SA/Sz 215/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA S. Kłosowski (spr.), Sędziowie NSA B. Gebel, K. Grzegorczyk-Meder, Protokolant Maria Rosochacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2004r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]r. Nr [...] II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...]r. złożonym [...]r. Z. M. zwróciła się do Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją tego organu z dnia [...]r. znak [...] – podnosząc, iż nie jest właścicielem nieruchomości położonej w [...] na działkach [...] i [...]. W podstawie prawnej wniosku powołała art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, nie wskazując okoliczności faktycznych sprawy. Dnia [...]r. Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 149 § 3 kpa wydał decyzję nr [...] w której odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]r., Nr [...], wskazując w uzasadnieniu, iż w tej sprawie nie wystąpiła żadna okoliczność warunkująca wznowienie postępowania wymieniona w art. 145 § 1 kpa. Od powyższej decyzji Z. M. wniosła odwołanie w którym zarzuciła, iż decyzja [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]r. została podjęta z rażącą obrazą art. 145 § 1 pkt 5, albowiem wyszła na jaw istotna dla pracy nowa okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu wydania decyzji, nie znana organowi, który wydał decyzję tzn. że nie była i nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości położonej na działkach [...] i [...] w [...], a co za tym idzie nie może być stroną czego dowodzi załączony wypis z KW. Jej zdaniem decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]r. Nr [...] została podjęta bez jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując w uzasadnieniu, że Z. M. zarzuciła wydanej decyzji organu I instancji naruszenie prawa, gdyż – jej zdaniem – wyszła na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu wydania decyzji, nie znana organowi, który wydał decyzję tzn. nie była ona i nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...], a co za tym idzie nie powinna być uznana za stronę. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż nie jest ona stroną w toczącym się postępowaniu administracyjnym, stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni sama nie rości sobie prawa do tego aby być stroną. W związku z powyższym decyzja wydana przez INB w [...], jest zasadna. Powyższą decyzję Z. M. zaskarżyła skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wywiodła, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie przyjął , że nie jest stroną i nie był stroną w postępowaniu zakończonym prawomocną decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]r. znak [...] i ten fakt stanowi wystarczającą przesłankę do wznowienia postępowania z urzędu (art. 147 kpa). Natomiast w postępowaniu [...]Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], które jest postępowaniem odrębnym od w/w, zakończonym ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]r., ponad wszelką wątpliwość była stroną, Jej interes prawny przejawia się w tym, że prawomocna decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...]r. znak [...], w której mylnie występuje jako strona (art. 145 § 1 pkt 1 kpa) stanowiła i stanowi dowód obciążający ją w wymienionych sprawach przed Sądem w [...]. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 w zw. z art. 87 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271) sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne - na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 – dalej skrótowo wskazana jako ppsa). Skargę uznać należy za zasadną. Wniosek skarżącej o wznowieniu postępowania nie został bowiem prawidłowo rozpatrzony. Rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania organ w pierwszej kolejności winien zbadać dopuszczalność wznowienia, zachowanie terminu oraz czy opera się na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżąca wprawdzie w swym wniosku nie przytoczyła żadnych okoliczności faktycznych na którym go opiera. Powołała się jednak na podstawę prawną, którą organ, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7,8 i 9 kpa powinien wnikliwie wyjaśnić podstawy wznowieniowe. Z kolei stanowisko skarżącej, iż nie powinna być stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją, której wznowienia się domaga nie oznacza, iż nie może być ona stroną postępowania o wznowienie tego postępowania. Aby to ocenić należało odnieść się do treści przedmiotowej decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. znak [...]. Tymczasem organ do akt sprawy decyzji tej nawet nie dołączył, co oznacza, że kwestii dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania administracyjnego nie zbadał, a nadto błędnie uznał, iż skoro skarżąca uważa, że nie powinna być uznana za stronę postępowania zwykłego to nie jest również stroną postępowania o wznowienie postępowania. Wg art. 28 kpa stroną bowiem jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żąda czynności organ ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, a taka sytuacja w sprawie zachodzi. Zaskarżona decyzja wydana zatem została z naruszeniem art. 145 oraz 147 kpa w zw. z naruszeniem art. 7,8 i 9 kpa co – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi podstawę do jej uchylenia. Ze względu na charakter decyzji która nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji – Sąd nie orzekł w przedmiocie jej wykonania – zgodnie z art. 152 p.p.s.a.