SA/Sz 2130/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004r. sprawy ze skargi Jednostki Wojskowej nr [...] w U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...],, II. z a s ą d z a od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 2, 3, 6 i art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz art. 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania Jednostki Wojskowej nr [...] od decyzji nr [...] Wójta Gminy z [...] r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] zł - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, że organ podatkowy I instancji określił Jednostce Wojskowej wysokość podatku od nieruchomości za 2003 r. gdyż uznał, iż odmiennie niż to Jednostka wykazała w deklaracji podatkowej, grunty o powierzchni [...] m2 (od [...] r. o pow. [...] m2) nie korzystają ze zwolnienia od podatku na mocy art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazał dalej organ odwoławczy, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji Jednostka nie kwestionowała prawidłowości naliczenia wysokości zobowiązania podatkowego, a tylko fakt, iż organ ten nie uwzględnił przysługującego Jednostce - jej zdaniem - zwolnienia od podatku. Zdaniem strony organ podatkowy dokonał błędnej wykładni przepisu art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z przepisem art. 2 ust. 5 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.), przyjmując, iż zwolnienie nie dotyczy gruntów objętych ochroną krajobrazu chronionego w rozumieniu art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem strony, skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "ochrony krajobrazowej", to należy stosować posiłkowo przepisy ustawy o ochronie przyrody, która w art. 2a pkt 5 zawiera ustawową definicję tego pojęcia, zgodnie z którą, przez ochronę krajobrazową należy rozumieć zrównoważony rozwój obszaru oraz zachowanie cech charakterystycznych krajobrazu. W ocenie strony definicja ta jest na tyle szeroka, że zawiera w sobie pojęcie "krajobrazu chronionego", o którym mowa w art. 26 ust. 1 tej ustawy. Podniosła także strona, że organ podatkowy bezpodstawnie przyjął, iż przez ochronę krajobrazową należy rozumieć wyłącznie grunty, które są nierozerwalnie związane z istnieniem parków narodowych oraz rezerwatów przyrody, tymczasem – zdaniem strony - taka interpretacja jest niezgodna z wykładnią językową art. 2a pkt 5 ustawy. Strona uważa, że nie można ograniczać ochrony krajobrazowej wyłącznie do gruntów położonych tylko na terenie parków narodowych oraz rezerwatów przyrody, skoro sam ustawodawca w art. 13b ust. 1 grunty objęte ochroną krajobrazową łączy również z pojęciem "parku krajobrazowego". Twierdzi także Jednostka, że grunty będące w jej zarządzie są nierozerwalnie związane z istnieniem oraz ochroną parku krajobrazowego "D.". Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika dalej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentacji Jednostki Wojskowej zawartej w odwołaniu, stwierdzając, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki i budowle w parkach narodowych oraz rezerwatach przyrody służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody oraz grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową. Zgadzając się ze stroną, iż ustawa ta nie zawiera definicji pojęcia "grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową" i dlatego dla ustalenia, jakiego rodzaju grunty kryją się pod tym pojęciem, należy posiłkowo posłużyć się przepisami ustawy o ochronie przyrody, organ odwoławczy stwierdził jednak, że dla ustalenia, iż z powyższego zwolnienia korzystają grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową wyłącznie wchodzące w skład parków i rezerwatów przyrody, nie trzeba sięgać do definicji ustawowej pojęcia "ochrona krajobrazowa", lecz należy skorzystać z przepisu art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową, budynki i budowle trwale z gruntem związane, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody, są zwolnione z podatków i opłat określonych w innych ustawach, z wyjątkiem podatku łącznego obliczonego według zasad określonych dla lasów ochronnych oraz podatku rolnego od gruntów rolnych obliczonego według zasad określonych w odrębnych ustawach. Do wyjątków tych przepis ten nie zalicza podatku od nieruchomości, zatem zwolnienie od podatku określone w art. 7 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odnosi się wyłącznie do gruntów, budynków i budowli położonych w parkach narodowych i rezerwatach przyrody. Brak natomiast w ustawie o ochronie przyrody podobnego przepisu odnoszącego się do gruntów, budynków lub budowli położonych w parkach krajobrazowych czy obszarach chronionego krajobrazu nie pozwala uznać, że również te grunty, nawet gdyby były objęte ochroną