SA/Sz 510/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA S. Kłosowski (spr.), Sędziowie NSA B. Gebel, A. Windak, Protokolant K. Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]r. Nr [...], II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r. znak [...] wydaną na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 37j ust. 1 i 1a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn.zm.) oraz art. 104 kpa Starosta odmówił przyznania W. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego, o który wystąpił pismem z [...]r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w myśl art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniające warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do zasiłku wynoszący dla mężczyzn 35 lat lub dla kobiet 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnych charakterze okresy, w których praca wykonywana jest w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, potwierdza zakład pracy. Na podstawie przedłożonych dokumentów w sprawie Starosta stwierdził, że W. K. posiada okres uprawniający do zasiłku łącznie [...]. Do okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze zaliczony został okres zatrudnienia od [...]r. do [...]r. i od [...]r. do [...]r. w [...], łącznie [...]. Do okresu wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie został mu natomiast zaliczony okres zatrudnienia w [...], gdyż przepisy o pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie dotyczą zatrudnienia w zakładach prywatnych. W odwołaniu od powyższej decyzji W. K. podniósł, że spełnia warunki określone w art. 37j ust 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do przyznania mu prawa do zasiłku przedemerytalnego, bowiem posiada wymagany okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Stanowisko organu w zakresie nie uznania tego charakteru pracy w [...] uważa za niesłuszne, skoro wykonywana w nim praca była taką samą jak w [...]. W obu zakładach pracy wykonywał ten sam zawód i taką samą pracę. Organ nie wziął pod uwagę rodzaju wykonywanej pracy tylko w jakim zakładzie się pracowało - w państwowym czy w prywatnym. Do wymaganego okresu powinien mu być też przyznany okres pobierania zasiłku. Wobec powyższego przedmiotową decyzję uważa za krzywdzącą i wnosi o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...]r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż zgodnie z art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r.) prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia; do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku. Na podstawie dokumentacji przedłożonej przez organ pierwszej instancji oraz odwołania ustalono, że po rozwiązaniu stosunku pracy w dniu [...]r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy W. K. zgłosił się w Urzędzie Pracy w [...] w celu zarejestrowania w dniu [...]r. spełniając warunki do uznania z tym dniem za osobę bezrobotną i nabycia prawa do zasiłku dokumentując wymagany okres uprawniający do emerytury ([...] lat ) oraz okres uprawniający do zasiłku wynoszący [...], w tym wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze udokumentowanych prawidłowo [...], wobec tego decyzją Starosty z dnia [...]r. został uznany z dniem [...]r za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia [...]r. który miał prawo pobierać przez okres 12 miesięcy zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. W. K. w dniu [...]r złożył wniosek w PUP w [...] o zaliczenie mu do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, okres aktualnie pobieranego zasiłku ,a tym samym przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż spełnia już warunki do j ego nabycia. Przepis art. 37l ust 1a ww. ustawy stanowi, że okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, o których mowa w ust. 1 są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odpowiednich przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Podstawą wydania pracownikowi świadectwa pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze jest dokumentacja w posiadaniu zakładu pracy, który powinien prowadzić ewidencję stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz ewidencję zatrudnionych na nich pracowników, a także powinien ten fakt odnotować w aktach osobowych pracownika. Zatrudnienie takie również powinno być stwierdzone w zawartej umowie o pracę. Od dnia 02.06.1996r informację o okresach wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze z podaną podstawą prawną musi zakład pracy umieszczać na świadectwie pracy ( zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15.05.1996r. w sprawie szczególnej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania ( Dz. U. Nr 60, poz. 282 ). Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. Nr 8, poz. 43 z póź. zm. ) okresami pracy uzasadniającymi prawa do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego na danym stanowisku pracy. Okresy, o których mowa w ust 1 ( zgodnie z ust 2 ) stwierdza. zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji. Okresu zatrudnienia W.K. w [...], poświadczonego świadectwem wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia [...]r. w okresie od [...]r do [...]r na stanowisku [...]i w pełnym wymiarze czasu pracy, nie można zaliczyć jako pracy w szczególnych warunkach nie dlatego, że było to zatrudnienie w prywatnym zakładzie pracy, lecz dlatego ,iż dokument ten jest niezgodny z wydanym świadectwem pracy z dnia [...]r. w którym nie tylko nie odnotowano wykonywania prac w warunkach szczególnych bądź w szczególnym charakterze zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem MPiPS z dnia 15.05.1996r w sprawie szczególnej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydania i prostowania ( Dz. U. Nr 50 , poz. 282 ). W świadectwie pracy bowiem podano okres ww. zatrudnienia na stanowisku [...]w okresie od [...]do dnia [...]., a więc nie ma tu mowy o zatrudnieniu na stanowisku [...], od dnia [...]. - a więc, wykonywanej jeszcze przed jego zatrudnieniem - jak podano w wystawionym świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach. Wystawione zostały odwołującemu się dwa dokumenty sprzeczne z sobą, które wobec tego nie mogą być uznane jako dokument do zaliczenia tego okresu do wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Dlatego też nawet gdyby uzupełnić W.K. okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego okresem aktualnie pobieranego zasiłku to i tak nie został udokumentowany 15 letni okres wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Stąd też brak podstaw do przyznania odwołującemu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Powyższą decyzję W. K. zaskarżył skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Zakwestionował w niej stanowisko organu odwoławczego, iż przedłożył dwa sprzeczne świadectwa pracy. Drugie świadectwo, które przedłożył zostało mu wydane w wyniku sprostowania wcześniej wydanego mu świadectwa, które z winy wystawiającego go pracodawcy nie zawierało adnotacji o pracy w warunkach szczególnych. Po zażądaniu przez jego sprostowania wydano mu świadectwo stwierdzające, że od [...]. do [...]. wykonywał pracę [...], jako pracujący [...], co jest pracą w szczególnych warunkach. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 w zw. z art. 87 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271) sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne - na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 - dalej skrótowo wskazana jako p.p.s.a.). Skargę uznać należy za zasadną. Podstawą odmowy uznania skarżącemu okresu zatrudnienia w zakładzie prywatnym [...]w okresie [...]- jako pracy w warunkach szczególnych - przez organ I instancji było stanowisko, iż przepisy regulujące uprawnienia z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych nie odnoszą się do prywatnych pracodawców. Organ odwoławczy słusznie od tego stanowiska odstąpił. Bezpodstawnie jednak i w oparciu o błędną ocenę uznał, że skarżący faktu tego we właściwy, wymagany przepisami, sposób nie wykazał. To stanowisko organu odwoławczego nie może być zaakceptowane, gdyż jest sprzeczne ze stanem faktycznym, wynikającym z zebranej w sprawie dokumentacji, w której znajduje się wystawione przez pracodawcę [...]świadectwo wykonania przez skarżącego pracy w szczególnych warunkach w [...]w okresie [...]. Świadectwo to nie różni się od wystawionego przez [...], w którym skarżący pracował wcześniej na takim samym stanowisku ([...]) wymienionym w [...]wykazu, stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 19 Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 10.11.1984r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach. Do akt sprawy skarżący przedłożył też wydane [...]. w wyniku sprostowania świadectwo pracy w [...], odpowiadające wymogom rozporządzenia MPiPS z 15.05.1996r. w sprawie szczególnej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wystawienia i prostowania, wskazujące okres zatrudnienia w szczególnych warunkach od [...]. do [...]., a także wymogom art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Załączył też pismo pracodawcy [...]stwierdzające, iż świadectwo to wystawiono w wyniku sprostowania, na wniosek pracownika, świadectwa wystawionego [...]. Do treści tych pism organ się nie ustosunkował. W ocenie Sądu - brak było podstaw do nieuwzględnienia przedłożonego przez skarżącego sprostowanego świadectwa pracy, skoro wszystkie nieścisłości zostały wyjaśnione i sprostowane. Sama okoliczność, że świadectwo pracy było prostowane, jeśli to odbyło się w przewidzianym prawem trybie, nie może stanowić podstawy do zakwestionowania przez organ tak wystawionego dokumentu. Odmawiając wiarygodności określonego dokumentu organ winien szczegółowo swe stanowisko w tym zakresie uzasadnić, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, co mogło mieć wpływ na naruszenie prawa materialnego tj. art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mającym zastosowanie w sprawie, w tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd nie orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 p.p.s.a., gdyż ze względu na jej treść nie podlegała ona wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.