi podano, iż organ I-ej Instancji wydał swoją decyzję ustalając stan faktyczny w sprawie wyłącznie na podstawie trzech tzw. "Notatek Służbowych" sporządzonych w dniach: [...] r., [...] r. i [...] r. Powyższe "Notatki Służbowe", będące w swej istocie protokołami oględzin, w żadnym wypadku nie były sporządzone przy udziale skarżącego ani przy udziale jakiejkolwiek innej osoby oprócz pracowników Organu I-ej Instancji. "Notatka Służbowa" z dnia [...] r. zawiera stwierdzenie osób dokonujących oględzin, że: "W momencie stwierdzenia w/w sytuacji (zawieszenie reklamy bez wymaganego zezwolenia) poinformowano pracownika smażalni, aby właściciel skontaktował się z ZDP" . W notatce nie określono w żaden sposób, jak ustalono kim był rzeczony pracownik, jak również nie pozostawiono jakiejkolwiek adnotacji urzędowej powiadamiającej skarżącego o dokonanych oględzinach. Stąd nie można twierdzić, że skarżący został powiadomiony w jakikolwiek sposób nakazany prawem o czynnościach organu w celu ustosunkowania się do podjętych ustaleń z powodu swojej nieobecności. "Notatka Służbowa" z dnia [...] r. pokrywa się z datą wysłania do skarżącego pisma (nie będącego Postanowieniem) z tego samego dnia (znak: [...], sygnowana przez Dyrektora inż. T. K.) zawiadamiającego o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego i wzywającego do natychmiastowego zdjęcia reklamy. Notatka ta również nie była sporządzona przy udziale skarżącego ani jakiejkolwiek innej osoby oprócz pracowników ZDP, jak również skarżący w żaden sposób nie był powiadomiony o terminie dokonania oględzin. Wówczas to skarżący wyjaśnił pracownikom Organu I-ej Instancji, że reklama mimo zawieszenia w dniu [...] r. nie istnieje od dnia [...] z powodu jej zniszczenia przez wichurę połączoną z burzą w nocy z [...] na [...] r. i z tego powodu prosi o umorzenie postępowania. Zapowiedział również, że musi zrobić nową reklamę w miejsce zniszczonej i gdy ją otrzyma, zgłosi się do ZDP po wydanie zezwolenia, jak czynił to w latach poprzednich. "Notatka Służbowa" (oględziny) z dnia [...] r. została sporządzona w tym samym dniu, w którym Skarżący złożył wniosek o wydanie zezwolenia na zawieszenie reklamy. Również i w tym wypadku oględziny nie były dokonane przy udziale skarżącego ani jakiejkolwiek innej osoby oprócz pracowników ZDP , jak również skarżący w żaden sposób nie był o dokonaniu oględzin powiadomiony. Obawę o stan praworządności budzi w skarżącym podanie w w/w "Notatce" nieprawdy, jakoby osobiście złożył jakiekolwiek wyjaśnienia w sprawie zajęcia pasa drogowego, gdyż wszelkie sprawy, wraz ze złożeniem w dniu [...] r. wniosku o wydanie zezwolenia - załatwiał w ZDP jego zięć T. M., który również nigdy nie składał jakichkolwiek wyjaśnień pracownikom organu I-ej Instancji. Organ I-ej Instancji wydał zaskarżoną decyzję w dniu [...] r., - po złożeniu przez skarżącego stosownego wniosku o wydanie zezwolenia na umieszczenie reklamy. Skarżący podnosi, że uzasadnionym było jego przekonanie, że postępowanie - o którego wszczęciu powiadomiono go w piśmie z [...] r. nie będzie kontynuowane i zostanie umorzone w związku faktem zniszczenia się reklamy w dniu [...] r. oraz powiadomieniem o tym pracowników ZDP, co - jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie - nie zostało odnotowane. Jednakże fakt powiadomienia pracowników organu I -ej Instancji można wywieść z treści pisma ZDP z dnia [...] r. skierowanego do SKO w ramach zajęcia stanowiska organu do wniesionego odwołania. Zaskarżona decyzja zawiera oczywistą nieprawdę, jakoby w dniu [...] r. złożył przed pracownikami organu "stosowne zeznania." Nie istnieje jakikolwiek dokument potwierdzający takie zdarzenie, a w szczególności podpisany przez skarżącego taki dokument, a to z powodu nieobecności skarżącego w tym dniu (i w ogóle) w siedzibie ZDP . Pismo organu I-ej Instancji powiadamiające skarżącego o wszczęciu postępowania i informujące o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie wraz z prawem złożenia wyjaśnień, nie może zastępować obowiązku informowania strony o przysługujących jej prawach, co cyt: "w niniejszej sprawie znajduje szczególny wyraz w pominięciu dowodu wskazywanego przez Skarżącego (nie zakwestionowanego w żadnym wypadku) zaistnienia burzy w nocy z dnia [...] r. na [...] r. wskutek której zawieszona w dniu [...] r. reklama uległa zniszczeniu oraz nie poinformowanie o obowiązku dostarczenia dowodu i nie wyznaczenie przez organ odpowiedniego terminu w tym celu na okoliczność tak zniszczenia reklamy, jej niebytu w okresie objętym decyzją Dyrektora ZDP i faktu zamieszczenia nowej reklamy dniu [...] r. /.../. Skarżący nie unikał obowiązku dostarczenia dowodów potwierdzających podnoszone przez niego okoliczności, jednakże jego postępowanie wynikało wprost z postępowania organu I i II stopnia, które w żaden sposób i w żadnym czasie takich dowodów nie zażądały" . Dalej skarżący podnosi, że uprawnionym było jego przekonanie, że wyjaśnienia udzielone pracownikom organu I-ej Instancji nie są kwestionowane. Jako dowód w tej sprawie skarżący przedkłada oświadczenia swojego pracownika D. F. oraz osoby bezpośrednio instalującej nową reklamę D. R. Podnosi też, że od wielu lat wywieszał na okres sezonu letniego reklamę swojej smażalni ryb , jednakże co roku odbywało się to w ten sposób, że na podstawie składanego wniosku Organ natychmiast po uiszczeniu przez skarżącego stosownej opłaty, organ wydawał odpowiednie zezwolenie na umieszczenie reklamy. Organ I -ej instancji nigdy wcześniej nie informował skarżącego o sposobie i trybie składania wniosku o wydanie zezwolenia, ani tym bardziej o tym, z jakim wyprzedzeniem czasowym skarżący winien jest składać taki wniosek. Skarżący w dniu [...] r. złożył wniosek o wydanie zezwolenia, w dniu [...] r. uiścił wyliczoną przez pracownika organu opłatę w wysokości [...] gr , (a następnie odebrał decyzję organu I-ej Instancji z dnia [...] r. zezwalającą na umieszczenie reklamy w okresie od [...] r. do [...] r. . W zakończeniu uzasadnienia skargi skarżący stwierdza, cyt: niniejszej sprawie - oprócz wyżej wykazanych przyczyn - należy również wziąć pod rozwagę fakt pomijania przez organy obydwu Instancji przyznania przez Skarżącego, że sporna reklama została zawieszona już w dniu [...] r. przy jednoczesnym uznaniu przez te organy, powziętym na podstawie twierdzeń wyłącznie pracowników ZDP, że reklama była zawieszona dopiero od [...] r. i wisiała do [...] r. . Gdyby organy obydwu Instancji były konsekwentne w swej konsekwencji, to w niniejszej sprawie należałoby przede wszystkim nałożyć karę od dnia [...] r./.../ do dnia , od którego Skarżący nabył prawo umieszczenia reklamy, a nadto wydać decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego przez zamieszczenie spornej reklamy po upływie nie mniej niż trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku". Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o tej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny z waż v ł. co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej: P.p.s.a/. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Dokonana pod tym względem analiza zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu . Ewentualne uchybienia proceduralne organu mogłyby spowodować uwzględnienie skargi tylko w przypadku ustalenia, że uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Wynika to z treści art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zarzutu takiego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającemu ją postępowaniu administracyjnemu w niniejszej sprawie postawić nie można. Skarżący w skardze trafnie przytoczył przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, regulującego kwestie zajęcia pasa drogowego. Z tego rozporządzenia wynika, że zajęcie pasa drogowego, do czego zalicza się również ustawienie w rejonie pasa drogowego reklamy nastąpić może dopiero po wydaniu zezwolenia przez zarządcę drogi. Skarżący doskonale o tym wiedział, gdyż – jak przyznaje organ - baner z reklamą "[...]" ustawiał od kilku lat posiadając stosowne zezwolenie. Skarżący przyznaje, że tym razem wystawienie /wywieszenie/ przez niego reklamy, stanowiące zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez takiego zezwolenia w dniu [...] r. O pozwolenie wystąpił dopiero [...] r., składając wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od [...] do [...] r. Jak stwierdził organ I instancji, a czego skarżący nie kwestionuje – reklama w dniu [...] r. wisiała. Jak trafnie zauważa skarżący w końcowej części uzasadniana swej skargi - powyższe okoliczności mogły stanowić podstawę do wymierzenia skarżącemu opłaty za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego polegającego na wywieszeniu reklamy za okres od [...] r. do [...] r. Należy zwrócić uwagę na sprzeczności skargi, gdy skarżący raz pisze, iż osobiście nigdy organowi nie składał w tej sprawie żadnych wyjaśnień, a w innym miejscu zarzuca organom "pominięcie dowodu