SA/Sz 2277/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA D. Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie NSA B. Gebel, K. Grzegorczyk-Meder, Protokolant K. Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych /. uchyla zaskarżoną decyzję, lI. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Starosta z powołaniem się na art. 104 k p. a. oraz art. 6 pkt 6 lit a i b, art. 2 ust i pkt 2 i art. 23 ust I i 2 ustawy z dnia 14.12.1994r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity - Dz. U. z2001r Nr 6 poz. 56 z późn. zm. ) orzekł o uznaniu M. M. za osobę bezrobotną z dniem [...]r i odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżąca w dniu rejestracji spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną natomiast suma okresów, o których mowa w art. 23 ust 1 i 2 ww. ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji) jest mniejsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. M. M. w odwołaniu, przedmiotową decyzję uważa za krzywdzącą, bowiem w [...]pracowała od [...]do dnia [...], następnie chorowała od [...]do dnia [...]i zarejestrowała się w ciągu 7 dni. Zatem spełnia warunki do przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 Kpa , art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 25 ust. 11 i 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . W toku postępowania odwoławczego - na podstawie dokumentacji przedłożonej przez organ pierwszej instancji oraz odwołania ustalono, że po wygaśnięciu umowy o pracę M. M. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w dniu [...]r uzyskując z tym samym dniem status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od dnia [...]r, który miała prawo pobierać przez okres 18 miesięcy, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 3 lit a ww. ustawy. W dniu [...]skarżąca .zgłosiła w Urzędzie podjęcie zatrudnienia z dniem [...], w związku z powyższym z dniem tym utraciła status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku, co orzeczono decyzją z dnia [...]Nr [...], w której w uzasadnieniu było zawarte pouczenie o treści " w przypadku utraty statusu bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, ponowne nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na czas skrócony o okres jego pobierania przed utratą statusu bezrobotnego, nastąpi pod warunkiem zarejestrowania się w ciągu 7 dni od daty ustania zatrudnienia". M. M. do ponownej rejestracji zgłosiła się w dniu [...],a ponieważ spełniała warunki, o których mowa w art. 2 ust 1 pkt 2 ww. ustawy - to z tym samym dniem została uznana za osobę bezrobotną, i tej części decyzji w odwołaniu nie kwestionuje. Do ustalenia prawa do zasiłku skarżąca w dniu rejestracji przedłożyła: 1/ świadectwo pracy z [...]z dnia [...]na okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia [...]. do dnia [...], umowa o pracę wygasła po upływie okresu na jaki została zawarta, 2/ zaświadczenie lekarskie wydane [...]w wyniku kontroli lekarza orzecznika ZUS w [...]informujące M. M. o ustaniu jej niezdolności do pracy w dniu [...]., 3/ decyzję ZUS [...]z dnia [...]znak: [...]informującą M. M. o odmowie wypłaty zasiłku chorobowego za okres od dnia [...]do dnia [...], gdyż lekarz orzecznik: po przeprowadzeniu badań określił wcześniejszą datę ustania niezdolności do pracy niż orzeczono w zaświadczeniu lekarskim wydanym przez lekarza leczącego. Zgodnie z art. 25 ust. 11 ww. ustawy bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia , zaprzestania wykonywania pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że jeżeli bezrobotny podjął zatrudnienie na okres krótszy niż 365 dni, to posiadałby prawo do zasiłku na okres uzupełniający, gdyby ponownej rejestracji dokonał w ciągu 7 dni od dnia wygaśnięcia umowy o pracę. Przepis ten ma zatem charakter materialnoprawny, którego nie można przywrócić ani usprawiedliwić skutków jego upływu, nawet wtedy, kiedy osoba po ustaniu zatrudnienia , pobierała jeszcze zasiłek chorobowy z tytułu jej niezdolności do pracy i dopiero po jego ustaniu dokonała rejestracji. M. M. w swoim odwołaniu przyznaje, że zarejestrowała się w Urzędzie Pracy po okresie pobierania zasiłku chorobowego, który pobierała od [...]do dnia [...], więc od dnia [...]kiedy to ustało z nią zatrudnienie do dnia rejestracji upłynęło nie 7 a 21 dni. Stąd też nie spełnia warunków powrotu na zasiłek na okres uzupełniający, o którym mowa w cytowanym wyżej art, 25 ust. 11 w/w ustawy. Zdaniem organu skarżącej nie można również zaliczyć do bezrobotnych, o których mowa w art. 25 ust. 12 ww. ustawy, który stanowi, że osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 23, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. To art. 23 ust. 1 pkt 2 z wyżej zawartego zastrzeżenia stanowi, .