krajobrazową, korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Fakt, że przedmiotowe grunty Jednostki Wojskowej wchodzą w skład obszaru krajobrazu chronionego – stwierdził dalej organ odwoławczy - wynika z dołączonego do akt sprawy rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] r. Skoro zatem grunty będące w posiadaniu Jednostki Wojskowej nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, to organ podatkowy I instancji – zdaniem organu odwoławczego słusznie uznał, iż wysokość zobowiązania podatkowego za 2003 r. jest inna niż wykazana w deklaracji podatkowej i w związku z tym miał on prawo określić wysokość tego zobowiązania na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Ponieważ wysokość tego zobowiązania została określona na podstawie danych wynikających z deklaracji podatkowej Jednostki i wypisu z ewidencji gruntów (powierzchnia gruntów) oraz ustalonej na 2003 r. stawki podatkowej (0,30 zł / m2), to nie ma także podstaw do kwestionowania tej wysokości i dlatego organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, zmienionej i uzupełnionej pismem z [...] r., skarżąca Jednostka Wojskowa wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie obu tych decyzji i umorzenie postępowania lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca w deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. pominęła grunty leżące na obszarze krajobrazu chronionego, powołując się przy tym na § 3 ust. 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody Słupskiego z dnia [...] r. w sprawie dostosowania uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego "D." – zgodnie z którym tereny Jednostki leżące w gminach U. i P. znalazły się w obszarze krajobrazu chronionego, a obszary takie zostały od 2003 r. zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2003 r. wprowadzonym ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683). Zdaniem skarżącej, przepis art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w nowym brzmieniu w sposób jednoznaczny zwalnia od podatku od nieruchomości grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową, niezależnie od tego czy leżą one na terenie parku narodowego lub rezerwatu przyrody, a przy tym nie ma żadnej różnicy pomiędzy pojęciem użytym w rozporządzeniu Wojewody, tj. "obszar krajobrazu chronionego", a pojęciem użytym w ustawie podatkowej, tj. "grunty objęte ochroną krajobrazową", gdyż są to pojęcia tożsame. Ponadto zdaniem skarżącej, w sprawie niniejszej to właśnie ten przepis, jako korzystniejszy dla podatnika i późniejszy, powinien być zastosowany przez organy podatkowe, a nie przepis art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody. Taka interpretacja tych przepisów wynika również z ogólnej zasady interpretacji prawa, wynikającej z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych, iż wątpliwości prawne należy wyjaśniać na korzyść podatnika. Ponadto wskazując na fakt, iż wyrokiem z 15.10.2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia stawek podatków i opłat lokalnych oraz zasad ich poboru w 2003 r., skarżąca uznała, że zarówno decyzja zaskarżona jak i decyzja organu I instancji wydane zostały bez podstawy prawnej, tj. uchylonej uchwały Rady Gminy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, a ponadto wskazało, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji ([...] r.) uchwała Rady Gminy pozostawała jeszcze w mocy, a więc decyzja posiadała podstawę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie. Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną". Biorąc pod uwagę treść tego przepisu, nie podzielając przy tym zasadniczych zarzutów skargi, uznać jednak należało, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2003 r., zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki i budowle w parkach narodowych oraz rezerwatach przyrody służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody oraz grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że z przepisu tego nie wynika w sposób jednoznaczny, iż zwolnieniem podatkowym objęte są wyłącznie grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową leżące na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody. Słuszny jest zatem wniosek skarżącej, iż dla wyjaśnienia określenia "grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową", sięgać należy do przepisów ustawy o ochronie przyrody. Art. 2a ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.), zawierający ustawowe definicje, stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o: - ochronie ścisłej - rozumie się przez to całkowite zaniechanie ingerencji człowieka w stan ekosystemów i składników przyrody (pkt 3), - ochronie częściowej - rozumie się przez to czynną ochronę ekosystemów i składników przyrody w celu przywrócenia stanu naturalnego lub ich utrzymania w stanie