SA/Sz 2631/02

1 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant Robert Rozbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2004r. sprawy ze skarg I. J. I G. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia oddala skargi Sygn. akt SA/Sz 2631/02 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał N. i A. T. rozebranie, wykonanego bez wymaganego pozwolenia, ogrodzenia działki nr [...], w [...],. W uzasadnieniu decyzji podano, że N. i A.T. zgłosili zamiar ogrodzenia działki nr [...],, jednakże Urząd Miasta i Gminy w [...], w dniu [...], r. wydał decyzję odmawiającą przyjęcia zgłoszenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...],, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], r., sygn. akt SA/Sz 2415/2001 oddalił skargę małżonków T. w tej sprawie. Przeprowadzone w dniu [...],r. oględziny wykazały, że pomimo nie wyrażenia zgody przez Urząd Miasta i Gminy w [...],,N. i A. T.rozebrali część starego ogrodzenia działki nr [...], i wybudowali, na długości [...], m, nowe ogrodzenie wykonane z elementów betonowych prefabrykowanych o wys. [...],m, co stanowi samowolę budowlaną. N. i A. T. złożyli od tej decyzji odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w którym podali min., że naprawiony płot został zbudowany w [...], r. zgodnie z decyzją nr [...], r., wydaną przez Naczelnika Miasta i Gminy w [...],, która jest decyzją nadal obowiązującą. Płot, który został naprawiony stoi na granicy wewnętrznej działek [...],. Zdaniem odwołujących się, zgodnie z art. 29 pkt 7 Prawa budowlanego, roboty te nie wymagały uzyskania żadnych zezwoleń na budowę, a tym bardziej pozwolenia na remont ogrodzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu sprawy na wskutek wniesionego odwołania, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie. W motywach dokonanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że w świetle obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, budowa ogrodzeń nie Sygn. akt SA/Sz 2631/02 3 wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, za wyjątkiem ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m, których budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2). Przedmiotowy odcinek ogrodzenia o wysokości[...], m, wybudowano pomiędzy działkami sąsiednimi, stanowiącymi własność prywatną, a więc budowa jego nie wymagała ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Zatem postępowanie administracyjne, prowadzone przez organ nadzoru budowlanego było bezprzedmiotowe. Przywoływane natomiast przez organ I instancji decyzje i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosiły się do części ogrodzenia działek nr [...], których budowa wymagała zgłoszenia. Na powyższą decyzję skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego złożyły I. J i G.D. I.J. wniosła o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazanie rozbiórki wykonanego ogrodzenia i o wydanie nakazu wykupienia działek [...], przez Urząd Gminy [...], lub Zarząd Dróg Wojewódzkich. Uzasadniając skargę podniosła, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy podważył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...], r., sygn. akt SA/Sz 2415/2001 i poprzednią decyzję Wojewody z dnia [...], Skarżąca podkreśliła, że nie posiada bezpośredniego dojścia i dojazdu do swojej posesji, tj. do działki nr [...],, a postawione ogrodzenie pozbawiło ją jakiegokolwiek dojazdu do własnej posesji. Taki stan rzeczy uniemożliwi, w wypadku nagłego zdarzenia, dojazd pogotowia lub straży pożarnej, które nie sforsują betonowego ogrodzenia, zaś dojazd przez działkę nr [...], będzie niemożliwy z uwagi na ukształtowanie terenu. I.J. podała, że jako osoba samotna i będąca inwalidą wojennym I grupy, ma duże trudności z poruszaniem się, a brak dojazdu do własnej działki zmusza ją do przechodzenia przez działkę córki, która posiada duże uskoki , stanowiące dla niej coraz większy problem do pokonania. Ponadto, skarżąca przedstawiła, występującą jej zdaniem, bezczynność organu( Zarządu Dróg Wojewódzkich, Urzędu Gminy, organów Sygn. akt SA/Sz 2631/02 4 nadzoru budowlanego) związaną z kwestią odkupienia i przejęcia działek nr [...], przeznaczonych na poszerzenie dróg. G.D. w złożonej do Sądu skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca wskazała, że zarówno Urząd Gminy w [...],, jak i Wojewoda , a następnie Naczelny Sąd Administracyjny [...], wyrokiem z dnia [...], r. odmówiły przyjęcia zgłoszenia ogrodzenia działek [...], uznając, że ogrodzenie to spowoduje ograniczenie dojazdu do działek [...],. N. i A.T. otrzymali w [...], r. od Naczelnika Miasta i Gminy [...], pozwolenie na budowę ogrodzenia posesji położonej w przy [...],, ale zdaniem strony skarżącej, w pozwoleniu tym nie ma mowy o grodzeniu działki [...],, czyli drogi dojazdowej. Ogrodzenie to powstało od strony ul. [...], a postawienie bramy wjazdowej na tejże drodze uniemożliwiło matce skarżącej – I.J., w pełni korzystanie z własnej posesji. I.J. wystąpiła więc do Sądu Rejonowego w [...], o ustanowienie drogi koniecznej, gdzie na skutek fałszywych zeznań małżonków T., stwierdzono, iż posiada ona bezpośredni dojazd i dojście do swojej posesji tak od strony ul. [...], i może także korzystać z działki nr [...], stanowiącej własność córki – G.D. Skarżąca podniosła, że ogrodzenie działek od strony granicy z działką [...], uniemożliwia jej korzystanie z własnej posesji i powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zwiększa ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich, czego zabrania art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dodatkowo wskazała, że ogrodzenie działek [...], narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ działka nr [...], usytuowana wzdłuż ul. [...], jest przewidziana w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...],, na poszerzenie pasa drogowego, a działka nr [...], jest przewidziana na poszerzenie tej ulicy, o czym świadczy decyzja Urzędu Miasta [...], G.D. wyraziła obawę, że po otrzymaniu przez N. i A.T. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zezwalającej na grodzenie działek, pomimo innego werdyktu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...],., nie będzie Sygn. akt SA/Sz 2631/02 5 mogła wejść, ani wjechać na swoją posesję, gdyż będzie tam stał płot z elementów betonowych. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przymuszenie odpowiednich instytucji administracji państwowej do wykupu działek [...],. Działki te, przy podziale geodezyjnym w [...], r. zostały wydzielone jako drogi dojazdowe do działek budowlanych[...], Według obowiązującego wówczas Prawa budowlanego powinny być przejęte nieodpłatnie przez odpowiednie instytucje. Nie zostało to jednak dokonane, a w [...],została przepisana aktem notarialnych N.T.. Błąd instytucji państwowych oraz notariusza pociągnął za sobą lata waśni, sporów i złośliwości dotyczących korzystania z drogi. Skarżąca wyraziła przekonanie, że sporów tych nie zakończy żaden sąd cywilny a jedynie wykupienie przez odpowiednie instancje w/w działek, do czego może doprowadzić Naczelny Sąd Administracyjny wydając odpowiednie decyzje. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargi wniósł o ich oddalenie. G.D. w skierowanym do Sądu piśmie z dnia [...], r., wniosła o połączenie jej skargi ze skargą I.J.. W piśmie procesowym z dnia [...],r. prosząc o przyśpieszenie wyznaczenia terminu rozprawy, zwróciła się również z wnioskiem o ukaranie małżonków T. za nie respektowanie wcześniejszego wyroku Sądu. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarządził połączenie spraw ze skargi I.J. ze skargą G.D. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Sygn. akt SA/Sz 2631/02 6 Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję -w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. W przypadku nie zaistnienia takich uchybień Sąd oddala skargę. Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do wydawania orzeczeń nakazujących organom administracji publicznej podjęcie czynności wykraczających poza granice sprawy lub dotyczących sfery kształtowania stosunków cywilnoprawnych związanych np. z nabyciem gruntów. Zagadnienie przejęcia przez odpowiedni zarząd drogi konkretnych działek gruntu leży poza granicą niniejszej sprawy, której przedmiotem jest wyłącznie wykonanie przez N. i A. T. ogrodzenia o długości [...], m. Poczynienie powyższych uwag stało się konieczne z uwagi na zawarte w skargach żądania przymuszenia organów administracji do wykupienia wskazanych działek gruntów. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonana według kryterium zgodności z prawem doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta odpowiada prawu. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zwana w dalszej części uzasadnienia ustawą, oprócz sformułowania generalnej zasady obowiązkowego uzyskiwania pozwolenia na wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych (art. 28) wskazała, w sposób enumeratywny obiekty i roboty budowlane, które mogą być prowadzone bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę i nie zostaną tym samym uznane za samowolę budowlaną. Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona została budowa ogrodzeń, o czym stanowi wprost art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy. Artykułem 1 pkt 13 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych Sygn. akt SA/Sz 2631/02 7 ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726 ze zm.) wprowadzono nowe brzmienie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tą zmianą, dla budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m - wymagane stało się dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Analiza wskazanych przepisów, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, doprowadziła do wniosku, że budowa ogrodzeń nie wymagała pozwolenia na budowę, zaś obowiązkowi dokonania zgłoszenia podlegały jedynie ogrodzenia o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należało odpowiedzieć na pytanie, czy budowa przez N. i A. T. będącego przedmiotem sprawy ogrodzenia, podlegała obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Poza sporem jest dokonane przez organy nadzoru budowlanego ustalenie, że wybudowane ogrodzenie o długości [...], m posiada wysokość nie przekraczającą 2,20m(1,5m). Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że ogrodzenie to znajduje się pomiędzy działkami o nr [...],. Na mapach ewidencyjnych działka nr [...],. Z treści aktu notarialnego, rep. [...], wynika, że działka nr [...], została przeznaczona na drogę dojazdową do działek nr [...],. Brak jest zarazem dowodów świadczących, że działka nr [...], została obciążona służebnościami. We wniesionych skargach wyrażono stanowisko, iż przeznaczenie działki nr [...],w planach zagospodarowania przestrzennego na poszerzenie ul. [...], a tymczasowo jako drogi dojazdowej, wyklucza usytuowanie ogrodzenia na granicy tej działki, stanowiąc naruszenie prawa i samowolę budowlaną, jednocześnie uniemożliwiając skarżącym dostęp do drogi publicznej. Przed rozważeniem zasadności podniesionych zarzutów, przede wszystkim należało określić rodzaj miejsc od strony których, budowa ogrodzeń wymaga zgłoszenia właściwemu organowi w kontekście art. 30 ust. 1 pkt 2. Ustawodawca posłużył się w tym przepisie katalogiem otwartym, dokonując przykładowego wyliczenia takich miejsc. Wskazał, że budowa ogrodzeń wymaga dokonania zgłoszenia od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Sygn. akt SA/Sz 2631/02 8 Definicję drogi można odnaleźć w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). W myśl art. 4 pkt 1 tejże ustawy, droga lub pas drogowy to wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Stosownie do art. 2 ust. 1 cyt. ustawy, drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na 4 kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 cyt. ustawy). Konieczne stało się zatem wyjaśnienie, czy działka gruntu na której zrealizowano sporne ogrodzenie, mogła być uznana jako miejsce o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. jako droga, ulica, plac i inne miejsce publiczne. Zasady percepcyjnej fazy wykładni przyjmują, że odtworzenie treści każdego wyrażenia normokształtnego powinno być w pierwszej kolejności poddane wykładni językowej. Jak wspomniano wcześniej, wskazane przez ustawodawcę wyszczególnienie w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest przykładowe, a więc nie stanowi katalogu zamkniętego. Tym niemniej określa w pewien sposób charakter miejsc do których przepis ten winien mieć zastosowanie. Słowa: drogi, ulice, place, zostały związane spójnikiem "i" z "innymi miejscami publicznymi". W ocenie Sądu, taki zabieg legislacyjny należy odczytać jako świadome powiązanie wymienionych jako przykład "dróg, ulic, placów" razem z "innymi" miejscami posiadającymi atrybut "miejsc publicznych". Tak więc zarówno drogi, ulice jak i place muszą mieć charakter publiczny. Sygn. akt SA/Sz 2631/02 9 Reasumując, za uprawnione wydaje się przyjęcie, że pod pojęciem drogi, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy, należy rozumieć drogę publiczną wedle, przedstawionej wyżej definicji legalnej znajdującej się w ustawie o drogach publicznych. Z akt sprawy wynika, że działka gruntu, sklasyfikowana jako działka rolna V klasy, pomimo, iż przeznaczona została jako droga dojazdowa do działek nr [...],, nie może być uznana