SA/Sz 2094/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Barbara Gebel/spr./ Protokolant Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie skreślenia z ewidencji instruktorów szkolących osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowana pojazdem silnikowym o d d a l a skargę W piśmie złożonym [...]r. Z.S. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...]r. o skreśleniu go z ewidencji instruktorów szkolących osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym. W uzasadnieniu wskazał, że wprawdzie dokumentacja dotycząca prowadzonych przez niego zajęć nie była prowadzona prawidłowo, to jednak w rzeczywistości odbywały się nie wykazane jazdy poza obszarem zabudowanym na odcinku co najmniej 50 km. Na tę okoliczność przedłożył poświadczające ten fakt, oświadczenia kursantów, które nie były znane organowi w dniu wydania decyzji, w związku z czym stanowią nowe okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia [...]r. Starosta Powiatowy w [...] wznowił postępowanie w sprawie skreślenia instruktora Z.S. (numer uprawnień [...]) z ewidencji instruktorów szkolących osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym, prowadzonej przez Starostę [...], natomiast decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa organ ten odmówił uchylenia w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. znak [...] w sprawie skreślenia instruktora Z.S., z ewidencji instruktorów szkolących osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 107 ust. 1 pkt. 7 ustawy z dnia 20.06.1997r. o ruchu drogowym (Dz.U. nr 97 poz. 602 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższą decyzję Z.S. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie domagając się jej uchylenia. Sąd wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt 1497/02 uznał zarzuty skargi uznać za trafne i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w [...]. Sąd uznał, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż przedłożone przez skarżącego do wniosku o wznowienie postępowania pisemne oświadczenia świadków mające potwierdzić, że program szkolenia w tym zakresie został wykonany, są bez znaczenia dla oceny czy istnieją podstawy do zmiany decyzji o skreśleniu skarżącego z ewidencji szkolących osoby ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym, skoro z dowodów tych wynikać ma co innego. Zeznania wskazanych osób jako świadków stanowią zasadniczy element nowych faktów i dowodów, mających znaczenie dla oceny, czy taka sytuacja, to jest faktyczne spełnienie przewidzianego programem szkolenia wymogu przejazdu 50 km poza terenem zabudowanym miał czy nie miał miejsca. Należy zgodzić się z zarzutem skarżącego, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, że opisana wyżej nieprawidłowość zasługuje na ocenę rażącego naruszenia zasad szkolenia. Ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...]Starosta [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] w sprawie skreślenia instruktora Z.S. z ewidencji instruktorów szkolących osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym. W uzasadnieniu decyzji podano między innymi, iż we wznowionym postępowaniu potwierdzenie znalazły wcześniejsze ustalenia dotyczące nie realizowania przez instruktora Z.S. programu szkolenia kandydatów na kierowców w części polegającej na niewykonywaniu jazdy poza obszarem zabudowanym na nieprzerwanym odcinku co najmniej 50 km. Mimo nie zrealizowania przewidzianego przepisami prawa programu szkolenia instruktor Z.S. wielokrotnie poświadczał na kartach przeprowadzonych zajęć, że program zrealizował. W trakcie prowadzenia wznowionego postępowania ujawniono, iż w trakcie jazd pomiędzy [...] a [...] oraz w trakcie jazd po mieście [...], w pojeździe szkolnym oprócz instruktora i kierującego pojazdem kursanta wielokrotnie znajdowali się inni kursanci przewożeni jako pasażerowie, co stanowi rażące naruszenia § 12 i § 13 "Programu szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych" (Załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 18 maja 1998 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 72, poz. 462 z późn. zm.) - obecnie §7 ust. 