wskazywanego przez skarżącego /.../ zaistnienia burzy nocy z dnia [...] r. na [...] r. /.../" i twierdzi, iż uprawnionym było jego przekonanie że wyjaśnienia udzielone pracownikom organu I instancji nie są kwestionowane. Zarzuty skargi sprowadzają się do stwierdzenia, że baner reklamowy nie wisiał w okresie od [...] do [...], gdyż został uszkodzony przez burzę oraz, że organ I instancji dokonał oględzin miejsca zajęcia pasa drogowego bez udziału skarżącego, przez co uniemożliwiło mu czynny udział w postępowaniu. Argumentacja ta jest chybiona w sytuacji, gdy skarżący powiadomiony przez zarządcę drogi /pismem z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania/, nie podjął żadnych kroków, by wykazać, że baner reklamowy od dnia [...] r. nie wisi. Okoliczność , iż w nocy z [...] na [...] była burza absolutnie nie stanowi dowodu na to, że baner został zdjęty. Przeczy temu zresztą wynik kontroli dokonanej przez pracowników zarządcy drogi z dnia [...] r. oraz dnia [...] r. Należy pamiętać, iż postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa ruchu drogowego wszczynane jest na wniosek osoby zainteresowanej. Jeśli takiego wniosku nie złożono organ formalnie nie wie, kto jest sprawcą samowoli – może tylko monitorować w marę swoich możliwości organizacyjnych powstałą samowolę i wykorzystywać istniejące możliwości kontaktu np.. przez pracowników smażalni, co w niniejszej sprawie uczyniono. Zgodnie z art. 12 kpa organy administracji powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z okoliczności sprawy wynika, że to skarżący unikał współdziałania z organem, wieszając baner bez uzyskania pozwolenia i nie reagując na informacje o prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. W tej sytuacji zarzut, że organ naruszył przepis art. 10 kpa nakazujący umożliwienie stronie udziału w każdym stadium postępowania uznać należy za bezpodstawny, tym bardziej, że skarżący powiadomiony w trybie art. 10 kpa nie złożył żadnych wniosków dowodowych na podnoszoną okoliczność. Za wiarygodne uznać należy twierdzenie organu, iż po stwierdzeniu samowolnego wywieszenia przez skarżącego banera pracownicy Zarządu Dróg przekazali pracownikowi smażalni ryb wiadomość dla skarżącego, by skontaktował się z tym organem. Przekonanie to Sąd opiera na wynikającym z akt życzliwym podejściu organu do popełnionej przez skarżącego samowoli, na co wskazuje fakt, że organ niezwłocznie po złożeniu przez skarżącego wniosku w dniu [...] r. wydał decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego na wywieszenie reklamy mimo, iż jak zauważa słusznie skarżący – mógł wymagać zgodnie z warunkami rozporządzenia Rady Ministrów z 24 stycznia 1986r. by wniosek był złożony na co najmniej 3 miesiące przed terminem zajęcia pasa drogowego. Ponadto, mimo przyznania przez skarżącego, iż już [...] r. bez zezwolenia wywiesił baner – karę wymierzył od dnia [...] r. tj. od dnia, w którym pracownicy Zarządu Drogi stwierdzili wywieszenie banera i sporządzili na tę okoliczność "notatkę służbową". Skarżący ma bowiem rację, iż w sytuacji, jaka zaistniała, dysponując oświadczeniem skarżącego, iż baner wywiesił już [...] r. organ winien był wymierzyć karę pieniężną od tego dnia, a nadto opierając się na treści § 11 cyt. rozporządzenia po złożeniu przez skarżącego wniosku z [...] r. mógł rozpatrzyć wniosek dopiero po trzech miesiącach. Ze względu na treść art. 127 kpa /zakaz orzekania na niekorzyść odwołującego się/ organ odwoławczy nie mógł wydać decyzji o takiej treści jak wskazuje w skardze skarżący. Podobnie Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, ze względu na treść art. 134 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego, iż organ nie powiadomił go o terminach kontroli zajęcia pasa drogowego, przez co uniemożliwił mu udział w postępowaniu uznać należy za całkowicie bezpodstawne, zaś wydaną decyzję za odpowiadającą prawu, zarówno w aspekcie formalnym jak i materialnoprawnym. To skarżący, wieszając baner bez zezwolenia w dniu [...] r. ,winien był zadbać o dowody na okoliczność, iż baner ten następnie w określonym dniu zdjął. Tymczasem żadnych dowodów na tę okoliczność, mimo powiadomienia przez organ odwoławczy w trybie art. 10 kpa o możliwości ich złożenia skarżący nie przedstawił. Argumenty o "uprawnionym przekonaniu skarżącego", że organ nie prowadzi w tej sprawie postępowania są nieuprawnione. W tej sytuacji skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu zgodnie z dyspozycją art. 151 Ppsa.