jako droga publiczna w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Nie została ona bowiem zaliczona do żadnej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy. Stanowiąc własność osoby fizycznej działka ta mogła jedynie spełniać rolę drogi dojazdowej - o statusie drogi wewnętrznej. Jako taka zaś nie podlegała szczególnym unormowaniom związanym z możliwością sytuowania na niej ogrodzeń nie przekraczających wys. 2,20 m, tzn. pod warunkiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jednym z zarzutów skarg stał się zarzut nie respektowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego[...],. Skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że pomimo pozornej tożsamości obu postępowań, inny był przedmiot i stan faktyczny stanowiący o podstawie dokonanych rozstrzygnięć. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że postępowanie zakończone wyrokiem Sądu z dnia [...], r., sygn. akt SA/Sz 2415/2001 związane było z zamiarem ogrodzenia przez N. i A. T., dwóch działek o nr [...],. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest budowa ogrodzenia wyłącznie na jednej działce[...],i to jedynie od strony z działką nr [...],. Nie można zatem przyjąć, iż zaistniała tożsamość spraw, która wiązałaby organy nadzoru budowlanego w rozumieniu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustosunkowując się do żądania ukarania grzywną uczestników postępowania N, i A.T. w związku z zarzuconym im nie respektowaniem wyroku Sądu z [...],r. należy dodatkowo wyjaśnić, że sądy administracyjne nie posiadają uprawnień do nakładania grzywien w sytuacji nie wykonywania przez osoby fizyczne wydanych orzeczeń sądowych. O wymierzeniu grzywny sąd może zdecydować w tylko określonych sytuacjach, o których mowa np. w art. 23, art. 55 § Sygn. akt SA/Sz 2631/02 10 1, art. 112 § 1, art. 154 § 1 i art. 293 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie mogły stanowić merytorycznego argumentu w sprawie rozważania na temat spodziewanego przez strony skarżące, ogrodzenia przez N. i A. T. kolejnej działki o nr [...],. Hipotetyczne założenia co do przyszłych działań ze strony właścicieli sąsiednich nieruchomości, obawa ogrodzenia działki nr [...], i całkowitego pozbawienia skarżących możliwości dostępu do drogi publicznej, nie mogły być wzięte pod uwagę przy dokonywaniu oceny zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z obowiązującym w dniu wydania decyzji prawem i istniejącym wówczas określonym stanem faktycznym. Kwestią dostępu do drogi publicznej z działki nr [...], zajmowały się także sądy powszechne. W ostatecznym postanowieniu Sądu Wojewódzkiego w[...], z dnia [...], oddalającym rewizję I. J. wnioskującej o ustanowienie drogi koniecznej przez działkę nr[...],, stanowiącej własność N. i A.T., stwierdzono m.in., że nieruchomość I. J. ma dostęp do drogi publicznej przez drogę prowadzącą przez sąsiednią działkę nr[...], będącą własnością jej córki, co ustalono na podstawie dokumentów złożonych w sprawie i oświadczenia I. J. złożonego na rozprawie w dniu [...],r. Jednocześnie należy stwierdzić, że zarzuty G. D. w zakresie pozbawienia dostępu do drogi publicznej skarżąca przedstawiła głównie jako obawy z punktu wiedzenia właścicielki działki sąsiedniej nr [...], -I.J.. W istocie G. D. nie podnosi, iż nie posiada dostępu do drogi publicznej podając jedynie, że zamiar ogrodzenia przez małżonków T. całkowicie uniemożliwi jej dostęp do drogi, który na dzień dzisiejszy jest utrudniony (wg oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu [...],r.). Odnosząc się do twierdzeń skargi G. D.o mającym mieć miejscu zagrożeniu bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zwiększeniu ograniczeń i uciążliwości dla terenów działek nr [...],w kontekście art. 30 ust. 3 pkt 1 i 4 ustawy, Sąd stwierdził, że przywołany przez skarżącą przepis stanowi upoważnienie dla właściwych organów do wydania decyzji nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować wymienione w nim stany Sygn. akt SA/Sz 2631/02 11 faktyczne. Jak już wykazano wyżej, budowa będącego przedmiotem sprawy ogrodzenia nie podlegała obowiązkowi zgłoszenia, zatem dla tego rodzaju inwestycji przepis art. 30 ust. 3 nie mógł mieć zastosowania, w związku z czym powołanie się nań w niniejszej sprawie było chybione. Rekapitulując powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa, co skutkować musiało oddaleniem skarg na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).