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. (Dz.u. z 2001 r.. Nr 150, poz. 1681). Ponadto, z zeznań świadków wynika, że miały miejsce zdarzenia polegające na wpisywaniu do kart przeprowadzonych zajęć większej liczby wyjeżdżonych godzin niż miało to miejsce faktycznie, a w skrajnych przepadkach instruktor Z.S. wpisał [...] godziny jazdy mimo faktycznego czasu jazd odpowiednio ok. [...] minut. W sytuacji gdy liczba godzin jazdy przewidzianych w programie szkolenia jest liczbą minimalną, zachowanie każdego instruktora, który nie przeprowadza z kursantem wymaganej liczby godzin jazd i "zabiera" kursantowi te godziny należy ocenić jako szczególnie naganne. Ujawnione zostały również przypadki w których obowiązkowe jazdy, miały być wykonane dodatkowo już po zakończeniu kursu i po podpisaniu przez Z.S. kart przeprowadzonych zajęć oraz już po wystawieniu zaświadczeń o ukończeniu kursu. Zdaniem organ I instancji rodzaj i skala opisanych zjawisk, wykazanych w powtórzonych postępowaniu dowodowym stanowią ponownie podstawę do stwierdzenia, iż ze strony instruktora Z.S. nastąpiło rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia. Od w/w decyzji odwołanie złożył Z.S. zarzucając jej obrazę art. 149 § 2 k.p.a., art. 107 kpa. w zw. z art. 107 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 89 Kpa. przez: - zaniechanie przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia, - brak wyjaśnienia dlaczego zdarzenia uznane jako nieprawidłowości zasługują na ocenę naruszenia zasady szkolenia w stopniu "rażącym", - nie wskazanie dlaczego dano wiary jednym dowodom odmawiając wiary innym, - zaniechanie przeprowadzenia rozprawy; wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podano, że w decyzji z dnia [...]r. organ powinien wskazać jakie to wyniki postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach wznowionego postępowania wykazały, że przesłanki wznowienia postępowania zostały błędnie ocenione i nie ma podstaw do jego wznowienia. Zaskarżona decyzja jako podstawę odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji wskazuje art. 151 § 1 pkt 1 Kpa W żadnym punkcie uzasadnienia jednak nie wskazano, która to z przesłanek art. 145 § 1 Kpa w sprawie nie wystąpiła i jakie stąd wynikają dla strony skutki. Dalej strona podaje, że Starosta nie objął przedmiotem postępowania ustaleń czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych wart. 145 § 1 i art. 145a Kpa. Kolejnym uchybieniem, zdaniem odwołującego się, jest brak wskazania dlaczego zdarzenia uznane za nieprawidłowości zasługują na ocenę naruszenia zasad szkolenia w stopniu "rażącym". Dokonując oceny stopnia naruszenia przepisów w zakresie szkolenia organ I instancji winien mieć na względzie skutki zarejestrowanych uchybień dla procesu szkolenia i jego efektywności. Nie ustalono np. aby wskazane uchybienia odbiły się negatywnie na zakresie i poziomie wiedzy teoretycznej jak i stopniu przyswojenia reakcji psychoruchowych związanych z kierowaniem pojazdem. Odwołujący się stwierdził, że organ nietrafnie dokonał wykładni zapisu § 12 "Program szkolenia kierowców" - załącznika nr 3 do rozporządzenia z dnia 18 maja 1998 r. Przepis ten, zdaniem strony, nie zakazywał przewożenia w trakcie kursu innych kursantów. Wskazywał jedynie, że "zajęcia praktyczne w ruchu drogowym (...) mogą być prowadzone tylko z jedną osobą (...)" przez określony czas ich realizacji. Przepis ten jest zatem zaleceniem o charakterze dydaktycznym. Wskazywał na indywidualny tok nauczania zajęć praktycznych ze względów dydaktycznych a nie bezpieczeństwa. "W obecnie obowiązującym rozporządzeniu z dnia 14 grudnia 2001 r. zastępującym wskazane wyżej rozporządzenie z 18 maja 1998 r. zapisu tej treści już nie ma." Kolejnym zarzutem jest brak w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji informacji, z jakich przyczyn określonym świadkom i dowodom dano wiarę, a innym nie (art. 107 § 3 kpa). Zrelacjonowano w sposób szczegółowy zakres wykonanych czynności .Zaniechano natomiast wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia oraz przyczyn, z powodu których odmówiono innym dowodom wiarygodności. Wskazano osoby, które podały dla skarżącego fakty niekorzystne, bez wykazania, dlaczego zeznania tych osób uznano za decydujące dla oceny całości sprawy. Wobec rozbieżności w treści stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego, a podanego przez niektóre z wezwanych w charakterze świadka osób, organ I instancji winien przeprowadzić rozprawę. Rozprawa jako forma realizacji zasady kontradyktoryjności pozwoliłaby m.in. na wyjaśnienie sprzeczności w opisie stanu faktycznego. W sprawie bezspornie wystąpiły przesłanki z art. 89 § 2 Kpa. Tymczasem organ I instancji przytoczył jedynie zeznania osób podających stan faktyczny odmienny od skarżącego bez konfrontacji ich wypowiedzi. