SA/Sz 407/02

1 W Y R O K 2 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 kwietnia 2004r. 3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska/spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant : Anna Malinowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi K W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia[...] . Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej o d d a l a skargę Prezydent miasta K decyzją z dnia[...] ., wydaną na podstawie art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn.zm./, art. 21 § 3, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i art. 207 Ordynacji podatkowej oraz § 6 uchwały Rady miasta K z [...] . Nr [....] w sprawie określenia stawek podatków i opłat lokalnych na [...] ustalił K W wysokość zaległości podatkowej w opłacie targowej za poszczególne dni w okresie od [...] do końca[....] . w łącznej kwocie [...] zł. Z dokonanych ustaleń wynika, że K W w dniach wskazanych w uzasadnieniu decyzji i załączonych meldunkach inkasentów dokonywał sprzedaży artykułów przemysłowych /głównie odzieży/ ze stołów ustawionych na B J S w K wobec czego zobowiązany był do uiszczania, stosownie do art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłaty targowej według stawek ustalonych uchwałą Rady Miasta K z [...] W odwołaniu od decyzji Prezydenta K W nie kwestionując faktu prowadzenia sprzedaży we wskazanym okresie i miejscu, zakwestionował przyjętą przez organ różną wielkość zajmowanej powierzchni handlowej podczas gdy zawsze zajmował nie więcej niż [...] oraz że nie we wszystkich objętych decyzją dniach prowadził sprzedaż jak np. w dniach od [...] do [...] ., kiedy to przebywał za granicą, a także gdy wyjeżdżał co tydzień na [...] dni do W Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K decyzją z dnia [...] ., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji uznając, że istniały przekonywające podstawy do obciążenia skarżącego opłatą targową. Fakt dokonywania sprzedaży w dniach objętych decyzją wymiarową oraz wymiar zajmowanej powierzchni wykazane zostały dokładnymi dziennymi meldunkami inkasentów gminnych, którzy są osobami szczególnego zaufania. Również Straż Miejska potwierdziła, że K W był regularnie widywany jako osoba prowadząca sprzedaż w rejonie pomnika [...] i nawet był kilkakrotnie karany za wykroczenie drogowe z powodu złego parkowania samochodu w sąsiedztwie swego stoiska. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze s, że w świetle zgromadzonych dowodów w postaci licznych meldunków i protokołów ocenionych jako wiarygodne, nie budzi wątpliwości, że ustalone rozmiary zajętej powierzchni handlowej były wynikiem dokonanych każdorazowo pomiarów. Tym sam tym za niewiarygodne SKO uznało twierdzenie skarżącego, że zawsze zajmował obszar [...] Twierdzenie skarżącego, że nie we wszystkich objętych decyzją dniach dokonywał sprzedaży np. w czasie wyjazdu za granicę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nie mające znaczenia, gdyż ustalono, że sprzedaż prowadziły także zatrudnione przez niego inne osoby. Samorządowe Kolegium odwoławcze podkreśliło, że opłata targowa należy do tej kategorii podatków, które powstają z mocy prawa, z chwilą dokonania czynności sprzedaży na targowisku, za które uznaje się każde miejsce, w których jest prowadzony handel m.inn. – jak w tym przypadku – ze stoisk, Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego K W wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Skarżący, tak jak w odwołaniu, zarzuca błędne ustalenie zajmowanej przez niego powierzchni handlowej i twierdzi, że zawsze zajmował [...] zaś inkasenci nie mieli przyrządów pomiarowych, by dokonać właściwego pomiaru. Skarżący twierdzi, że prowadził handel w K w omawianym okresie przez [...] dni, w związku z czym nie kwestionuje obciążenia z tytułu opłaty targowej w kwocie [...] zł. Zaprzecza by zatrudniał pracowników. W pismach uzupełniających skargę z dnia [...] . i z dnia [...] . skarżący podniósł, że – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 19 ust.1 /chodzi zapewne o art. 19 pkt 2/ ustawy – inkasenci nie zostali powołani w drodze uchwały Rady Miasta, lecz zostały z nimi zawarte umowy zlecenia przez Prezydenta, co oznacza, że działali bez podstawy prawnej. Na poparcie powyższego stwierdzenia skarżący powołał wyrok NSA z [...] . sygn. akt [..] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o po-datkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach pobiera się opłatę targową, przy czym targowiskami, są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, w szczególności z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Wprowadzając tego rodzaju ciężar publicznoprawny, stanowiący dochód gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, ustawodawca podatkowy radzie gminy jako organowi stanowiącemu tejże jednostki pozostawił, jak to wynika z art. 19 omawianej ustawy, kompetencję do określenia zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej, zastrzegając jedynie, że nie może ona przekraczać dziennie określonej kwoty ([...] zł w roku podatkowym[...] ). Do kompetencji tego organu należy też zarządzenie poboru wszelkich opłat lokalnych w drodze inkasa oraz określenie inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso. Jak to wynika z art. 9 i art. 27 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), inkasentem może być zarówno osoba fizyczna, jak i osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, jeżeli jest ona zobowiązana do pobrania od podatnika podatku (opłaty lokalnej) i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu; będąc zobowiązanym do