SA/Sz 2070/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda/spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi H. i J. Ł. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. u c h y l a zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] r. Nr [...], II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. z a s ą d z a od Wojewody na rzecz skarżących H. i J. Ł. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art. 121 § 2 i 5, art. 122 § 2 i 3 i art. 124 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968/ nałożył na H. i J. Ł. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...]zł. z powodu nie wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym wystawionym przez Starostę z dnia [...]r. tzn. rozbiórki pawilonu handlowego zlokalizowanego na działce Nr [...] przy [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Wójt Gminy w decyzji z dnia [...]r. określił termin rozbiórki pawilonu handlowego. Wobec nie wywiązania się przez H. i J. Ł. z obowiązku wynikającego z w/w decyzji Starosta upomnieniem z dnia [...]r. wezwał zobowiązanego do jego wykonania, a następnie dnia [...]r. wystawił tytuł wykonawczy. Organ egzekucyjny wysokość grzywny ustalił według art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. H. i J. Ł. wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnosząc, że nie otrzymali upomnienia, co stanowi naruszenie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast w zażaleniu na postanowienie o ukaraniu grzywną zarzucili naruszenie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem organ egzekucyjny bezzasadnie przyjął, że pawilon handlowy jest budynkiem. Definicję budynku zawiera art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym budynek jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Pawilon handlowy jest tymczasowym obiektem budowlanym, definicję którego zawiera art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Starosta postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie uznał zarzutu niedopuszczalności egzekucji w stosunku do H. Ł. wskazując, że upomnienie z dnia [...]. zostało doręczone H. Ł. w dniu [...]r. Postanowieniem dnia [...]r. na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznał zarzut niedopuszczalności egzekucji w stosunku do J. Ł. oraz umorzył postępowanie na podstawie tytułu wykonawczego znak [...] z dnia [...]r. z uwagi na brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Rozpatrując zażalenie na postanowienie z dnia [...]r. o nałożenie grzywny w celu przymuszenia, z powodu nie wykonania rozbiórki pawilonu handlowego zlokalizowanego na działce [...]przy [...], Wojewoda postanowieniem z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że "wątpliwość dotycząca, czy przedmiotowy pawilon jest budynkiem, została rozstrzygnięta w decyzji Wójta Gminy, udzielającej pozwolenia na budowę." W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewody z dnia [...]r. H. i J. Ł. podtrzymali zarzuty zawarte w odwołaniu. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art.121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm./. Grzywnę w celu przymuszenia w niniejszej sprawie nałożono na skarżących na podstawie art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm./. Przepis ten dotyczy tylko sytuacji, gdy egzekucja ma na celu spełnienie przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, ma więc charakter Lex Specjalis. Pod względem przedmiotowym przepis § 5 art. 121 może mieć zastosowanie tylko w razie "przymusowej rozbiórki budynku lub jego części". Organ nakładający na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia powinien w pierwszej kolejności ustalić i rozważyć, czy nakaz rozbiórki dotyczy budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego /Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ - obiektu budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Do obiektów budowlanych lub ich części, których dotyczy rozbiórka, a które nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przy nakładaniu grzywny w celu przymuszenia nie można stosować przepisu art. 121 § 5 omawianej ustawy. Ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek, należy stosować przepisy art. 121 § 2 , 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Obowiązek określony w tytule wykonawczym w niniejszej sprawie wynika z decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu typu obornickiego, które było ważne do [...]r. Obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają rozbiórce z mocy prawa ze względu na upływ czasu, oznaczony w pozwoleniu na budowę, a obowiązek ich rozbiórki może i winien być egzekwowany na podstawie stosownych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i administracji. Za niezasadne należy uznać stwierdzenie organu II instancji, że z decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że pawilon handlowy jest budynkiem. Decyzja ta dotyczy pozwolenia na budowę "tymczasowego pawilonu typu obornickiego". Organy obu instancji z naruszeniem art. 7 i 77 kpa nie ustaliły, czy pawilon handlowy jest budynkiem, w rozumieniu art. 3 ust.2 czy też tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ust.5 ustawy Prawo budowlane. Niezależnie od powyższych uchybień należy stwierdzić, że utrzymanie przez organ II instancji w mocy postanowienia o ukaraniu grzywną, którego adresatem są H. i J. Ł. po umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec J. Ł. również stanowi naruszenie prawa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ust. "c", art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.