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zważyło i ustaliło co następuje. Zakres postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2, wedle którego przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych wart. 145 § 1 oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a Kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku ustalenia, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na mocy art. 145 § 1 Kpa, odmawia uchylenia decyzji. Jednym z zarzutów odwołania jest stwierdzenie, iż skoro organ administracji uznał, że generalnie "brak jest podstaw do uchylenia decyzji" to winien już na wstępie odmówić wznowienia postępowania a nie wydawać postanowienie w trybie art. 149 Kpa. Tymczasem, zdaniem Kolegium, z art. 149 § 2 Kpa wynika wyłączenie dopuszczalności wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania z powodu braku podstaw wznowienia postępowania. Treść art. 145 § 1 Kpa (tym bardziej art. 145a Kpa) wobec prowadzonego od 2001 r. postępowania, nie pozostawia wątpliwości, że wznowione postępowanie toczyło się na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Wynika to z treści wniosku strony o wznowienie postępowania i postanowienia Starosty [...] o wznowieniu postępowania). Wątpliwości tych nie miał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 listopada 2002 r., SA/Sz 1497/02 . Jedną z przyczyn wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa., jest pojawienie się nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydała decyzję, mogących mieć istotne znaczenie dla sprawy. Wedle oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanej w wyroku z 21 listopada 2002 r., SA/Sz 1497/02 zeznania wskazanych przez Z.S. osób jako świadków stanowią zasadniczy element nowych faktów i dowód, mających znaczenie dla oceny, czy miało miejsce faktyczne spełnienie przewidzianego programem szkolenia wymogu przejazdu 50 km poza terenem zabudowanym. Wykonując wskazania Sądu, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy zapisy w kartach pojazdów odbiegają od faktycznego, zgodnego z obowiązującym prawem, realizowania przez Z.S. programu szkolenia kandydatów na kierowców. Czynnościom wyjaśniającym poddano zatem istnienie podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...]r. o skreśleniu Z.S. z ewidencji instruktorów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Kolejny zarzut odwołującego się oparty jest na braku wyjaśnienia, dlaczego zdarzenia uznane jako nieprawidłowość zasługują na ocenę naruszenia zasad szkolenia w stopniu "rażącym" i nie ustaleniu np. czy wskazane uchybienia odbiły się negatywnie na zakresie i poziomie wiedzy teoretycznej jak i stopniu przyswojenia reakcji psychoruchowych związanych z kierowaniem pojazdem. Organ odwoławczy stwierdził, iż w obszernym uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, organ I instancji w sposób dostateczny wyjaśnił tok swego rozumowania wskazując na dowody i argumenty potwierdzające zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z § 9 pkt 4 Załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 150, poz. 1681 z późno zm.) zajęcia praktyczne obejmują zajęcia prowadzone na placu manewrowym i w ruchu drogowym, przy czym powinny one uwzględniać jazdę poza obszarem zabudowanym o łącznym czasie nie krótszym niż 4 godziny, przy kategorii B, CI, C, T, B+E, Cl+E lub Dl+E i powinny być prowadzone w sposób nieprzerwany na odcinku co najmniej 50 km (z wyjątkiem kategorii T). Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, że żaden z uczniów, którzy wykonywali jazdy w dniach kiedy w kartach drogowych wpisane zostały przejazdy pomiędzy [...] a [...] z prowadzącym instruktorem Z.S., nie wykonał wymaganej jazdy poza obszarem zabudowanym przeprowadzonej w sposób nieprzerwany na odcinku co najmniej 50 km. Świadczą o tym: - karty drogowe, wedle których żaden z kursantów nie przejechał w sposób nieprzerwany odcinka co najmniej 50 km poza obszarem zabudowanym; najdłuższe jazdy wykonane w sposób nieprzerwany wynosiły jedynie 20 km, - zeznania świadków potwierdzających fakt przejechania jako najdłuższej trasy poza obszarem zabudowanym przeprowadzonej w sposób nieprzerwany, połowy odcinka pomiędzy [...] a [...] - ewidencja osób szkolnych, - dowód z pomiaru odległości odcinka drogi pomiędzy [...] a [...] z uwzględnieniem długości drogi poza obszarem zabudowanym. Z dokumentów tych wynika, że żaden ze wskazanych świadków nie przejechał w ogóle w sposób nieprzerwany odcinka 50 km, pomijając nawet fakt nie przejechania tegoż odcinka drogi poza obszarem zabudowanym. Będące podstawą wniosku Z.S. wszczynającego niniejsze postępowanie, przeprowadzenie dowodu z przesłuchań świadków mające na celu potwierdzić faktyczne zrealizowanie przewidzianego programu szkolenia (wymogu przejazdu 50 km poza terenem zabudowanym), wbrew oczekiwaniom skarżącego potwierdziło fakt naruszania przez Z.S. przepisów w zakresie szkolenia kandydatów na kierowców. Organ odwoławczy podzielił pogląd Starosty [...] iż wielokrotne poświadczanie na kartach przeprowadzonych zajęć, iż program szkolenia został zrealizowany, mimo jego niezrealizowania, stanowi rażące naruszenie przepisów dot. szkolenia kandydatów na kierowców. Skoro bowiem prawodawca określił, iż zajęcia poza obszarem zabudowanym powinny być prowadzone w sposób nieprzerwany na odcinku co najmniej 50 km, to przeprowadzanie jedynie jazd na odcinku 20 km nie może zostać uznane jako uchybienie mniejszej wagi. Brzmienie § 9 ust. 4 Załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów nie pozostawia wątpliwości co do zawartego w nim wymogu. Przyjęcie, iż nieuwzględnienie i niezrealizowanie w trakcie szkolenia podstawowych, niezbędnych elementów planu szkolenia kandydatów na kierowców stanowi mało istotne uchybienie, podważałoby sens precyzyjnie określonego przez Ministra Infrastruktury minimalnego zakresu planu nauczania. zakresie szkolenia kierowców. Okoliczność nierzetelności w zakresie dokumentowania przebiegu szkolenia i nie wykonanie szkolenia zgodnie z obowiązującymi zasadami określonymi w przepisach prawa uznana musi być za naruszenie przepisów prawa przez Z.S. w stopniu rażącym. Odnosząc się do poruszonej na etapie odwołania kwestii konieczności zbadania skutków zarejestrowanych uchybień dla procesu szkolenia i jego efektywności, Starosta [...] w piśmie przekazującym odwołanie z dnia [...] r. ustosunkował się również do tego zagadnienia podając, iż w ośrodku szkolenia kierowców nr [...] "Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w [...]" była żenująco niska i wynosiła w: I półroczu [...]r. - [...]% przy średniej powiatowej [...]% II półrocze [...] r. - [...]% przy średniej powiatowej [...]%; plasując ośrodek ten na ostatnim miejscu spośród [...] ośrodków wpisanych do rejestru prowadzonego przez Starostwo w [...]. Kiedy do egzaminów zaczęli przystępować uczniowie przygotowywani w tym ośrodku przez nowego instruktora zdawalność zdecydowanie wzrosła: II półrocze [...] r. - [...]% przy średniej powiatowej [...] % I półrocze [...] r. - [...]% przy średniej powiatowej [...]%. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego słuszna wydaje się argumentacja organu I instancji podnoszącego fakt nieprzestrzegania przez Z.S. § 12 załącznika nr 3 do rozporządzenia z dnia 18 maja 1998 r., tj. dopuszczenia do przewożenia osób trzecich (innych kursantów) oprócz kierującego pojazdem kandydata na kierowcę. Organ w tym zakresie stwierdził, że pojazdem kierowała osoba nie posiadająca uprawnień do kierowania pojazdami, nie posiadająca zweryfikowanych w sposób przewidziany przepisami umiejętności, co oceniono jako skrajnie nieodpowiedzialne i lekkomyślne z uwagi na spowodowanie niepotrzebnego zagrożenie ich zdrowia i życia. Należy wyjaśnić, że podstawą cofnięcia uprawnień instruktora nauki jazdy nie było twierdzenie, iż żaden z kandydatów na kierowcę nie odbył prawidłowego przeszkolenia, lecz fakt, iż zasady te były naruszone wielokrotnie. Podkreślić należy, że okoliczność ta została udowodniona już poprzez zeznania przesłuchanej części uczestników szkolenia. Naruszanie przepisów w zakresie szkolenia potwierdza również stanowisko skarżącego zaprezentowane w odwołaniu a przedstawiające własną interpretację przepisów związanych ze sposobem realizacji szkolenia praktycznego. Strona nie neguje faktu przewożenia w trakcie praktycznej nauki jazdy osób trzecich (3, 4 kursantów jednocześnie). Nie został podważony również kolejny dowód z odtworzenia przebiegu jazd na trasie [...], zgodnie z którym przebieg faktycznej jazdy poza terenem zabudowanym mógł wynieść max. 43 km. Przeprowadzone dowody z przesłuchań świadków i pomiaru długości przebiegu jazd zostały wykonane z zapewnieniem stronie czynnego udziału wraz z możliwością zadawania pytań i składania wniosków dowodowych. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Z.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie. Skarżący powtórzył podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania wznowieniowego oraz nie wykazania rażącego naruszenia przez skarżącego zasad szkolenia. Ponadto skarżący przyznał, iż " odstępowanie od stawianych przepisami w zakresie szkolenia wymagań było normalną praktyką ośrodka szkolenia, którego skarżący był pracownikiem. Ośrodek ten nie funkcjonował zgodnie z obowiązującymi przepisami narzucając swoim pracownikom standardy odmienne od wynikających z przepisów, a uzasadnionych jedynie sytuacja ekonomiczną i kadrową ośrodka. Sposób wypełniania kart drogowych wynikał nie z inicjatywy skarżącego a z powodu wymagań jakie stawiał w tym zakresie pracodawca. Z tej też przyczyny skarżący w karcie drogowej wykazywał swoją osobę nie jako instruktora, a jako kierowcę. Organ rozpoznający sprawę w I jak i II istancji winien fakt ten wziąć pod rozwagę, przy ocenie stopnia zawinienia skarżącego oraz stopnia naruszenia zasad szkolenia kandydatów na kierowców." W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji oraz podkreślając, że występująca po stronie skarżącego, świadomość i wielokrotność naruszania zasad szkolenia uzasadniają ocenę rażącego naruszania zasad szkolenia kandydatów na kierowców i uzasadniają cofnięcie uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Z dniem [...] r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052 ), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270, z 2004 r. Nr 162, poz.1692 ) . Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa stwierdzić należy, że zarzuty skargi co do naruszenia w rozpatrywanej sprawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego nie są trafne. Zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie zawartymi w wyroku z dnia 21.11.2002 r. sygn. akt 1497/02 organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] w oparciu o przesłankę określoną w art.145 § 1 pkt 5 Kpa. Następnie przeprowadził postępowanie co do przyczyny wznowienia i wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Starosta [...] przeprowadził dowody zgłoszone przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania tj. przesłuchał świadków – osoby, które uczestniczyły w kursach prowadzonych przez skarżącego. Dokonał oceny tych dowodów i nie znalazł podstaw do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Decyzja wydana przez organ I instancji po rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy, została utrzymana w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego podnoszonych w odwołaniu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przez nową okoliczność lub dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność lub dowód, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w przypadku uwzględnienia okoliczności lub dowodu w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Skoro taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła, zasadnie organy administracji publicznej odmówiły uchylenia decyzji dotychczasowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, orzekł jak w sentencji.