zbliżonym do naturalnego (pkt 4), - ochronie krajobrazowej - rozumie się przez to zrównoważony rozwój obszaru oraz zachowanie cech charakterystycznych krajobrazu (pkt 5). W definicjach tych zawarto więc jedynie określenia zakresów tej ochrony, nie wskazując na jakich terenach taka ochrona jest realizowana. Określając natomiast formy ochrony przyrody, art. 13 ust. 1 tej ustawy stanowi, że poddanie pod ochronę następuje m. in. przez: 1) tworzenie parków narodowych, 2) uznawanie określonych obszarów za rezerwaty przyrody, 3) tworzenie parków krajobrazowych, 4) wyznaczanie obszarów chronionego krajobrazu. Obszary wymienione wyżej w pkt 1-4 tworzą krajowy system obszarów chronionych (art. 13 ust. 2). W myśl art. 13a ust. 1 ustawy, dla obszarów objętych formami ochrony określonymi w art. 13 ust. 1 pkt 1-3 sporządza się i realizuje plan ochrony. Należy więc zauważyć, że takiego planu ochrony nie sporządza się dla obszarów chronionego krajobrazu, natomiast zgodnie z art. 13b ust. 2 plany ochrony dla parku narodowego oraz rezerwatu przyrody zawierają w szczególności: 1) cele ochrony z uwzględnieniem przyrodniczych i społecznych uwarunkowań ich realizacji, 2) obszary ochrony ścisłej, częściowej i krajobrazowej, 3) program działań ochronnych na obszarach ochrony ścisłej, częściowej i krajobrazowej. Takich określeń (obszary "ochrony ścisłej, częściowej i krajobrazowej"), a więc określeń tożsamych z wymienionymi w art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy podatkowej, ustawodawca używa tylko w odniesieniu do planów ochrony parków narodowych i rezerwatów przyrody, natomiast plany ochrony dla parku krajobrazowego zawierają jedynie "obszary działań ochronnych" (art. 13b ust. 3 pkt 2). Ustawa o ochronie przyrody zawiera także definicje wymienionych wyżej form ochrony przyrody, tj. parku narodowego (art. 14 ust. 1), rezerwatu przyrody (art. 23 ust. 1), parku krajobrazowego (art. 24 ust. 1) oraz obszaru chronionego krajobrazu (art. 26 ust. 1). Charakterystyczne jest przy tym, że w ustawie oddzielnie unormowano zakazy dotyczące terenów parków narodowych oraz rezerwatów przyrody (art. 23a ust. 1) i oddzielnie dla parków krajobrazowych oraz obszarów chronionego krajobrazu (art. 26a ust. 1), czym podkreślono różnicę w zakresie ochrony realizowanej na tych chronionych terenach. Zauważyć także należy, że w odniesieniu do parków narodowych i rezerwatów przyrody zabrania się m. in. "prowadzenia działalności wytwórczej, handlowej, a także rolniczej, hodowlanej lub chowu zwierząt" (art. 23a ust. 1 pkt 10), natomiast zakazu takiego nie wprowadzono w odniesieniu do parku krajobrazowego lub obszaru chronionego krajobrazu, lecz przeciwnie, ustawa wprost stanowi, że "grunty rolne, leśne i inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu" (art. 26a ust. 2). Zasadnicze znaczenie w sprawie niniejszej ma jednak przepis art. 14 ust. 13 tej ustawy, zgodnie z którym: "W parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody grunty objęte ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową, budynki i budowle trwale z gruntem związane, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody, są zwolnione z podatków i opłat określonych w innych ustawach, z wyjątkiem podatku leśnego obliczanego według zasad określonych dla lasów ochronnych oraz podatku rolnego od gruntów rolnych obliczanego według zasad określonych w odrębnych ustawach". W świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o ochronie przyrody, w związku z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie można się zgodzić ze skarżącą Jednostką Wojskową, iż zarządzane przez nią tereny położone w parku krajobrazowym lub na obszarze chronionego krajobrazu w 2003 r. były zwolnione z podatku od nieruchomości. Stwierdzić wprawdzie należy, że kwestia zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów objętych ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową w 2003 r. nie została uregulowana przez ustawodawcę w sposób poprawny - gdyż kwestię tę regulują równocześnie przepisy dwóch ustaw, tj. art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody, przy czym przepisy te nie są jednobrzmiące, a ponadto przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budzi wątpliwości interpretacyjne – jednak wykładnia omawianego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku w szczególności z art. 13b ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie przyrody prowadzi do wniosku, że zwolnienie od podatku od nieruchomości zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczy gruntów objętych ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową położonych (wyłącznie) na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody. Zasadę tę w sposób jednoznaczny potwierdza przepis art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody. Ze