pobrania podatku inkasent odpowiada całym swoim majątkiem za pobrane przez siebie, a nie wpłacone w terminie podatki. Z uchwały Rady Miejskiej w K z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta K, stanowiącej m.in. podstawę prawna zaskarżonej decyzji ostatecznej i decyzji ją poprzedzającej, wynika zasada, że podstawę wymiaru opłaty targowej stanowi wielkość powierzchni wykorzystywanej na prowadzenie handlu targowiskowego, zaś wielkość stawki opłaty targowej, należnej za wskazaną jednostkę powierzchni, zróżnicowana została ze względu na różne usytuowanie tej sprzedaży na terenie miasta oraz ze względu na rodzaj sprzedawanych towarów i sposób prowadzenia sprzedaży. Uchwała powyższa określa również zasadę, że opłata targowa podlega pobraniu w dniu dokonywania sprzedaży i że poboru tej opłaty dokonuje się w drodze inkasa. Określając zarazem wynagrodzenie za inkaso na poziomie [...] zainkasowanej opłaty omawiana uchwała, stanowiąca akt prawa miejscowego, nie określa natomiast inkasentów w sposób pozwalający na ich personalną identyfikację. Jest w rozpatrywanej sprawie okolicznością przez skarżącego nie kwestionowaną, że w okresie wskazanym w decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji prowadził on sprzedaż artykułów przemysłowych ze stoiska usytuowanego na B J S w K, a więc poza miejscem wyznaczonym przez właściwy organ gminy dla prowadzenia działalności targowej. Zgodnie zatem z postanowieniem § 6 ust. 2 wskazanej wyżej uchwały Rady Miejskiej z [...] r. był on zobowiązany do uiszczenia pobieranej w drodze inkasa dziennej opłaty targowej, której wysokość zależna była zarówno od sposobu prowadzenia przezeń sprzedaży i rodzaju sprzedawanego towaru, jak i wielkości wykorzystywanej na ten cel powierzchni terenu. Uchylenie się przez skarżącego od uiszczenia inkasowanej opłaty targowej spowodowało, że z dniem dokonania tej sprzedaży należna i nie uiszczona opłata stała się zaległością podatkową, której określenie następuje w drodze decyzji właściwego organu podatkowego i od której pobiera się odsetki za zwłokę. Wydanie zatem przez Prezydenta Miasta K, akceptowanej następnie przez organ odwoławczy, decyzji w sprawie określenia skarżącemu zaległej opłaty targowej uznać należy za odpowiadające zarówno przepisom ustawy z dnia [...] r. o podatkach i opłatach lokalnych, jak i przepisom wskazanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w K. Okoliczność, że uchwała ta nie określa personalnie osób zobowiązanych do pobrania opłaty targowej, nie oznacza - wbrew temu co sugeruje skarżący - iż inkaso opłaty targowej dokonane przez te osoby było pozbawione podstawy prawnej. Wynikająca z art. 19 omawianej ustawy podatkowej powinność określenia przez radę gminy inkasentów zobowiązanych do dokonywania poboru opłat lokalnych nie oznacza bowiem bezwzględnego wymogu wskazania ich w uchwale w sposób identyfikujący te osoby personalnie, a więc przez wskazanie ich z imienia i nazwiska, wymóg taki oznaczałaby bowiem konieczność każdorazowej zmiany uchwały w przypadku spowodowanej różnymi przyczynami zmiany tych osób, powodując tym samym zakłócenia w bieżącym inkasowaniu opłat lokalnych. Podniesiony zatem przez skarżącego zarzut oparcia zaskarżonej decyzji ostatecznej na przepisach uchwały rady gminy nie odpowiadającej przepisom ustawy podatkowej uznać należało za całkowicie chybiony. Powołany przez skarżącego wyrok NSA, dotyczy odmiennej sytuacji i nie ma w sprawie zastosowania. Chybionym jest również podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego w następstwie błędnych ustaleń faktycznych leżących u podstaw zaskarżonej decyzji, a w szczególności ustaleń co do rozmiarów powierzchni zajmowanej każdorazowo przez skarżącego na prowadzenie sprzedaży. W pełni zasadnie organy podatkowe obu instancji przyjęły, że na powierzchnię tę, od której zależna była też wysokość inkasowanej opłaty targowej, składa się nie tylko powierzchnia stołu, na którym prezentowane były oferowane do sprzedaży towary, ale również powierzchnia przylegającego do tego stołu terenu, na którym m.in. składowane były należące do prowadzącego sprzedaż torby i kartony z zapasami towarów. Organy podatkowe obu instancji dokonały ustaleń faktycznych w oparciu o meldunki dzienne inkasentów, ich wyjaśnienia złożone na piśmie oraz informacje uzyskane od Straży Miejskiej i innych służb uznając te dowody za w pełni wiarygodne, w przeciwieństwie do wyjaśnień skarżącego. Dokonana ocena dowodów jest przekonywająca i odpowiada zasadzie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że ustalenia co do dokonywania sprzedaży w dniach objętych decyzją przez skarżącego lub przez osoby przez niego zatrudnione jak i co do rozmiaru zajmowanej powierzchni handlowej znajdują potwierdzenie w zgromadzonych i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Skarżący, poza gołosłownymi twierdzeniami, nie przedstawił żadnych przekonywających dowodów, które mogłyby podważyć wartość dowodów przyjętych za podstawą ustaleń. W szczególności dowodem takim nie jest kserokopia z paszportu, gdyż wyjazd skarżącego za granicę nie stanowi dowodu, że nie prowadził sprzedaży posługując się innymi osobami, co często miało miejsce. Przedłożone protokoły z kontroli przeprowadzonej przez Wydział Gospodarki Nieruchomościami również nie są dowodem na to, że rozmiar zajmowanej powierzchni handlowej był zawsze taki sam jak twierdzi skarżący. Twierdzenie, że inkasenci nie mieli przyrządów pomiarowych i powierzchnię określali "na oko" jest sprzeczne z wyjaśnieniami inkasentów, a ponadto wysoce nieprawdopodobne. Reasumując, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .