SA/Sz 2018/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NS A Elżbieta Makowska Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel /spr./ Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2004 r. ze skargi S. M. "[...]" w S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...], II stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, IIl zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. M. "[...]" w S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...]([...]) złotych. Postanowieniem z dnia [...] r. numer [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na S. M. "[...]" w grzywnę w wysokości [...].- zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. numer . [...]. Na powyższe postanowienie S. wniosła zażalenie. Wnosząc o uchylenie przedmiotowego zażalenia S. zarzuciła naruszenie art.15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto podniosła, że wydając postanowienie organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, a koszty wykonania obowiązku są niewspółmierne do możliwości S. i obciążą one wszystkich jej członków. Ponadto S. podniosła, że uczyniła wszystko by wywiązać się z obowiązku nałożonego na nią decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. numer [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że zostało ono wydane w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., a prawidłowość wydanej decyzji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego. Organ uznał również, że nie nastąpiło naruszenie art.15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji gdyż organ egzekucyjny przesłał zobowiązanej pisemne upomnienie z dnia [...] r. Ustalona wysokość grzywny jest zgodna z przepisem art.121 ww. ustawy, a zatem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez S. M. "[...]" w S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy podtrzymując argumenty podniesione uprzednio w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi gdyż strona nie podniosła nowych dowodów i argumentów, nie znanych organowi przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu [...] r. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc, iż grzywna w celu przymuszenia w kwocie [...],- zł przekracza możliwości finansowe S., gdyż ta jest zadłużona. Podniósł także zarzut niewspółmierności zastosowanego środka w stosunku do okoliczności sprawy i możliwości Spółdzielni. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny . Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052 ), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Skarga zasługuje na uwzględnienie. gygn.akt SA/Sz 2018/02 Rozważając kwestię charakteru prawnego egzekwowanego obowiązku, sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest nakaz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i wykonanie tego nakazu zaliczyć należy do obowiązku o charakterze niepieniężnym. , Wobec powyższego brak jest podstaw do podważenia zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego. Postanowienie organu I instancji o nałożeniu grzywny wydane zostało przez właściwy organ, we właściwym trybie z zachowaniem ich wymogów z art. 122 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu i 1 egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz.161 z póżn.zm.). Natomiast przyczynę uwzględnienia skargi i w konsekwencji uchylenia zaskarżonego postanowienia stanowi fakt, iż organ II instancji w kwestii nałożenia grzywny i jej wysokości wypowiedział się lakonicznie, ograniczając się do stwierdzenia, . ze "ustalona wysokość jest zgodna z przepisem art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". W ocenie Sądu stwierdzenie, że nałożona grzywna jest zgodna z art. 121 ustawy, ; nie stanowi wszechstronnego wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia, do czego zobligowany jest organ II instancji z mocy art. 107 § 1 Kpa. Należy zauważyć, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 121 § 2 określa maksymalną wysokość grzywny w celu przymuszenia, a nie precyzuje dolnej granicy tego środka egzekucyjnego. Wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia nie może zatem być oderwana od realiów konkretnej sprawy. Brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia czym kierował się organ, uznając za celowe wymierzenie jej w kwocie [...],- zł, bez odniesienia się do argumentacji strony wskazującej na systematyczne podejmowanie działań zmierzających do wyciszenia dźwigu - a więc podejmowanie działań zmierzających do wykonania nałożonego obowiązku, stanowi zarówno naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa, jak i art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem wskazuje na dowolność organu w ocenie dolegliwości zastosowanego środka egzekucyjnego. Tymczasem z ogólnej zasady stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego, sformułowanej w art. 7 § 2 powyższej ustawy, wynika, że w sytuacji, gdy ustawodawca pozostawił organowi w pewnych granicach możliwość swobody co do wysokości grzywny nakładanej w celu przymuszenia powinnością organu jest odpowiednie jej wyważenie, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art.209 w zw. z art.200, 205 powołanej powyżej ustawy.