SA/Sz 2457/03

Dnia 21 kwietnia 2005r.r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./ Protokolant St. Sekr. Sąd. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia[...] . Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób na obszarze Gminy Miasto [...] I. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia[...] . Nr[...] , II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] ., Nr[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. R. od decyzji z dnia [...] r., Nr[...] , wydanej przez Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób na obszarze Gminy Miasto[...] , utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podał, iż podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), zgodnie z którym licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy "posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykażą się co najmniej 5 – letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu transportu drogowego nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich". Zatem ustawodawca uzależnił uzyskanie licencji od spełnienia jednego z dwóch wymienionych warunków, tj. dostarczenia zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem lub od udokumentowania 5 – letniej praktyki w zakresie transportu drogowego, przy czym przerwa w wykonywaniu tego transportu nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy i nie może być zależna od zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców lub niego samego. Warunki wymagane do uzyskania licencji powinny być spełnione w dniu składania wniosku. Z akt sprawy wynika, że K. R. nie spełnił pierwszego z przedstawionych warunków, ponieważ nie ukończył szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką. Spełnienie drugiego warunku wymienionego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c uzależniono od jednoczesnego wystąpienia dwóch przesłanek: - pięcioletniej praktyki, - przerwy w wykonywaniu transportu drogowego, która nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od przedsiębiorcy. K. R. prowadził działalność gospodarczą w zakresie krajowego zarobkowego przewozu osób od [...] r. do [...] r., a następnie z przerwami od [...] r. do [...] r. Od [...] r. do dnia wydania decyzji przez organ I instancji skarżący ma przerwę w prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego taksówką, która łącznie trwa[...] 3 miesiące. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie spełnia żadnej z wymienionych przesłanek, co wobec nie przedłożenia zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką potwierdzonego zdanym egzaminem jak również wykazania, że przerwa w prowadzonej działalności nie była zależna od strony, uniemożliwia skarżącemu uzyskanie licencji. K. R. musi odbyć stosowne szkolenie w zakresie transportu drogowego, zdać egzamin i wtedy może ubiegać się o uzyskanie nowej licencji. Z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym wynika, że 5 – letnią praktykę w wykonywaniu transportu drogowego można zaliczyć jedynie w przypadku jej udokumentowania, z zastrzeżeniem, iż w trakcie prowadzenia działalności, bez względu na czas jej wystąpienia, nie nastąpiła przerwa dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy zależna od przedsiębiorcy lub zatrudnionych przez niego kierowców. Każda taka przerwa powstała z przyczyn zależnych od przedsiębiorcy powoduje, iż czasu wykonywania transportu drogowego przed przerwą w prowadzonej działalności nie można zaliczyć do okresu praktyki. Na powyższą decyzję K. R. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż[...] . wystąpił z wnioskiem o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W odpowiedzi otrzymał wezwanie do uzupełnienia złożonego wniosku o oryginał zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, kserokopię dowodu rejestracyjnego pojazdu zgłoszonego do wykonywania transportu taksówką oraz zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką. Skarżący uzupełnił wniosek o oryginał zaświadczenia z KRK oraz kserokopię dowodu rejestracyjnego. Odnośnie zaświadczenia o ukończeniu kursu skarżący oświadczył, iż spełnienie tego warunku potwierdza zaświadczenie o przebiegu działalności gospodarczej w zakresie taksówki osobowej wydane przez Pierwszy Urząd Skarbowy w[...] . Wydanie przez organy odmownej decyzji administracyjnej, z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, jest dla skarżącego niezrozumiałe, bowiem z zaświadczenia wydanego przez Pierwszy Urząd Skarbowy w [...] wynika np. okres pracy dziewięciu lat i czterech miesięcy bez żadnej przerwy, tj. [...] r. –[...] r., a następnie od[...] . do [...] r. , tj. okres ośmiu lat i jedenastu miesięcy z przerwami mniejszymi niż 6 kolejnych miesięcy. Ustawodawca w ustawie o transporcie drogowym nie określił jaki okres działalności należy brać pod uwagę, jedynym kryterium jest czas praktyki (min. 5 lat ) i długość przerw w tym okresie ( max. 6 miesięcy ). Przedstawione zaświadczenie wyraźnie udokumentowywuje spełnienie wymogu ustawowego, dlatego zdaniem skarżącego nie ma przyczyn z powodu których odmówiono mu udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze Gminy [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w[...] podtrzymało swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Skargę uznać należy za zasadną. Ustawa z dnia z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1071 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji z [...] r., w art. 6 ust. 1 określała przesłanki podmiotowe, jakie musiały być spełnione do uzyskania licencji na prowadzenie transportu drogowego taksówka. Jedną z tych przesłanek, zamieszczoną w pkt 2 lit. "c" tego przepisu, było legitymowanie się przez wnioskodawcę zaświadczeniem o ukończenia szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką lub wykazanie się co najmniej pięcioletnia praktyką w zakresie wykonywania tego transportu. Organy obu instancji uznały, iż skarżący nie spełnia ww. przesłanki, ponieważ nie przedłożył zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką. Nie wykazał się również pięcioletnią praktyką w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką, ponieważ bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie licencji, przerwał wykonywanie tego transportu na okres dłuższy niż sześć miesięcy. Zdaniem Sądu stanowisko organów obu instancji nie znajduje odzwierciedlenia w treści przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Z przepisu tego nie wynika bowiem aby pięcioletnia praktyka w wykonywaniu transportu drogowego taksówką przypadać musiała bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie licencji. Przepis ten stanowi jedynie, że wnioskodawca musi wykazać się pięcioletnią, nieprzerwaną praktyką w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką, bez wskazania w jakim czasie praktykę taką nabył. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że przerwa w wykonywaniu transportu drogowego dłuższa niż sześć miesięcy z przyczyn zależnych od wnioskodawcy, wywołuje taki skutek, że okres pięcioletniej praktyki musi nabywać od początku. Jednak nie ma podstawy do przyjęcia, że przerwa taka powoduje utratę wcześniej nabytej nieprzerwanej, pięcioletniej praktyki. Skarżący wykonując transport drogowy w latach [...] wykazał się pięcioletnią praktyką w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką, przewidzianą ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. To oznacza zaś, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odmawiająca skarżącemu udzielenia licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób na obszarze Gminy [...] , wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, dlatego też Sąd uchylił je na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy.