SA/Sz 351/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie NSA Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Krzysztof Kapelczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. u c h y l a zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M.R. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej dla M. i Z. R. oraz J. S. - współwłaścicieli nieruchomości położonej w O. o powierzchni 5,62 ha, stanowiącej działkę nr[...], podatek od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...]zł, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.). Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że M. i Z. R. oraz J. S. są współwłaścicielami niezabudowanej działki o powierzchni 5,62 ha położonej w O., którą ww. nabyli w dniu [...]r. od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie Nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za [...] r., które zakończono wydaniem w dniu [...] r., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 i art. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) oraz art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, decyzji ustalającej podatnikom wymiar podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł. Przedmiotową nieruchomość opodatkowano wg stawki, jak dla "gruntów pozostałych". W odwołaniu od powyższej decyzji M. R., wnosząc o jej uchylenie podniosła, że zakupiona przez nią nieruchomość stanowi nieużytki kl. VI, za które poprzedni właściciel nie płacił podatku od nieruchomości. Ponadto skarżąca wskazała, że na działce tej nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, iż nieruchomość przeznaczona jest na wysypisko nieczystości. Rozpoznając ww. zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, iż zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W uzasadnieniu wskazano, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr [...] wpisana do księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] jest oznaczona symbolem K, którym oznacza się użytki kopalne, stanowiące tereny zurbanizowane i niezabudowane, nie tworzące gospodarstwa rolnego. Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.) przedmiotowa nieruchomość nie podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Z tego względu mają do niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 431 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. M. i Z. R., nie zgadzając się ze stanowiskiem przedstawionym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, skierowali skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, podnosząc po raz kolejny, że zakupione przez nich grunty stanowią nieużytki, tj. grunty kl. VI, za które nie jest pobierany podatek. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 2 nie mającego zastosowania w przedmiotowej sprawie, ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości pranej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem. Według art. 3 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, a podstawę opodatkowania w tym przypadku stanowi powierzchnia gruntów (art. 4 ust. 1 pkt 3). Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 7 ppkt c Rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że podatek ten od gruntów, tzw. pozostałych nie może przekroczyć rocznie kwoty 0,08 zł od jednego metra kwadratowego powierzchni. W rozpatrywanej sprawie podatek ten ustalono w wysokości 0,07 zł za jeden metr kwadratowy powierzchni. Podstawą zastosowania stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) jest stan prawny tych gruntów, wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163). Wskazana ewidencja gruntów i budynków, którą prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 cyt. ustawy), jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i postępowaniu podatkowym. Powinna być ona utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (§ 30 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). W niniejszej sprawie zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i podatnicy powołują się na wypis z ewidencji gruntów i budynków lecz dokumentu takiego nie ma w aktach sprawy przedstawionych Sądowi. Z tego względu stwierdzić należy, że nadesłane przez Kolegium akta są niekompletne i nie zawierają całości materiału dowodowego niezbędnego do zweryfikowania rozstrzygnięć podjętych w sprawie. Brak w nich także decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...]r. oraz podstawy zastosowania do obliczenia podatku od nieruchomości podatników według stawki - 0,07 zł za metr kwadratowy powierzchni. Ustawa Ordynacja podatkowa szczegółowo reguluje kwestie dotyczące zasad, jakimi powinien kierować się organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania: oprócz zasad ogólnych zawartych w dziale I Działu IV Ordynacji, organ podatkowy powinien przestrzegać reguły, iż wydanie decyzji powinno zostać poprzedzone pełnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, przy czym obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego spoczywa na organie administracji. Na podstawie dokonanych ustaleń i przedstawionych materiałów nie można stwierdzić, czy rozstrzygnięcie w zakresie obowiązku podatkowego odnośnie podatku od nieruchomości, dotyczącego nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżących, było zgodnie z normami prawa materialnego. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a i c ustawy z 30.08.2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji. W związku z uwzględnieniem skargi, na podstawie art. 152 ustawy, Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.