że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu /.../ jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a / był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54, w kwocie co najmniej najmniejszego wynagrodzenia: w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Do 365 dni zgodnie z art. 23 ust 2 pkt 3 tej ustawy zalicza się również i okres pobierania zasiłku chorobowego przypadający po okresie ustania zatrudnienia. Z okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (tj. od dnia [...]do dnia [...]) M. M. wylegitymowała się łącznym okresem uprawniającym do zasiłku, wynoszącym [...] dni tj. [...]oraz okres [...] dni pobierania zasiłku chorobowego od dnia [...]-[...], które nie dają podstaw do powrotu na zasiłek na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku na podstawie art. 25 ust. 12 w/w ustawy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M. M. Decyzję odmawiającą przyznania zasiłku na okres uzupełniający uważa za niesłuszną i krzywdzącą bowiem spełniła wszystkie przesłanki wymienione w art. 25 ust.11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W dniu [...]. po ustaniu zasiłku chorobowego zarejestrowała się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Okres pobierania zasiłku chorobowego był przedłużeniem zatrudnienia i w tym czasie miała dochód przekraczający połowę najniższego wynagrodzenia. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Wojewódzki Sad Administracyjny z ważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270). Art. 25 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56/ regulujący okresy pobierania zasiłku, w ust.11 stanowi, że bezrobotny który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia i innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu siedmiu dni od dnia ustania zatrudnienia , zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowy najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. W rozpoznawanej sprawie M. M. podnosi, że dopełniła obowiązku określonego w ustawie, gdyż zarejestrowała się w okresie 7 dni po ustaniu zasiłku chorobowego. Jej zdaniem zasiłek choroby jest przedłużeniem zatrudnienia, a w tym czasie miała dochód przekraczający połowę najniższego wynagrodzenia. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 1998r, sygn. akt II SA 118/98 co do charakteru terminu z art. 25 ust.11 w/w ustawy, przy uwzględnieniu ogólnych zasad postępowania administracyjnego . Jak słusznie w wyroku tym wskazano, termin ten dotyczy czynności związanej z ponowną rejestracją a więc tym samym znajduje się jednak na pograniczu między specjalnym postępowaniem, a stwierdzeniem istnienia lub braku istnienia prawa do zasiłku uzupełniającego. Ten specjalny charakter terminu z art. 25 ust.11 cytowanej ustawy z 14 grudnia 1994r., /będącego przepisem prawa materialnego/ pozwala organowi administracyjnemu w szczególnie uzasadnionych stanach faktycznych badać, czy opóźnienie w uchybieniu terminu jest nieznaczne, /w stosunku do całego terminu/ i czy jest usprawiedliwione zupełnie wyjątkowymi okolicznościami, których nieuwzględnienie byłoby nie do pogodzenia z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela /art. 7kpa/. Ten specjalny charakter terminu z art. 25 ust. 11 cyt. ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. (będącego przepisem prawa materialnego) pozwala organowi administracyjnemu w szczególnie uzasadnionych stanach faktycznych badać, czy opóźnienie w uchybieniu terminu jest nieznaczne (w stosunku do całego terminu) i czy jest usprawiedliwione zupełnie wyjątkowymi okolicznościami, których nieuwzględnienie byłoby nie do pogodzenia z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela (art. 7 Kpa). Mamy więc do czynienia z możliwością pewnego odstępstwa od jednolitego rozumienia zasad terminu prawa materialnego. Mając na uwadze wskazany mieszany charakter terminu z art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. należało uchylić zaskarżoną decyzję przyjmującą że żadna z przyczyn uchybienia terminowi z art. 25 ust. 11 nie jest możliwa do uwzględnienia przy rozstrzyganiu, czy bezrobotnej przysługuje zasiłek uzupełniający ze wskazanego artykułu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 1a, c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.