SA/Sz 453/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący del.Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia WSA Alicja Polańska /spr./ Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant : Krzysztof Kapelczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2004r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości o d d a l a skargę Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowaną w odwołaniu A.B. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w [...] za lata 1999 – 2000r. Odnosząc się do zarzutów odwołania A.B., który podniósł, że podatek za lata 1999 – 2000 został przez niego zapłacony w całości w dniu 25 października 2000r. i że aktualny wykaz nieruchomości złożył w dniu 11 czerwca 2001r. i w dniu 13 sierpnia 2001r., a żądanie Urzędu Miasta i Gminy złożenia przez niego wykazu aktualnego na dzień 5 maja 2000r. jest nakłanianiem do popełnienia przestępstwa, Kolegium wskazało, że w tej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy trzykrotnie wydawał decyzje. Dwie pierwsze decyzje, tj. z dnia [...] o nr [...] i z dnia [...] o nr [...] w wyniku odwołań A.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ze względu na błędy proceduralne, które popełnił organ I instancji w toku postępowania podatkowego i przy wydaniu decyzji. Natomiast, po powtórnym uchyleniu decyzji wydanej w sprawie, postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie bowiem z treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej istniała podstawa do wznowienia postępowania podatkowego, gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję. Tą istotną okolicznością rzutującą na wysokość zobowiązania podatkowego jest okoliczność dotycząca podstawy wymiaru podatku – powierzchnia budynków podlegających opodatkowaniu. Z ustaleń Kolegium wynika, że organ podatkowy I instancji prawidłowo poinformował podatnika, że po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego do złożenia wykazu nieruchomości za lata 1999 – 2000 zostanie wydana – w wyniku wznowienia postępowania – decyzja na podstawie posiadanych przez Urząd Miasta i Gminy dokumentów. Podatnik nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku złożenia deklaracji podatkowej za lata 1999 – 2000 i konsekwentnie odmawiał przedłożenia wykazu nieruchomości obrazującego stan aktualny na lata 1999 – 2000. Z tego względu organ podatkowy I instancji ustalił podstawę opodatkowania na podstawie danych zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania podatkowego. Z protokołu kontroli przeprowadzonej na nieruchomości podatnika w dniu 5 maja 2000r. wynika, że powierzchnia użytkowa budynków gospodarczych wynosi 229,07 m2. Podatnik nie wniósł do protokołu kontroli żadnych zastrzeżeń. Prawdziwa okazała się informacja podatnika, że w 2001r. rozebrał znajdującą się na jego nieruchomości stodołę o powierzchni użytkowej wynoszącej 136,32 m2. Ze złożonego przez podatnika wykazu nieruchomości za 2001r. wynika, że powierzchnia użytkowa budynków gospodarczych obniżyła się z 229,07 m2 do 92,75 m2. Zdaniem Kolegium, z zestawienia tych danych wynika, że powierzchnia użytkowa budynków gospodarczych, stanowiąca podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości za lata 1999 – 2000, odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy i prawidłowo ustalona została przez organ I instancji. Ponadto prawidłowość tych ustaleń potwierdza przyznanie przez podatnika w piśmie z dnia [...], że metraż budynków gospodarczych był od wielu lat zaniżony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło także, że podatnik został poinformowany przez organ I instancji o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, a wydana przez ten organ decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty w sposób kompleksowy, i że w decyzji uwzględniono zapłacony przez podatnika zaniżony podatek od nieruchomości za lata 1999 – 2000, ustalony w uchylonych nakazach płatniczych o nr [...] z dnia [...] i o nr 14[...] z dnia [...]. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący A.B. wniósł o jej uchylenie. Skarżący podniósł, że Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] o nr [...] nałożył na niego powtórny obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za lata 1999 – 2000, który to obowiązek już wygasł, gdyż podatek za lata 1999 – 2000 zapłacił w całości do 25 października 2000r., a ponadto – skoro sprawa dotyczy budynków przedwojennych – to uległa przedawnieniu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 wraz z późn.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesionego do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne – w przedmiotowej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Kontrolując, stosownie do swych kompetencji (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie stwierdził, aby naruszała ona prawo. Trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej istniała podstawa do wznowienia postępowania podatkowego, gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzje w dniu ich wydania. Tą okolicznością było ustalenie przez organ I instancji, że powierzchnia użytkowa budynków gospodarczych podlegających opodatkowaniu, a stanowiąca podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 wraz z późn.zm.), była inna od przyjętej za podstawę ustalenia podatku w nakazach płatniczych o nr nr [...] i [...]. Skoro bowiem w tych nakazach, jako podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, przyjęto powierzchnię użytkową budynków gospodarczych w wysokości 20 m2, gdy tymczasem z ustaleń poczynionych w sprawie, jednoznacznie wynika, że powierzchnia ta wynosiła w latach 1999 – 2000 229,07 m2, to prawidłowo organy podatkowe ustaliły w wyniku wznowionego postępowania, że podatek od nieruchomości podatnika (i jego siostry A.S.) powinien być ustalony wg stawek uchwalonych przez Radę Miejską w uchwale z dnia 11 grudnia 1998r. Nr III/14/98 w sprawie ustalenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości od rzeczywistej powierzchni użytkowej budynków wynoszącej w latach 1999 – 2000 - 229,07 m2, a nie od powierzchni wynoszącej 20 m2. Organy podatkowe słusznie przyjęły, że okoliczności, które nastąpiły później, po 2000 r., tj. fakt rozebrania przez podatnika stodoły o powierzchni użytkowej wynoszącej 136,32 m2, nie mogły mieć wpływu na wymiar podatku za lata 1999 – 2000, gdyż – zgodnie z treścią art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, a jeżeli tą okolicznością jest istnienie budynku, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym rozpoczęto użytkowanie budynku. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek, a jeżeli obowiązek wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Skoro zatem, jak wynika to z akt sprawy i z treści odwołań, i skargi wniesionej do Sądu przez skarżącego A.B., budynki gospodarcze istniały już przed 1939r., a część z nich (stodoła) zostało rozebranych w 2001r., to niewątpliwie w 1999 roku i 2000 roku obowiązek podatkowy obciążał właściciela tych budynków, tj. skarżącego i jego siostrę A.S. (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy wyżej wskazanej). W tej zaś sytuacji nie można zaskarżonej decyzji postawić skutecznego zarzutu jej sprzeczności z prawem. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.