zwolnienia takiego nie korzystają więc grunty objęte jakąkolwiek ochroną, położone na terenach parków krajobrazowych i obszarach chronionego krajobrazu. Sąd nie podzielił też argumentacji skarżącej, że nie ma żadnej różnicy pomiędzy użytym w rozporządzeniu wojewody o utworzeniu parku krajobrazowego pojęciem "obszar krajobrazu chronionego", a pojęciem z ustawy podatkowej: "grunty objęte ochroną krajobrazową", i że są to pojęcia "zdecydowanie tożsame", a ich rozróżnianie przez organy podatkowe jest "wyraźnym naginaniem prawa". Jak wskazano powyżej, ustawa o ochronie przyrody używa wprawdzie wielu podobnie brzmiących określeń dotyczących rodzajów i form ochrony przyrody, jednak tym bardziej właśnie nie można ich utożsamiać, lecz należy dokonywać ścisłej interpretacji tych określeń. Taka ścisła interpretacja jest konieczna także ze względu na ugruntowaną w orzecznictwie sądowym i doktrynie prawa zasadę, iż przepisy podatkowe należy interpretować ściśle, a ponadto z uwagi na obowiązującą zasadę wykładni prawa, zakazującą dokonywania rozszerzającej interpretacji przepisów wprowadzających wyjątki, a niewątpliwie przepis art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy do takich właśnie przepisów. Na marginesie zauważyć należy, że wskazana wyżej niepoprawność ustawowego uregulowania omawianego zwolnienia od podatku od nieruchomości została usunięta przez ustawodawcę, który artykułem 134 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880) zmienił brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nadając mu (od 01.05.2004 r.) nie budzącą wątpliwości treść - stanowiąc, że zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęte są: "grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody - w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody". Zmiana brzmienia tego przepisu nie oznacza jednak – zdaniem Sądu – iż w okresie od 01.01.2003 r. do 30.04.2004 r. przepis ten miał zasadniczo inną treść, sugerowaną przez stronę skarżącą. Mimo nieuwzględnienia zarzutów podniesionych w skardze, zaskarżoną decyzję należało uchylić, bowiem narusza ona prawo materialne (art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), w tym zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r., w kwocie obliczonej przy zastosowaniu stawki tego podatku (0,30 zł/m2) nie wynikającej z obowiązującej uchwały rady gminy. Uchwała Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia stawek podatków i opłat lokalnych oraz zasad ich poboru w 2003 r., którą ustalono stawki podatku od nieruchomości zastosowane przez organ I instancji przy określeniu wysokości tego podatku w niniejszej sprawie, została bowiem unieważniona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 15.10.2003 r., natomiast poprzednia uchwała Rady Gminy (z dnia [...] r. Nr [...]) określająca stawki podatku od nieruchomości, uchylona (unieważnioną następnie) uchwałą Nr [...] z dnia [...] r., nie zawierała stawki tego podatku w wysokości 0,30 zł/m2 zastosowanej w decyzji określającej podatek. Wprawdzie sąd administracyjny oceniając legalność zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w czasie wydawania takiej decyzji, a w sprawie niniejszej – co podnosi organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę – w dniu wydawania zaskarżonej decyzji ([...] r.) przedmiotowa uchwała rady gminy jeszcze obowiązywała, to jednak dla wyeliminowania, powstałego w związku ze stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy, stanu niezgodności z prawem, decyzję tę należało uchylić. Z tego też powodu uchylono również decyzję organu I instancji. Wypada jednak przy tym stwierdzić, że wobec wskazanego powyżej faktu, iż w czasie wydawania zaskarżonej decyzji przedmiotowa uchwała rady gminy jeszcze obowiązywała, nie można zaskarżonej decyzji zarzucić rażącego naruszenia prawa ani, tym bardziej, wydania jej bez podstawy prawnej. W związku z tym nie został także uwzględniony wniosek skargi (wyrażony w piśmie z [...] r., zmieniającym skargę) o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji). Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji (na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 tejże ustawy, uznając, że decyzje organów podatkowych zostały uchylone z innych powodów niż podniesione w skardze, a zasadnicze zarzuty skargi nie zostały uwzględnione, gdyż wbrew tym zarzutom grunty zarządzane przez stronę skarżącą nie są wolne od podatku od nieruchomości. Mając jednak na względzie, że w istocie rzeczy wysokość podatku należnego od skarżącej winna być określona z zastosowaniem niższych stawek wynikających z wymienionej wyżej uchwały Rady Gminy z dnia [...] r., przyjąć należy, iż skarga została uwzględniona w takiej części, która uzasadnia zasądzenie na rzecz strony skarżącej tylko części kosztów.