SA/Sz 3095/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący del. sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie sędzia WSA Barbara Gebel asesor WSA Arkadiusz Windak /spr/ Protokolant: st. sekr. sąd. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a: umarza postępowanie sądowe Decyzją z dnia [...] r., znak [...] Burmistrz Gminy, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. G., orzekł o wymeldowaniu M. N. z lokalu . Od decyzji tej M. N. złożył odwołanie do Wojewody. W jego uzasadnieniu podkreślił, iż do opuszczenia lokalu został zmuszony przez współmieszkańców, którzy podczas jego nieobecności samowolnie spakowali jego rzeczy osobiste i wystawili na korytarz. W związku z zaistniałą sytuacją udał się do matki u której obecnie mieszka. Jednocześnie podał, że przedmiotowy lokal był mu obiecany i miał być mu przepisany przez Państwa X , którzy z obietnicy się nie wywiązali. Wojewoda działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust. 2 w/w ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dnia [...] r. wydał decyzję znak: [...] którą utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta o wymeldowaniu M. N. Organ stwierdził, że odwołujący się opuścił w dniu [...] r. lokal i nie przybywa w nim, co potwierdza kontrola meldunkowa przeprowadzona przez Komendę Powiatową Policji w dniu [...] r. oraz czemu nie przeczy M. N.. Ponadto, M. N. utracił uprawnienia do przebywania w spornym lokalu, które to uprawnienie były tzw. prawem pochodnym do lokalu, którego głównymi najemcami są R. i G. G.. Wojewoda uznał również, że skoro odwołujący się po opuszczeniu lokalu nie podjął żadnych prawem przewidzianych kroków celem przywrócenia jego prawa do swobodnego korzystania z lokalu to opuszczenie lokalu należy traktować jako dobrowolne. Skargę na decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie złożył M. N. zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżący podniósł, iż przedmiotowego lokalu nie opuścił dobrowolnie - dwukrotnie zgłaszając fakt wyrzucenia go z w/w lokalu oficerowi dyżurnemu w Komendzie Policji. Dalej wskazał, że nie zostały wyczerpane przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. wszystkim (znane było miejsce jego pobytu oraz nie został dotrzymany sześciomiesięczny okres opuszczenia lokalu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje: Na podstawie art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Sprawy rozpoznawane są na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynął zwrot listu poleconego nadanego do M. N. a który zawierał zawiadomienie o terminie posiedzenia Sądu w sprawie zainicjowanej skargą M. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Z informacji zamieszczonych na kopercie wynikało, że adresat zmarł. W dniu [...] r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Wydziału Spraw Obywatelskich i Migracji oraz odpis skrócony aktu zgonu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd umarza postępowanie w razie śmierci strony jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki pozytywne o których mowa w wyżej cytowanym art. 161 § 1 pkt 2. Prowadzone postępowanie odnosiło się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego M. N. (praw i obowiązków meldunkowych) w związku z czym należało orzec jak w sentencji.