SA/Sz 411/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędzia NSA Elżbieta Makowska/spr./ Protokolant Anna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2004r. sprawy ze skargi C. M.-Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych I. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości III. z a s ą d z a od Wojewody na rzecz skarżącej C. M.-Spółka z o.o. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm. ) i art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia [...]r. Spółki z o.o. "C. M." z siedzibą w W.- zgłosił sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem dotyczącym ustawienia urządzenia reklamowego na terenie nieruchomości położonej w S. przy ul. P. ( działka nr [...] z obrębu [...] Nad [...]; przyjęte pierwotnie w decyzji umiejscowienie działki w obrębie [...] Ś. zostało w trybie art. 113 § 1 Kpa sprostowane postanowieniem Prezydenta S. z dnia [...] W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z opinii urbanistycznej z dnia [...]. uzyskanej z Wydziału Urbanistyki i Architektury wynika, że proponowana przez inwestora lokalizacja nie spełnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S.. Lokalizacja reklamy przy ul. P. w S. przypada na teren zawarty w obszarze o symbolu [...]. [...] z zapisem w pkt [...].zakazującym lokalizacji obiektów budowlanych wg dokumentacji typowej i powtarzalnej w terenie objętym strefą [...] ochrony historycznej struktury przestrzennej oraz narusza również istniejące zagospodarowanie terenu i nie spełnia podstawowego warunku tzn. dostosowania obiektu do istniejącego otoczenia. W odwołaniu " C. M." Sp. z o.o. wniosła o uchylenie powyższej decyzji podnosząc, że planowana inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę ( art. 29 ust. 2 pkt2 ustawy Prawo budowlane ), a zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Przedmiotowy nośnik [...] jest urządzeniem wolnostojącym, tymczasowym, rozbieralnym. Proponowane miejsce jego ustawienie znajduję się na trenie prywatnym, którego właściciel wyraża na to zgodę. Zdaniem strony, w decyzji mylnie określono obręb działki, działka Nr [...] znajduje się bowiem w obrębie [...] a nie w obrębie [...]. W opinii lokalizacyjnej z dnia [...]r. błędnie powołano się na zmiany do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalone [...]r. przez Radę Miejską uchwałą Nr [...] ( Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] ) w sprawie II edycji zmian Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. na obszarze dzielnicy Ś.. Dla działki Nr [...] obr.[...] [...] nie było uchwalanej zmiany- obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S.. Ponadto strefa [...] historycznej struktury przestrzennej nie dotyczy całego obszaru ulicy P. w S. Zwrócono też w odwołaniu uwagę na to, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się wykonane według dokumentacji typowej i powtarzalnej inne urządzenia reklamowe (konkurencyjnych firm ) oraz kioski handlowe. Proponowana lokalizacja [...] nie koliduję z [...], a zarzut niedostosowania do istniejącego otoczenia stanowi ocenę subiektywną. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przyznał fakt błędnego oznaczenia obrębu w decyzji organu I instancji, jednakże wyjaśnił, iż błąd ten został usunięty postanowieniem z dnia [...]r. prostującym oczywistą omyłkę pisarską w oznaczeniu obrębu. Za niezasadne uznał Wojewoda zarzuty dotyczące dowodów w sprawie opinii lokalizacyjnej. Załącznik graficzny- mapa syt. wys. -będący integralna częścią opinii jednoznacznie określa oznaczenie i położenie działki dla której w dniu [...]r. wydano opinię lokalizacyjną. Wyjaśniono dalej w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji w trakcie postępowania zwrócił się o opinię na temat zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego tymczasowego [...]. Plastyk [...] w dniu [...]r. negatywnie zaopiniował lokalizację [...]. Według powyższej opinii proponowany teren położony jest w strefie [...] ochrony historycznej struktury przestrzennej z zakazem lokalizacji obiektów budowlanych według dokumentacji typowej i powtarzalnej. Proponowana lokalizacja narusza istniejące zagospodarowania terenu ( [...] ) a także nie spełniono warunku dostosowania obiektu do istniejącego otoczenia. W konkluzji Wojewoda stwierdził, powołując się na art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego, że organ I instancji właściwie zgłosił sprzeciw w niniejszej sprawie. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Spółka z o.o. "C. m." domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia art. 28 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1, ust. 1a oraz ust. 3 prawa budowlanego, powtórzyła zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu, a ponadto zarzuciła decyzji organu II instancji błędne powołanie art. 30 ust.3 Prawa budowlanego, w którym nie ma mowy o zgłoszeniu sprzeciwu w sprawie ustawienia [...]. Zdaniem skarżącej, niedopuszczalne jest niezgodne z prawem działanie organów administracji, które dla zasady paraliżują działalność podmiotów gospodarczych, zniechęcają, utrudniają, przewlekle i biurokratycznie załatwiają sprawy, naruszają praworządność. Wojewoda wydając zaskarżoną decyzje działał wbrew treści art. 7, 8 i 139 Kpa. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał " szczegółowe uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem, a także w granicach orzekania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) określanej dalej jako P.p.s.a., doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, zaskarżona decyzja prawu bowiem nie odpowiada. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że prawidłowo przyjęto w sprawie, iż ustawienie [...] w postaci [...] o konstrukcji [...], przenośnej nie związanej z gruntem nie wymaga pozwolenia na budowę, ale objęte jest obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126). Do wykonania podlegających zgłoszeniu i zgłoszonych robót budowlanych można przystąpić- zgodnie z art. 30 ust. 2 zd.2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Organ ten poza zgłoszeniem sprzeciwu, może na podstawie art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego nałożyć na inwestora w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować : 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2) pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, 3) pogorszenie warunków zdrowotno- sanitarnych, 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przy takim stanie prawnym, za chybioną uznać trzeba argumentację skargi w tej części w której cytuje art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego i twierdzi, że w przepisie tym nie ma mowy o zgłoszeniu sprzeciwu w sprawie ustawienia nośnika reklamowego. Wyżej przedstawiona regulacja prawna nie ma bowiem charakteru kazuistycznego, lecz odnosi się do każdego obiektu i każdych robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Z brzmienia ust. 3 art. 30 omawianej ustawy wynika, że sprzeciw, o którym mowa w ust.2 tego artykułu w zasadzie wiąże się z nałożeniem, w drodze decyzji, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na zasadach ogólnych. Obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych może być nałożony jedynie wtedy, gdy wystąpi chociaż jedna z przesłanek określonych w przepisie ust.3. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w której zgłoszenie sprzeciwu - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - nie będzie wiązało się z nałożeniem na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych. Taki przypadek wystąpi między innymi gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie zawierać zakaz realizacji obiektów danego rodzaju./podobnie J. S. "Prawo budowlane" Komentarz wyd. C.H.Beck, Warszawa 2001r, str. [...]/. Dlatego dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji najistotniejsze jest jednak rozważenie czy postępowanie dowodowe organów odwoławczych dało podstawę do zakwestionowania zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wynikająca z art. 30 Prawa budowlanego procedura nie przewiduje jakiejkolwiek formy współdziałania organu (właściwego w sprawie uregulowanego w tym przepisie zgłoszenia) z innym organem, jak też zasięgania opinii plastyka miejskiego czy innego pracownika wydziału urbanistyki odnośnego urzędu. Organy obu instancji nie wskazały przepisu prawa stanowiącego w niniejszej sprawie podstawę zasięgnięcia opinii plastyka miejskiego w sprawie zgodności zgłoszonego obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Domniemywać można co najwyżej, że dowód ten przeprowadzony został z urzędu na zasadach ogólnych w oparciu o art. 84 w związku z art.75 § 1 Kpa, jako dowód z opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne, a mający przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W takiej jednak sytuacji, organ I instancji orzekł z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art.80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie przeprowadził bowiem jakiegokolwiek postępowania dowodowego w celu zweryfikowania opinii [...] z dnia [...]r, w aktach brak jest chociażby wypisu i wyrysu z tej części planu miejscowego, na którą powołano się w tej opinii oraz jakiejkolwiek oceny własnej tej opinii jako dowodu w sprawie. Natomiast organ II instancji utrzymując tę wadliwą decyzję w mocy dodatkowo naruszył jeszcze art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, gdyż zamiast ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę ograniczył się do powielenia poglądów [...] zawartych we wskazanej opinii, a uchylił się od rozpatrzenia zarzutów odwołania kwestionujących tę opinię. Wypada w tym miejscu zauważyć, iż taka powierzchowna treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, czyni iluzoryczną odpowiedź na skargę, skoro organ zamiast ustosunkowania się do zarzutów skargi powołał się na " szczegółowe uzasadnienie decyzji" Wyżej wskazane zapatrywania Sądu stanowią zarazem wskazówkę w jaki sposób powinno toczyć się postępowanie przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Dlatego nie podzielając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152 oraz art. 200 P.p.s.a.