SA/Sz 363/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie okresowego zasiłku gwarantowanego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856), art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej ( t.j. Dz. U. z 1998r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) oraz § 1 pkt 16 lit. "a" rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1999r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 13, poz. 115), po rozpoznaniu odwołania M. S. od decyzji z dnia [...]r. Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], odmawiającej przyznania pomocy w postaci gwarantowanego zasiłku okresowego - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że odwołanie M. S. wskazujące, że Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]nie uwzględnił jej faktycznej sytuacji rodzinnej, nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego budzą wątpliwości uprawnienia M. S. wynikające z art. 2a ust. 1 pkt 1a ustawy o pomocy społecznej związane z kwestią, czy jest osobą samotnie wychowującą dziecko. Pojęcie osoby samotnie wychowującej dziecko odnosi się do osoby gospodarującej z dzieckiem pozostającym pod jej opieką i na jej wyłącznym utrzymaniu, nawet jeśli otrzymuje alimenty. W rozpatrywanej sprawie M. S. nie można uznać za osobę samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu powołanego przepisu, ponieważ postępowanie administracyjne potwierdzone wywiadem środowiskowym wykazało, że odwołująca nie gospodaruje tylko z dzieckiem, lecz wspólnie z rodzicami i siostrą. Zatem, choć jest samotną matką, to jednak nie spełnia warunku "matki samotnie wychowującej dziecko" określonego w powołanym przepisie. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie złożyła M. S. zarzucając, że organ dokonał błędnej interpretacji pojęcia "samotna matka", gdyż dziecko wychowuje sama i nie pozostaje w żadnym związku. Faktem jest, że mieszka ze swoimi rodzicami i siostrą, ale to ona wraz z synem stanowią podstawową komórkę społeczną jaką jest rodzina, a pozostali członkowie są jej krewnymi. Kodeks rodzinny nie mówi nic na temat rodziny dalszej i bliższej. Nie interpretuje też i nie rozszerza definicji pojęcia rodzina. W związku z tym, że jest faktycznie osobą samotnie wychowującą dziecko spełnia wszystkie warunki wymienione w art. 31 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należało stwierdzić, że nie są uzasadnione. Zgodnie z treścią art. art. 31 ust. 4a ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej ( t.j. Dz. U. z 1998r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), osobie, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, pobieranego na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, z powodu upływu okresu jego pobierania, a dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1 - przysługuje gwarantowany zasiłek okresowy, jeżeli w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz w okresie pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego, samotnie wychowuje co najmniej jedno dziecko do 7 roku życia. Zasiłek przysługuje, jeżeli osoba uprawniona wystąpiła z wnioskiem o jego wypłatę nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak ustalono w toku postępowania wymienione w powołanym przepisie wymogi zostały spełnione z wyjątkiem jednego, a mianowicie wymogu by osoba uprawniona do świadczenia samotnie wychowywała dziecko. Pojęcie osoby samotnie wychowującej dziecko zostało zdefiniowane w art. 2a ust. 1 pkt 1a powołanej ustawy. Osoba samotnie wychowująca dziecko - to osoba gospodarującą z dzieckiem pozostającym pod jej opieką i na jej wyłącznym utrzymaniu, nawet jeśli otrzymuje alimenty. W przedstawionej definicji nacisk został położony na dwa elementy tj. na samotność osoby wychowującej dziecko i pozostawanie przez nią wraz z dzieckiem w osobnym gospodarstwie domowym. Odnosząc to do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że dokonane ustalenia nie dają podstawy do przyjęcia, iż skarżąca samotnie wychowuje dziecko. M. S., jak wynika z przeprowadzonego wywiadu (k. [...] akt administracyjnych) mieszka wraz z rodzicami oraz siostrą i nie prowadzi osobnego gospodarstwa domowego. W miarę możliwości, jak sama zeznała (k. [...] akt administracyjnych), pomaga rodzinie przeznaczając kwoty [...] zł lub [...] zł na utrzymanie mieszkania. Zasadnie zatem organ stwierdził, że skarżąca jest samotną matką, ale nie osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej, na podstawie których przyznawany jest okresowy zasiłek gwarantowany. Konkludując należy stwierdzić, że materiał dowodowy został starannie zebrany i właściwie oceniony, a w toku postępowania nie naruszono, ani przepisów prawa materialnego, ani norm proceduralnych. Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem. W związku z tym mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.