SA/Sz 229/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi "S." S. A. w S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" i art. 53 § 1, § 4 i § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), Izba Skarbowa orzekła o uchyleniu w części decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r., określającej "S." S.A. z siedzibą w S. na kwotę [...] zł wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998 r. oraz określiła temuż podatnikowi wysokość tychże odsetek na kwotę [...] zł. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił "S." S.A. z siedzibą w S. w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na jego rachunek bankowy w wysokości [...] zł, zaległość podatkową w tymże podatku na kwotę [...] zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, a następnie odrębną decyzją z tejże samej daty, oznaczoną nr [...], określił odsetki za zwłokę od w/w zaległości podatkowej, wyliczone na dzień wydania decyzji określającej tę zaległość. Od decyzji określających wysokość odsetek "S." S.A. z siedzibą w S. wniosło odwołanie, domagając się jej uchylenia. Wynika dalej z uzasadnienia omawianej decyzji organu odwoławczego, że w pełni podzielił on ustalenia organu pierwszej instancji w kwestii pozostawania odwołującej się Spółki w zwłoce z zapłatą zaległości podatkowej wynikłej z otrzymania nienależnego zwrotu podatku. Podkreślając fakt utrzymania przez siebie w mocy decyzji organu kontroli skarbowej dotyczącej określenia wysokości kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wskazany wyżej okres rozliczeniowy oraz wysokości wynikającej stąd zaległości podatkowej, organ odwoławczy stwierdził w konkluzji, że zawarte w odwołaniu żądanie co do zasady nie może zostać przezeń uwzględnione, jakkolwiek stwierdził, iż organ kontroli skarbowej w zaskarżonej decyzji błędnie przyjął, że odsetki należało liczyć od dnia [...] roku, gdy tymczasem z akt sprawy wynika (k. [...]), że Urząd Skarbowy dopiero w dniu [...] r. przekazał na konto Spółki kwotę [...] zł, zaś kwotę [...] zł przerachował na zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu zakupów importowanego paliwa. Na koniec uzasadnienia swej decyzji organ odwoławczy przedstawił wyliczenie prawidłowej wysokości kwoty odsetek należnych za zwłokę. Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez pełnomocnika "S." S.A. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, skarżący zarzuca naruszenie przy ich wydaniu przepisu art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, iż przepis ten uprawnia organ podatkowy, który wydaje decyzję określającą wysokość zaległości podatkowej, do określenia odsetek zaległości podatkowej w drodze odrębnej decyzji. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, nie znajdując faktycznych i prawnych podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do regulacji art. 26 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) podatnicy podatku od towarów i usług obowiązani są bez wezwania przez urząd skarbowy do obliczania i wpłacania, na rachunek właściwego urzędu skarbowego, podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z przepisu art. 21 § 3 ustawy z 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2002 r., wynika, iż stwierdzenie przez organ podatkowy, na skutek wszczętego postępowania podatkowego, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna od wykazanej w deklaracji, nakłada na organ podatkowy powinność wydania decyzji, w której określa on wysokość zaległości podatkowej albo stwierdza nadpłatę. Zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej). Nie zapłacenie podatku w terminie powoduje, że naliczane są odsetki (art. 53 § 1 Ord. pod.), które zasadniczo obowiązany jest naliczyć sam podatnik (art. 53 § 3 tejże Ordynacji). Jeżeli jednak doszło do określenia zaległości podatkowej przez organ podatkowy w warunkach, o jakich jest mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, to odsetki za zwłokę nalicza organ podatkowy określając je na dzień wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej (art. 53 § 4 Ord. pod.). Na równi z zaległością podatkową traktuje się także zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, chyba że podatnik wykaże, iż nie nastąpiło to z jego winy (art. 52 § 1 pkt 2 Ord. pod.). W rozpatrywanej sprawie jest okolicznością w istocie nie kwestionowaną, że będąc do tego uprawnionym na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 100, poz. 442 ze zm.) organ kontroli skarbowej wydał w dniu [...] r. decyzję określającą skarżącej Spółce Akcyjnej wysokość zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998 r. Określenie zatem przez tenże organ, zaakceptowane następnie co do zasady przez organ odwoławczy, kwoty odsetek za zwłokę od traktowanej na równi z zaległością podatkową kwoty nienależnego zwrotu różnicy podatku od towarów i usług nie może być uznane za niezgodne z prawem, a w szczególności z przywołanymi wyżej przepisami Ordynacji podatkowej, zwłaszcza, że skarżąca Spółka w najmniejszym stopniu nie podważa prawidłowości ustaleń w zakresie wysokości tychże kwot, tj. zastosowanej stopy oprocentowania lub okresu pozostawania w zwłoce, od którego odsetki są naliczane. Podniesiony natomiast w skardze zarzut o braku uprawnienia organu podatkowego do wydania decyzji określającej wysokości odsetek za zwłokę odrębnej od decyzji określającej samą zaległość podatkową uznany być musi za chybiony, zauważyć tu bowiem należy, iż nakazując organowi podatkowemu naliczenie odsetek za zwłokę na dzień wydania przezeń decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej przepis art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej (w jego brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r.) nie wyklucza dokonania tego w decyzji odrębnej od decyzji określającej samą zaległość. Jakkolwiek więc za uzasadnioną uznać można tezę, iż regulacja zawarta w art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej wskazuje, iż intencją ustawodawcy jest, aby naliczanie przez organ podatkowy odsetek w przypadkach w przepisie tym wskazanych miało miejsce równocześnie z wydaniem decyzji określającej zaległość podatkową lub kategorii z zaległością tą związanych, stanowiąc element rozstrzygnięcia tej decyzji, to jednakże dokonanie takiego naliczenia odsetek w decyzji odrębnej, chociażby podjętej w tejże samej dacie co decyzja określająca zaległość podatkową, nie stanowi naruszenia prawa w jakimkolwiek stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 152, poz. 1270).