SA/Sz 2207/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004r. sprawy ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków za budowy i zagospodarowania terenu /. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]., Nr [...], II. decyzja nie podlega wykonaniu. II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy [...], decyzją z dnia [...]., na podstawie art 104 i 107 kpa, art. 39 ust.1, art. 40 ust.1 i 3 art. 42 art. 46 ust.2 i 3 ustawy z dnia 17 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1994r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Narodowej Miasta i Gminy [...]z dnia [...]. ustalił na wniosek Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego [...]warunki zabudowy \ zagospodarowania terenu dla działek nr [...]w miejscowości [...]dla inwestycji polegającej na budowie linii telekomunikacyjnej na odcinku od istniejącego kabla telefonicznego [...]do budynku mieszkalnego w [...]. W dniu [...]Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...]złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wójta Gminy [...]. Wniosek swój uzasadnił tym, że przedmiotowa decyzja została wydana na działki nr [...]wchodzące w skład kompleksu wojskowego Nr [...], stanowiące teren zamknięty wykorzystywany na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, zatem zgodnie z obowiązującym prawem uprawnionym do wydania przedmiotowej decyzji jest Wojewoda [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /tj. Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 856/ stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...]Nr [...]z dnia [...]. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej działki nr [...] w miejscowości [...]dla inwestycji p.n. budowa linii telekomunikacyjnej na odcinku od istniejącego kabla telefonicznego [...]do budynku mieszkalnego w [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że zgodnie z art. 3 pkt. 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Qt Dz.U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) przez teren zamknięty należy rozumieć teren, a w szczególnych przypadkach obiekt budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony w sposób określony w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego, niezbędny na cele: a) obronności lub bezpieczeństwa państwa, będący w dyspozycji jednostek organizacyjnych podległych ministrom właściwym do spraw obrony narodowej, spraw wewnętrznych, spraw zagranicznych oraz Szefowi Urzędu Ochrony Państwa, b) bezpośredniego wydobywania kopaliny ze złoża, będący w dyspozycji zakładu górniczego. Zgodnie z art. 4 ust.2a ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. Nr 100 z 2000 poz. 1086) tereny zamknięte są ustalane przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych w drodze decyzji. W decyzji tej określane są również granice terenu zamkniętego. Dokumentacja geodezyjna określająca przebieg granic i powierzchnię terenu zamkniętego przekazywana jest przez organy wydające decyzje o zamknięciu . terenu właściwym terytorialnie starostom. Postanowienia art. 4 ust 2a, 2b ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wypełnił Minister Obrony Narodowej wydając decyzję Nr 0-ll/MON z dnia 28 grudnia 2000 r. ustalając tereny zamknięte w resorcie Obrony Narodowej. Zgodnie z w/w decyzją działka nr [...]została uznana za teren zamknięty. A skoro uznano w/w działkę-w rozumieniu przepisów Prawo budowlane za teren zamknięty, to na podstawie art. 40 pkt. 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydaje wojewoda. W związku z tym, iż sporna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wydana została przez Wójta Gminy [...]z naruszeniem prawa o właściwości, należało na podstawie art. 156 § 1 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzić jej nieważność w części dot. działki [...]. Brak jest natomiast podstawy prawnej do uznania, iż działka Nr [...] stanowi "teren zamknięty". Z akt sprawy wynika, że jest ona jedynie w posiadaniu strony skarżącej na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Nadleśnictwem [...]. Rejonowy Zarząd Infrastruktury z siedzibą w [...]złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc że działka nr [...], podobnie jak działka nr [...] jest używana na potrzeby MON, a zatem stanowi również teren zamknięty i dla obu tych działek organem właściwym do wydania przedmiotowej decyzji jest Wojewoda [...], a nie Wójt Gminy [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856/, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...]. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...], który zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, naruszenie art. 40 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że działka nr [...] w miejscowości [...]nie została uznana przez Ministra Obrony Narodowej za teren zamknięty. Wskazując na powyższe zarzuty Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...]wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/. Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Skarga nie jest pozbawiona słuszności. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji powinno być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego /art. 7 i 77 § 1 kpa/. Ponadto stosownie do art. 107 § 3 kpa organ orzekający powinien decyzję należycie uzasadnić z podaniem dowodów, na których podstawie określone fakty przyjął za udowodnione, oraz przyczyn , z powodu których innym dowodom i zarzutom strony odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnieni wszystkich okoliczności istotnych w sprawie nie tylko świadczy o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego ale stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]stwierdziło na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa nieważność decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą - Budowa linii telekomunikacyjnej na odcinku od istniejącego kabla telefonicznego [...]do budynku mieszkalnego w [...]w części dotyczącej działki [...]. Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...]w swoim wniosku z dnia [...]. domagał się stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wójta Gminy [...]w całości, a więc w części dotyczącej również działki [...]. W zaskarżonej decyzji wskazano, że Minister Obrony Narodowej w decyzji Nr [...]z dnia [...]r. ustalił tereny zamknięte w resorcie Obrony Narodowej i za teren zamknięty uznał działkę nr [...] obręb [...]. Stosownie do treści art 40 ust3 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz.U. Nr 15, z 2000r., poz. 130/ decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do tych terenów wydaje Wojewoda. Zdaniem Sądu, ustalenie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że działka nr [...] nie stanowi terenu zamkniętego, gdyż nie została za taki uznana przez Ministra Obrony Narodowej zostało dokonane bez należytego wyjaśnienia tej kwestii. W ocenie organu Minister Obrony Narodowej w swojej decyzji Nr [...]z dnia [...]r. za teren zamknięty uznał jedynie działkę Nr [...]. ale jak słusznie zauważa skarżąca Dyrektor Departamentu Infrastruktury Ministerstwa Obrony Narodowej w swoich pismach z dnia [...]r. i [...]r. powołując się na cytowaną wyżej decyzję Ministra Obrony Narodowej stwierdza , że wszystkie kompleksy wojskowe używane przez jednostki organizacyjne resortu obrony narodowej uznane zostały za zamknięte. Celem usunięcia tych wątpliwości organ winien zwrócić się do Ministra Obrony Narodowej o udzielenie informacji , czy działka Nr [...] wchodząca w skład kompleksu wojskowego nr [...] stanowi teren zamknięty, o którym mowa w art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i art. 4 ust.2a ustawy z dnia 17 maja 989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sformułowanie "kompleksy wojskowe używane przez jednostki organizacyjne resortu obrony narodowej" oznaczać ma bowiem tereny znajdujące się w trwałym zarządzie jednostek organizacjach, a także nieruchomości dzierżawione, zajmowane i użytkowane przez jednostki organizacyjne na podstawie zawartych przez nie umów. Działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w Zarządzie Lasów Państwowych /Nadleśnictwo [...]/ i jest wykorzystywana przez wojsko na podstawie umowy o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie spisanej w dniu [...]. pomiędzy Nadleśnictwem [...]i Rejonowym Zarządem Infrastruktury w [...]i wchodzi w skład kompleksu wojskowego nr [...]. Nie przesądzając merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji wyroku.